ಹುಡುಕಾಟ (Hudukaata - Kannada Blog)

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟರಿಗೊಂದು ಬಹಿರಂಗ ಪತ್ರ - ಇದ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ರಿ ಸಾರ್?

2010-12-11T01:28:00.000-08:00

ನಮಸ್ತೇ ಸಾರ್,

ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸದ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿತ್ತು ಒಂದು ಟ್ವಿಟ್ಟರ್ ಮೆಸೇಜು. ಹೋಗಿ ಎನಾಗಿದೆ ಅಂತ ನೋಡೋದ್ರೊಳಗೆ ಹಲವಾರು ಮೆಸೇಜುಗಳು ಟ್ವಿಟ್ಟರ್, ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಎಸ್.ಎಮ್.ಎಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡತೊಡಗಿತು. ಭಟ್ಟರು ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ ಬಿಟ್ಟರಂತೆ!!! ಅನ್ನೋ ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ ಟಿ.ವಿ ನಲ್ಲಿ ಎನಾದ್ರು ಬರ್ತಾಯಿದೆಯೇ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಯಾವ ಟಿವಿ ಯಲ್ಲೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಸುಳ್ಳುಯಾಗಲಿ ಅಂತ ಮನಸ್ಸು ಹಾರೈಸತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿದಾಡತೊಡಗಿತು. ಎನಾದರು ಆಗಲಿ ಅಂತ ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ಆತ ತುಂಬಾ ಬೇಸರದ ದ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೌದು, ಭಟ್ಟರು ರಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದ್ರು ಅಂದ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಭರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂದ. ನನಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯ್ತು.

ಪತ್ರಿಕೋಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಹೊಸ ರೂಪು ಕೊಟ್ಟವರು ನೀವು. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗಾದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಗಮನ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದಿದ್ದು ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದ ಮೇಲೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನೀವು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಹೊಸ ಶೈಲಿ. ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಸಂಪಾದಕ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಪಾದಕರ ಹೆಸರುಗಳು ಸಹ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಹಳೇ ಹೆಡ್ ಲೈನುಗಳು, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಡಿಸೈನ್ ಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೆಲ್ಲಾ ಹೋಗಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಹೊಸತು ಹೊಸತನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು ನೀವು. ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕರ ಮಹತ್ವವೇನು ಅಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದ್ದು ನಿಮ್ಮಿಂದ. ಇದು ಮುಖಸ್ತುತಿಯಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವ.

ಅದೆಷ್ಟು ಹೊಸತನ್ನು ನೀಡಿದಿರಿ ಸಾರ್ ನೀವು! ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದರಂತೆ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿತು, ಆತನಿಗೆ ಬೋರ್ ಆಗದ ಹಾಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರಿ. ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಿರಿ. ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬರೋ ಹೆಡ್ ಲೈನ್ ಓದೋಕೆ ಚೆಂದ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ! ಇದರೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಬರುವ ನಿಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕೀಯ, ವಕ್ರತುಂಡೋಕ್ತಿ, ಸ್ಪೂರ್ತಿಸೆಲೆ, ರೂಲ್ ಕಾಲ್ ಗಳು, ಸವ್ಯಸಾಚಿಗಳಾಗಿ, ನೆಚ್ಚಿನ ಅಂಕಣಗಳಾದ ನೂರೆಂಟು ಮಾತು, ಸುದ್ದಿಮನೆ, ಜನಗಳ ಮನ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೂರೆಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆಗ್ಗಾಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕರೆಸಿ ಗೌರವ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಹೊಸತನ್ನು ನೀಡಿದಿರಿ. ಜನರ ನಾಡಿಮಿಡಿತಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಅಂಕಣಗಳು. ಅದರಲ್ಲೂ ನೂರೆಂಟು ಮಾತು ಸೂಪರ್. ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ಆ ಹಗರಣ, ಈ ಹಗರಣ ಅಂತ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ರೋಸಿಹೋಗಿದ್ದ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲ ಮರೆಯುವ ಹಾಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ನೂರೆಂಟು ಮಾತುಗಳು. ಹಾರ್ನ್ ಬಿಲ್ ಪಕ್ಷಿ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ರಿಚರ್ಡ್ ಬ್ರಾಸನ್ ಆಗಲಿ, ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶಿಷ್ಟ. ನಿಮ್ಮ ಅಂಕಣಗಳು ಮಿಂಚಂಚೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಹರಿದಾಡಿತ್ತು. ಅದೇನೊ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಆ ಅಂಕಣಗಳನ್ನು ಓದೋವಾಗ ಅದೆಲ್ಲಿಂದೋ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

"ದೇಶ ಸುತ್ತು, ಕೋಶ ಓದು" ಇದನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಿ ನೀವು. ನಿಮ್ಮ ನೋಟವೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅದೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮ ಅಂಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಯಾ ದೇಶದ ವಿಶೇಷವೇನು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಗಮನಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಹಾಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ಅದನ್ನು ಓದಿದರೆ ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಹಾಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ಬಹಳಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅತ್ಯಂಕ ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತೈದು ಪುಸ್ತಕಗಳನು ಬರೆದಿರಿ. ಬಂದ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಲ್ಲಾ ಹಾಟ್ ಸೇಲ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು.

ನೀರು ಒಂದೆಡೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದಂತೆ, ಹರಿಯುತ್ತಾ ಇರಬೇಕಂತೆ, ಬಹುಷಃ ನೀವು ನಿಂತ ನೀರಾಗಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೇ ಹೊಸತನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಿರಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾರಂತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾರಂತೆ, ಹಾಗಂತೆ, ಹೀಗಂತೆ ಅಂತ ಕಟ್ಟು ಕಥೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡಿದರೆ/ಕೇಳಿದರೆ ಹೇಸಿಗೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವಿಲ್ಲದ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಓದಲು ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದು ಮೊದಲು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸ ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ ಈ-ಪೇಪರ್ ಓದೋದು. ಇವತ್ತೂ ಓದಿದೆ. ಯಾಕೋ ಬೋರ್ ಅಂತ ಅನಿಸಿತು. ಒಂದು ಚಿತ್ರ ನಟಿ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟರೂ ಅದನ್ನು ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಅಂತ ಹಾಕೋ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಟಿವಿ ನವರು ನೀವು ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಹೊರನಡೆದಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ/ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿರುವ ಸುದ್ದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅದೇ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವವರು ಹಾಕೊಲ್ಲ ಅಂತ ಆತ್ಮೀಯರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು. ಆದರೂ ತಡರಾತ್ರಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಟಿ.ವಿ ನೋಡಿದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ ಓದಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುದ್ದಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯ್ತು.

ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಯಿದ್ದೇವೆ. ನೀವೇನೇ ಮಾಡಿದ್ರು ಅದು ಹೊಸತಾಗಿರತ್ತೆ. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದ್ದೆ. ನೀವೀಗ ಸ್ವತಂತ್ರರು. ಮೊದಲಿನ ಹಾಗಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿರೂ ಶಕ್ತಿ ಹೊರಬರಲಿ. ಸಾದ್ಯವಾದರೆ ಅದು ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬರಲಿ.

ಅಜಗಜಾಂತರ

2010-12-09T00:14:00.000-08:00

ಅಕಸ್ಮಾತ್ Ladies ಏನಾದ್ರು Gents Rest Room ಗೆ ಹೋದ್ರೆ ಆಕಸ್ಮಿಕ!!!
ಅದೇ ಅಕಸ್ಮಾತ್ Gents ಏನಾದ್ರು Ladies Rest Room ಗೆ ಹೋದ್ರೆ ......???

ಎಲ್ಲೋ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ, ಏನೋ ಮಾಡಿದ್ರೆ

2010-12-03T01:21:00.000-08:00

"ಟಕ್. ಟಕ್. ಟಕ್" ಶಬ್ದ ಜೋರಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಲೆ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು.

"Oh Shit, I am so sorry" ಒಳಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಆಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಬಾಗಿಲ ಕಡೆ ಹೋಯ್ತು.. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಮ್ಮೆ ಗಾಭರಿ ಮತ್ತು ಹೆದರಿಕೆಯಾಯ್ತು. ಅಷ್ಟು ಹೇಳಿದವಳೇ ಬುಡು ಬುಡು ಅಂತ ಹೋದಳು, ಒಳಗಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಆಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಕಿಸ ಕಿಸ ಅಂತ ನಕ್ಕರು.

ಯಾವುದೋ ಟೆನ್ಸನ್ ನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ರೂಮಿಗೆ ಆಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಬದಲು ಈ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಅದು Gents Rest room ಆಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಆದ ಘಟನೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲೋ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ, ಏನೋ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಆಗೋದು ಹೀಗೆ.

ಹಬ್ಬ ಹಬ್ಬ ಮಲ್ಲಣ್ಣ, ಇಬ್ಬರಿಗೊಂದ್ ಹೋಳಿಗೆ. ಹಬ್ಬದ ಮರ್ದಿನ ರಾಗಿ ರಬ್ಬಳಿಗೆ

2010-11-06T05:31:00.000-07:00

"ಬೇಗ ಏಳು, ಎದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡು. ಅಪ್ಪ ಆಗ್ಲೇ ಪೂಜೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದ. ಗೋ ಪೂಜೆ ಮಾಡಕು, ಆಮೇಲೆ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಕು" ಅಮ್ಮ ಕರೆದಾಗ ಯಾವಾಗ್ಲು ತಡವಾಗಿ ಏಳ್ತಾಯಿದ್ದ ನಾನು ಇಂದು ಮಾತ್ರ ದಿಗ್ಗನೆ ಎದ್ದಿದ್ದೆ. ಎದ್ದು ಬಡ ಬಡ ಸ್ನಾನ ಮಾಡೋದ್ರೊಳಗೆ ಅಪ್ಪ ಗೋಪೂಜೆ ಮಾಡೋಕೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ನಾನು ಗೌತಮ ಮತ್ತು ಚಂಪ ಎಲ್ಲ ದನಕರುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ವಿ. ಎಲ್ಲ ಸಡಗರದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡ್ತಾಯಿದ್ವು. ಅಬ್ಬಾ... ಈ ಸಲ ಚೆಂಡು ಹೂವಿನ ಬರಗಾಲ ನೋಡಿ. ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ಇದ್ದ ಚೆಂಡು ಹೂವು ಸಾಕಾಗೊಲ್ಲ ಅಂತ ಹಿಂನ್ಸೋಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೊಯ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ವಿ. ತಂದು ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲಾ ಸುರಿದು ಹಾರ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ನೇತು ಹಾಕಿದ್ವಿ. ಇದು ಗಂಗೆಗೆ, ಇದು ಗಂಗೆ ಮಗ್ಳಿಗೆ, ಇದು ಶುಂಟಿ ಎಮ್ಮೆಗೆ ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು ನಮ್ಮ ಹಾರದ ವಿಂಗಡಣೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪೂಜೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದಲ್ಲೆ ದನಕರುಗಳ ಮುಡಿಲನ್ನೇರಿತ್ತು. ಗಂಗೆಗೆ ಈ ಸಲದ ಪೂಜೆ. ಅಪ್ಪ ಪೂಜೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ರೆ ಗಂಗೆ ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಮುಖ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾಯಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಕುಂಕುಮ ಹಚ್ಚೋಕೆ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ್ಲು. ನಾನಂತು ನನ್ನ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಗಲೀಜಾದರೆ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ದೂರ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ದನಕರು, ಎಮ್ಮೆಗಳಿಗೆ ಕುಂಕುಮ ಹಚಿದ್ಲು. ಮನೆ ಕೆಲಸದಾಳು ವಾಸು ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ವಾಸು ಎಲ್ಲಾ ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಹಾರ ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲ ಮನೆಯವರಿಗಿಂತ ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ಗೋಪೂಜೆ ಬೇಗ ಆಗಿತ್ತು.

"ಮನ್ಯಾಥ.. ಕು ಹೂ.. ವಿದ್ಯಾ ಕು ಹೂ" ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಜೋರಾಗಿ ಪಕ್ಕದಮನೆ ಮಂಜುನಾಥಣ್ನನ್ನ ಕರೆದಿದ್ಲು. ಪಕ್ಕದ ಮನೇ ಅಂದ್ರೆ ಸುಮಾರು ದೂದ ಇತ್ತು. ಪಟ್ಟಣದ ತರ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆ ಒಂದು ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿದ್ದರೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ. "ಗೋಪೂಜೆ ಮುಗತ್ತಾ? ಗೋವು ಬಿಡದಾ?" ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಕೂಗಿ ಕೇಳ್ದಾಗ ವಿದ್ಯಕ್ಕ "ಐದ್ ನಿಮ್ಷ. ಇವು ಪೂಜೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದ" ಅಂತ ಕೂಗಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪ "ಅಚೇಮನೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಯವಾಗ್ಲು ಲೇಟು. ಈ ಸಲನಾದ್ರು ಬೇಗ ಏಳ್ಲಾಗಿತ್ತು" ಅಂತ ಗೊಣಗುಟ್ಟಿದ್ದ. ಅಮ್ಮ ಅದ್ಕೆ "ಅವು ನಿಮ್ಮಂಗೆ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡ್ತ್ವಲ್ಲೆ. ನಿದಾನ ಮಾಡ್ತ" ಅಂದಿದ್ಲು. ನಮ್ಗೂ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಮುಗ್ಸಿ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋ ತವಕ. ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮನ್ಯಾಥಣ್ಣ ರೆಡಿ ಅಂತ ಕೂಗಿದ್ದ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಗೋವುಗಳೆಲ್ಲ ಹೊರಟಿದ್ವು. ಎಂದಿನಂತೆ ಇಂದು ಬ್ಯಾಣದ ಕಡೆ ಹೋಗದೆ ಊರ ಕಡೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲದಂತೆ ಮೇಲೆ ಹೋದರೆ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ವಾಸು ಮೇಲ್ಗಡೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಗೋವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ಗೋವಿನ ಹಿಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ವಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದ್ಮೇಲೆ ಮನ್ಯಾಥಣ್ಣನ ಮನೆ ಗೋವುಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿದ್ವು. ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಲೇಟು. ಏಷ್ಟ್ ಸಲ ಹೇಳಿದ್ರು ಅಷ್ಟೇ ಅಂತ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಮನ್ಯಾಥಣ್ಣ ಮಾತಾಡ್ಕೊಂಡ್ರು. ಮನ್ಯಾಥಣ್ಣನ ಅಮ್ಮ ಭಾಗೀರಥಕ್ಕ "ಎನ್ರೋ.. ಅಪ್ಪ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ತಂದ್ನಾ" ಅಂತ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳಿದ್ಲು. ನಾವೆಲ್ಲ ಫುಲ್ ಖುಷಿನಲ್ಲಿದ್ವಿ. ಅಂತೂ ಇಂತು ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಮನೆ ಗೋವೆಲ್ಲ ಹೊರಟ್ವು. ಈಶಜ್ಜನ ಮನೆ ಎತ್ತಿಗೆ ಈ ಸಲ ಭಾರೀ ಅಲಂಕಾರ. ಕೋಡು ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹೂವು. ಹಿಂನ್ಸೋಡಿ ರವಿಯಣ್ಣ ಸಿಂಗಾರ ಮಾಡಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಾ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಹೋದ್ವಿ. ಅಲ್ಲಿ ದೇವ್ರಿಗೆ ಕಾಯಿ ಒಡೆದು ಗೋವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೇಯಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ರು.

ಊರ ಯುವಕರಿಗೆಲ್ಲಾ ಗೊವಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಸರ ಕೀಳೋದು ಒಂದು ಚಟ. ಅದು ಯಾಕಾಗಿ ಬಂತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ತೋರಿಸ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತಾನೋ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಸಿಂಗಾರಗೊಂಡ ಗೋವನ್ನು ಬೆರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸರ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಸಗಣಿ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕೊಳಕು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರಿಗೈನಲ್ಲಿ ಬಂದ್ರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಒಂದಿಷ್ಟು ಸರ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನಂತು ಇದರ ಉಸಾಬರಿ ಬೇಡ ಅಂತ ಹೋಗ್ತಾನೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಗೌತಮನಂತೂ ಚಾಲೆಂಜ್ ಹಾಕಿ ಓಡಿಹೋಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸರ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಬರ್ತಾಯಿದ್ದ. ಊರ ಎಲ್ಲರೂ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಹೆಂಗಸರು ತಂದು ಅವಲಕ್ಕಿ, ಕಾಯಿತುರಿ ಎಲ್ಲಾ ಕುತ್ಗೊಂಡು ತಿಂತಾಯಿದ್ರು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಹರಟೆ ನಡಿತಾಯಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಕರಿತಾಯಿದ್ರು. ನಮ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬ ಮುಗಿದಿದ್ದೇ ತಡ ಸೀದಾ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಓಡ್ತಾಯಿದ್ವಿ. ಅಣ್ಣ, ಭಾವಯ್ಯ, ಕೃಪೇಶ್ ಭಾವಯ್ಯ, ಗೋಪ್ಲ್ಯಾ, ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ಮಾವರನ್ನು ನೋಡೋಕೆ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದೆ ನಮ್ಮ ಗುರಿ. ಮತ್ತುಳಿದವರೆಲ್ಲ ಯಾವಾಗ್ಲು ಸಿಗಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಇವ್ರೆಲ್ಲಾ ಸಿಗೋದು ಅಪರೂಪ. ಅಜ್ಜನ ಊರಿನ ಪರಮೇಶಣ್ಣ ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೋಪೂಜೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟು. ಹಾಗಾಗಿ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜನ ಮನೆ ಗೋಪೂಜೆ ಎರಡು ಸಿಗ್ತಾಯಿತ್ತು.

ಎಂದಿನಂತೆ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೋವು ಪೂಜೆ ಮುಗಿಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ನಾವು ಫುಲ್ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಗೋಪೂಜೆ ಮುಗಿದು ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಆತು. ನಿಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ್ಲು ಲೇಟು ಅಂತ ನಗಾಡ್ತಯಿದ್ವಿ. ನಾವು ಹೋದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಿಂದ ಗೋವುಗಳು ಹೊರಟವು. ಶೇಷಗಿರಿಯಣ್ಣನ ಮನೆ ಹತ್ರ ಊರ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಗೋವುಗಳು ಬಂದವು. ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಗುಡ್ಡದ ಕಡೆ ಹೊರಟೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತಂದಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ, ಅರಳಿಗೆ ಕಾಯಿ ತುರಿದು ಬೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿ ಬಾಳೆ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನೋಕೆ ಏನು ಖುಷಿ ಗೊತ್ತಾ. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹರಟೆ ನಂತರ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯತ್ತ ನಮ್ಮ ಪಯಣ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಹಾಲುಂಡೆ ಪಾಯಸಕ್ಕೆ ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಉಂಡೆ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಇವ ಮಾಡಿದ ಉಂಡೆ ದೊಡ್ಡಕಿದ್ದು, ಇವ ಮಾಡಿದ್ದು ಸಣ್ನ ಅನ್ನೋ ತಮಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರ ಕಾಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊಟ ಸಿದ್ದವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯ ತನಕ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸಾದ್ವಿ. ಮನೆಗೆ ಬರೋಕೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಮತ್ತೆ ನಾವು ಮೂವರು. ಅಲ್ಲಾದರೆ ಎಷ್ಟು ಜನ ಇದ್ರು. ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಬರ್ತಾರೆ ಅಂತ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ರು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹಬ್ಬ ಕಳಿಸಲು ಅಪ್ಪ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ನಾವು ಹಿಂದೆ. "ಹಬ್ಬ ಹಬ್ಬ ಮಲ್ಲಣ್ಣ, ಇಬ್ಬರಿಗೊಂದ್ ಹೋಳಿಗೆ. ಹಬ್ಬದ ಮರ್ದಿನ ರಾಗಿ ರಬ್ಬಳಿಗೆ" ಅಂತ ಅಪ್ಪ ಹೇಳ್ತಾಯಿದ್ರೆ ನಾವು ದ್ವನಿಗೂಡಿಸ್ತಾಯಿದ್ವಿ. ಹಬ್ಬ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ದಿನ ಈ ರೀತಿ ಹಬ್ಬ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ಅನಿಸ್ತಾಯಿತ್ತು.

"ಏಳ್ರಿ, ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಘಂಟೆ ಹನ್ನೊಂದಾಯ್ತು" ಅಂತ ಹೆಂಡ್ತಿ ಕರೆದಾಗಲೇ ನಾನು ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸಾಗಿದ್ದು. ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತು ಇಂದು ನೆನೆದಾಗ ಮನ್ಸು ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ಸುಮ್ನೆ ಒಮ್ಮೆ ಟಿ.ವಿ ಹಾಕಿದೆ. ಒಂದು ಚಾನಲ್ ನಲ್ಲಿ ಫಿಲ್ಮ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೋ ಹೀರೋಗಳ (ಆದ್ರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಇವ್ರೇ ನಿಜವಾದ ಹೀರೋಗಳು ಅಂತ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ) ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಬರ್ತಾಯಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದ್ರಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಕ್ಕಿ(ಅಕ್ಕಿ) ಹಾಕಿ, ಆಮೇಲೆ ಕೊತ್ತಮಿರಿ (ಕೊತ್ತಂಬರಿ), ಆಮೇಲೆ ಹಿಂಗ್ (ಇಂಗು) ಹಾಕಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ಯಾಯಿದ್ರು. ಈ ಸಲ ಇವ್ರಿಗೆ ರಾಜ್ಯೋಸ್ತವ (ಹೆಚ್ನವ್ರು ಹೀಗೆ ಹೇಳೋದು) ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು.

ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಬ್ಬ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಹಬ್ಬ ನೆನೆದಾಗ ಯಾಕೋ ನೋವಾಯ್ತು. ಎತ್ತಣ ಮಾಮರ, ಎತ್ತಣ ಕೋಗಿಲೆ.

ದೀಪಾವಳಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ಮನದ ಕತ್ತಲೆ ಕಳೆದು ಬೆಳಕು ಬರಲಿ.

ಮಳೇ ನೀರೇ ಹಾಗೆ

2010-10-28T21:55:00.000-07:00

ಸುಮಾರು ಬೆಳಗ್ಗೆ ೮ ರ ಆಜುಬಾಜು. ಬೋರ್ಗೆರೆಯುವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ದೇವೇಗೌಡ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ ಕಡೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು ನನ್ನ ಕಾರು. ವೈಫರ್ ಯಥಾನುಶಕ್ತಿ ಸ್ಪೀಡ್ ನಲ್ಲಿ ಗಿರ್ ಅಂತ ತಿರುಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕು ಅಡಿ ಮುಂದೆ ಏನಿದೆ ಅಂತ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ಟೂ ವೀಲರ್ಸ್ ಕಾಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ದೇವೇಗೌಡ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ ಹತ್ರ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಸಿಗ್ನಲ್ ನೋಡಿದೆ. ಗ್ರೀನ್ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಯೆಲ್ಲೋ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬಂತು. ನಿಧಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಸರ್ಕಲ್ ಮದ್ಯದಲ್ಲೆ ರೆಡ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬರತ್ತೆ. ಸಿಗ್ನಲ್ ಜಂಪ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಸುಮ್ನೆ ತಾಪತ್ರಯ. ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಸರ್ಕಲ್ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ ಆಕ್ಸಿಲೆಟರ್ ಒತ್ತಿದೆ.

ನಲವತ್ತರ ಸ್ಪೀಡ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕಾರು ಒಮ್ಮೆಲೆ ದೇವರು ಮೈಮೇಲೆ ಬಂದಂತೆ ಜೋರಾಗೀ ಹೋಂಕರಿಸುತ್ತಾ ಹೊರಡ್ತು. ಸುಯ್ಯ್ ಅಂತ ಹೊರಟ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆಟೋ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸ್ಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪ ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ಗ್ರಹಚಾರ, ಆಟೋ ದಾಟೀ ಹೋಗೋವಾಗ ಮದ್ಯೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೊಂಡದ ಆಳವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿತ್ತು ಕಾರಿನ ಎಡಬಾಗದ ಟೈರುಗಳು. ದೊಪ್ಪಂತೆ ಆಟೋ ಮೇಲೇ ನೀರು ಬಿತ್ತು. ಏನಾಗತ್ತೆ ಅಂತ ನೋಡೋದ್ರೊಳಗೆ ಆಟೋ ಡ್ರವರ್ ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೋಯ್ದಿದ್ದರು. ತಕ್ಷಣ ವಾರೆಗಣ್ಣಿಂದ ಆಟೋ ನೋಡಿದೆ. ಏಕಾಏಕಿ ದೊಡ್ಡ ಟ್ಯಾಂಕಿನ ನೀರು ಡ್ರೈವರ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದವರು ತೋಯ್ದಿದ್ದರು. ಡ್ರೈವರ್ ರಕ್ತ ಕೊತ ಕೊತ ಕುದಿತಾಯಿತ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಬಿದ್ದ ನೀರು ತಕ್ಷಣ ಆವಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಸಿಯಾದ ದೋಸೆ ಕಾವಲಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕಿದಾಗ ಸುಯ್ಯ್ ಅಂತ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಆವಿಯಾಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಡ್ರೈವರ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ನೀರು ಆವಿಯಾಯ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಸದ್ಯ ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾರಿನ ಗ್ಲಾಸುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಶಬ್ದ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಡ್ರೈವರ್ ನ ರೌದ್ರಾವತಾರದ ದರ್ಶನವಾಯ್ತು. ಅಯ್ಯೋ, ಏನಪ್ಪ ಮಾಡ್ಲಿ ಈಗ ಅಂತೆ ಪೇಚಾಡಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪೀಡಾಗಿ ರೈಟ್ ಗೆ ತಗೊಂಡು ಬಸ್ ನ ಓವರ್ ಟೇಕ್ ಮಾಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋದೇ. ಯೋ.. ಯೋ... ಅಂತ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ಲೆಫ್ಟ್ ಸೈಡಿಂದ ನುಗ್ಗಿ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟ. ಏನೂ ಆಗದೇ ಇದ್ದವನ ತರ ಸುಮ್ನೆ ರಸ್ತೆ ನೋಡ್ತಾ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗ್ಲೇ ಸಹಸ್ರನಾಮ ಮುಗಿಸುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಎಡಬಾಗಕ್ಕೆ ನೋಡ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಸಹಸ್ರನಾಮ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳೋದು ಬೇಡ ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಎಫ್.ಎಮ್ ರೇಡಿಯೋ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದೆ. ಒಳ್ಳೇ ಡ್ರೈವರ್ ಅಂತ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಥವಾ ಅವ್ನಿಗೆ ಬರೀ ಸಹಸ್ರನಾಮದ ಶಬ್ದಕೋಶವಿತ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಬೇರೆ ಏನು ಹೇಳದೇ ಸುಮ್ನಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ನಾನೋ ಕುತ್ತಿಗೆ ಉಳಿಕಿದಾಗ ಹೇಗೆ ನಾವು ಒಂದೇ ಡೈರಕ್ಷನ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡ್ತೇವೋ ಹಾಗೆ ರಸ್ತೆ ನೋಡ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಪಾಪ ಡ್ರೈವರ್, ಕೋಣನ ಮುಂದೆ ಕಿನ್ನರಿ ಬಾರ್ಸಿದ್ರೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಭಾವಿಸಿ ಲೆಫ್ಟ್ ಸೈಡಿಗೆ ರೈಟ್ ಹೇಳ್ದ. ನಾನು ಬದುಕಿದೆಯಾ ಬಡಜೀವವೇ ಅಂತ ಮುಂದೆ ಹೋದೆ. ಪಾಪ ಡ್ರೈವರ್ ಆ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಆಟೋ ಓಡಿಸಿದ್ದು ನೋಡಿ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು. ನಾನು ಕಾರು ನಿಲ್ಸಿ ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಗುರು ಅಂತ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಅವನ ಆರ್ಭಟ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತಿತ್ತೇನೋ. ಸಪೋರ್ಟ್ ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಆಟೋಗಳು ಬರ್ತಿದ್ವು. ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನನಗೆ ಕಡುಬು ಕೊಟ್ರೂ ಕೊಡ್ತಿದ್ರು. ಅದ್ಕೆ ನಾನು ಮನ್ಸಲ್ಲಿ ಸಾರಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡ್ಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ರಾಜಾಜಿನಗರದ ಹತ್ರ ವೆಸ್ಟ್ ಆಫ್ ಕಾರ್ಡ್ ರೋಡ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಜೊತೆ ಬೈಕ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಆಗಷ್ಟೆ ಮಳೆ ಬಂದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಸಣ್ಣಕ್ಕೆ ಜುಮುರು ಇತ್ತು. ಒಳ್ಳೇ ವಾತಾವರಣ. ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡೋ ಜೋರಾಗಿ ಬೈಕ್ ಓಡಿಸ್ತಾಯಿದ್ದ. ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದ ಸ್ವರಾಜ್ ಮಜ್ದಾ ನ ಸೈಡ್ ಹೊಡಿಬೇಕು ಅಂತ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪೀಡ್ ಆಗಿ ಹೋದ. ಇಬ್ರ ಮದ್ಯೆ ಕಾಂಪಿಟೇಷನ್. ಇನ್ನೇನು ನಮ್ಮ ಬೈಕ್ ಸ್ವರಾಜ್ ಮಜ್ಡ ನ ಪಾಸ್ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದಾಗ ದೊಪ್ಪನೆ ನನ್ ಮೇಲೆ ಮೇಲಿಂದ ಯಾರೋ ನೀರು ಹಾಕಿದಂತಾಯ್ತು. ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ನನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಕೇಳ್ದ. ಸ್ವರಾಜ್ ಮಜ್ದಾ ಹೋಗಾಯಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನೀರು ನಿಂತಿತ್ತು. ಟೈರುಗಳು ಅವನ್ನು ನನಗೆ ಅಬಿಷೇಕ ಮಾಡಿದ್ವು. ಎಂತಾ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತ್ತು ನನಗೆ. ಜೋರಾಗಿ ಡ್ರೈವರ್ ಕಡೆ ಕೈ ಮಾಡಿ ಬೈಯ್ದೆ. ಅವ್ನು ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ನಗಾಡೋಕೆ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡ್ತ. ನನ್ನನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸ್ಕೊಂಡೆ. ನನಗೆ ನಗು ಬಂತು. ಜೋರಾಗಿ ನಾನು ನಕ್ಕೆ.

ಮಳೇ ನೀರೇ ಹಾಗೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನೆಂದ ಅನುಭವ ಮರೆಯೋಕೇ ಆಗೊಲ್ಲ. ಇಂದು ಕಾರನ್ನು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನಸಿ ಬಂದ ನನಗೆ ಊರ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಿಂದ ಶಾಲೆ ಬಹಳ ದೂರವಿತ್ತು. ರಸ್ತೇನಲ್ಲೂ ಹೋಗಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಶಾರ್ಟ್ ಕಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆವು. ಅಂದ್ರೆ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೆ ತುಂಬ ಹತ್ರ ಆಗ್ತಿತ್ತು. ಮದ್ಯೆ ಗದ್ದೆಗಳ ಸಾಲು. ಗದ್ದೆ ನೆಟ್ಟಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ತುಂಬಾ ಚೆಂದ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸಾಲಾಗಿ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನೀರನ್ನು ಕಾಲಲ್ಲಿ ತಳ್ತಾ ಹೋಗ್ತಿದ್ವಿ. ಆ ನೀರು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಅಲೆಯಾಗಿ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ವು. ಅದರ ಹಿಂದೆ ನಾವು. ಮುಂದೆ ಯಾರಾದ್ರು ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ರೆ ಅವರ ಹತ್ರ ಸುಮ್ನೆ ಹೋಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಒಂದ್ ಸಾರಿ ಹಾರ್ತಿದ್ದೆ. ನೀರೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೋಕ್ಷಣ್ಯವಾಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ನಾನು ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ರೆ ನಂಗೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ರು. ಮಳೆಗಾಲ ಅಂದ್ರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರ. ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಛತ್ರಿಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಕಂಬಳಿಕೊಪ್ಪೆ ಹಕ್ಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ಬರ್ತಾಯಿದ್ರು. ನಾನು ಛತ್ರಿ ತಗೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಒಂದೆರಡು ಸಲ ಕಂಬಳಿ ಕೊಪ್ಪೆ ಬೇಕು ಅಂತ ಹಟ ಮಾಡಿ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ಇದೆ. ಹೊರಗೆ ಚಳಿಯಿದ್ದರೆ ಕಂಬಳಿ ಕೊಪ್ಪೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಹೋದ್ರೆ ಏನು ಮಜಾ ಗೊತ್ತಾ. ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬೆಚ್ಚಗಿರತ್ತೆ. ಅದೇ ಗದ್ದೇ ನೆಟ್ಟಿ ಪ್ರಾರಂಭ ಆದ್ರೆ ನಮ್ಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ಕಷವಾಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಗದ್ದೆ ಹಾಳಿ ಸರಿ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಮಣ್ಣೆಲ್ಲಾ ಹಾಕಿರ್ತಿದ್ರು. ಅದೂ ಒಣಗಲಿಕ್ಕೆ ವಾರವೇ ಬೇಕಾಗ್ತಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆನೇ ಗತಿ. ದದ್ದೆ ಹಾಳಿ ಒಣಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಮತ್ತೆ ಗದ್ದೆಗೆ ಶಿಫ್ಟು. ಆದ್ರೆ ಗದ್ದೆ ಹಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೋ ನೋಡ್ತಾ ಹೋಗ್ತಿದ್ರೆ ಗದ್ದೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಸರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಅಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋವಾಗ ಮಳೇಲಿ ನೆನಿಬೇಡ, ಜ್ವರ ಬರತ್ತೆ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸ್ತಾಯಿದ್ಲು. ಮನೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಂದು ಗದ್ದೆ ಸೇರಿದ ತಕ್ಷಣ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಮರ್ತೇ ಹೋಗ್ತಿತ್ತು. ಶಾಲೆನಲ್ಲಿ

ಮೇಷ್ಟ್ರು ಯಾಕೆ ಫುಲ್ ನೆಂದ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದೀರ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಜೋರು ಮಳೆ ಸಾರ್ ಅಂತ ರೀಲ್ ಬಿಡ್ತಾಯಿದ್ವಿ. ಆದ್ರೆ ನಾವೊಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ನೆಂದಿರ್ತಿದ್ವಿ. ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಮೇಷ್ಟ್ರು ನಮ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ರು. ಆಮೇಲೆ ಸುಮ್ನಾಗ್ಬಿಟ್ರು. ಆದ್ರೆ ಮಳೆಯ ನೀರಿನ ಆಟದ ಸವಿ ಅನುಭವಿಸೋ ಯೋಗ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ ಮಾತ್ರ ಊರಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದು. ನಂತರ ಬಂದಿದ್ದು ಬೆಂದಕಾಳೂರಿಗೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದೆಲ್ಲಾ ಮಿಸ್ ಆಯ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟ್ ನೀರಲ್ಲಿ ಆಡಿದ್ರೂ, ನೆಂದರೂ ಏನೂ ಆಗ್ತಾಯಿರಲ್ಲಿ. ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಚೂರು ನೆಂದರೂ ಸಾಕು ಮರುದಿನ ರೋಗ ಎಂಟ್ರಿ ಕೊಟ್ಟಿರತ್ತೆ.

ಏನಾದ್ರು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ರಿವೈಂಡ್ ಅಂತ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ನೇನೋ. ಖಂಡಿತಾ ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನತ್ತ ರಿವೈಂಡ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿರಲ್ಲಿ.

ಸಂಗ್ರಹ - ವಿಜಯ Next ನಲ್ಲಿ

2010-10-14T20:49:00.000-07:00

ದಿನಾಂಕ 15 ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2010 ವಿಜಯ Next ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹ ಬ್ಲಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದ ಲೇಖನ

ಓಡಿ ಹೋದ ಪ್ರಸಂಗ

2010-10-04T21:12:00.000-07:00

ಹೀಗೊಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯ ವಿವರ

"ಅವನು ಓಡಿಹೋದ"
"ಹೌದಾ!!!.. ಸಾಲ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರಬೇಕು,
ಏನೋ ಬಾನಗಡಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರಬೇಕು,
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೇಸರ ಬಂದಿರಬೇಕು,
.............................................
.............................................
............................................."

"ಅವಳು ಓಡಿಹೋದ್ಲು"
"ಹೌದಾ!!! ಯಾರ ಜೊತೆ?"

ಮೂರ್ಚೆ ಹೋಗೋ ಪ್ರಸಂಗಗಳು

2010-09-23T21:03:00.000-07:00

ಮೊನ್ನೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೆಲವು ಮೂರ್ಚೆ ಹೋಗೋ ಪ್ರಸಂಗಗಳು

~~~~~~~~~~

ಘಟನೆ ಒಂದು

ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಪುರೋಹಿತರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸಂಭಾಷಣೆ

ಪುರೋಹಿತರುಃ "ನಾನು ನಿಮ್ಮನಿಗೆ ಸುಮಾರು 45 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದಿ. ನಿಮ್ಮನೇಲಿ ಚಂಡಿ ಹೋಮ ಇತ್ತು. ಆಗ ನಿಂಗೆ ಎರ್ಡು ವರ್ಷ ಅನಿಸ್ತು. ಆವಾಗ್ಲೆ ನಿನ್ ಹಳೇ ಹೆಸ್ರು ಮಹೇಶ ಬದ್ಲು ಯಜ್ಞೇಶ್ ಅಂತ ಇಟ್ಟಿದ್ದು"
ನಾನುಃ "!@#$%... (ಹಂಗಾದ್ರೆ ನಂಗೀಗ 47 ವರ್ಷ!!!!..)"

ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಮೂರ್ಚೆ ಹೋದೆ!!!

~~~~~~~~~~

ಘಟನೆ ಎರ್ಡು

ಸಮಯವಾಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕುಳಿತವನು ನಾನು

ಪೂಜೆ ಬಾರೀ ಸ್ಪೀಡ್ ನಲ್ಲಿ ನಡಿತಾಯಿತ್ತು. ಪುರೋಹಿತರು ಯಾರು ಇಲ್ಲ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಮಂತ್ರದ ಸಾಲು ಸಾಲನ್ನೆ ಹಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೋ ಪುರೋಹಿತ ಕುಟಂಬದಿಂದ ಬಂದವನು . ಪೂರ್ತಿ ಮಂತ್ರ ಬರದೇ ಇದ್ದರೂ ಸುಮಾರು ಗೊತ್ತು. ರುದ್ರ, ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ, ಶ್ರೀ ಸೂಕ್ತ, ಗಣಪತಿ ಉಪನಿಷತ್ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಪುರೋಹಿತರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸಂಭಾಷಣೆ

ಪುರೋಹಿತರುಃ " ನಿಂಗೆ ರುದ್ರ, ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ, ಶ್ರೀ ಸೂಕ್ತ, ಗಣಪತಿ ಉಪನಿಷತ್ ಎಲ್ಲಾ ಬತ್ತಾ?"

ನಾನುಃ "ಹೇಳಕೆ ಪೂರ್ತಿ ಬತ್ತಲ್ಲೆ. ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದ್ದು"

ಪುರೋಹಿತರು ತಕ್ಷಣ ಮೂರ್ಚೆ ಹೋದರು!!! (ಅವರ ಬಂಡವಾಳ ನನ್ಗೆ ಗೋತ್ತಾಯ್ತಲ್ಲ ಅಂತ)

~~~~~~~~~~

ಘಟನೆ ಮೂರು
ಪೂಜೆ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿತು. ಪುರೋಹಿತರು ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದರು

ಪುರೋಹಿತರುಃ "ಈ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೇದಾಗ್ಲಿ...................
............................ ನೂತನ ವಧೂ ವರರಿಗೆ ಒಳ್ಳೇದಾಗ್ಲಿ"

ಜಯಶ್ರೀಃ "ರೀ ನಮ್ಗೆ ಮದ್ವೆ ಆಗಿ 4 ವರ್ಷ ಆತು.. ಇವ್ರು ನೂತನ ವಧೂ ವರ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾಯಿದ್ದ" ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಹೇಳ್ತಾ ಮೂರ್ಚೆ ಹೋದ್ಲು.

~~~~~~~~~~

ಘಟನೆ ನಾಲ್ಕು

ಸ್ಥಳಃ ಬಂಗಲಗಲ್ಲು ನಾರಾಯಣ ಭಟ್ಟರ(ನಮ್ಮನೆ) ಮನೆ ದೇವರ ಕೋಣೆ.

ಪಾತ್ರದಾರಿಗಳುಃ ಪುರೋಹಿತರು, ನಾನು ಮತ್ತು ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಸ್ತ ದೇವರುಗಳು. ಎಲ್ಲರೂ ಎದುರು ಬದ್ರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು

ಪುರೋಹಿತರುಃ "ಸ್ನಾನ ಆತಾ, ಸಂದ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡು. ನಾನು ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಜಪ ಮಾಡ್ತಿ"
ನಾನುಃ " ಓಂ ಭುವು ರುಗ್ವೇದಾಯಸ್ವಾಹಾ... ಓಂ ಭುವ ಯಜುರ್ವೇದಾಯ ಸ್ವಾಹಾ.....
.......................... ................ ............... .................. .......
................... .............. .................... .............................."

ದೇವರಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಸ್ತದೇವರುಗಳು ನನ್ನ ಮಂತ್ರ ಕೇಳಿ ಮೂರ್ಚೆ ಹೋಗಿದ್ದರು

ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದುಗಡೆ ಇದ್ದ ದೇವ್ರಿಗೆ ನನ್ನ ಮಂತ್ರ ಕೇಳಿಸ್ಲಿಲ್ಲ. ಆ ದೇವರು ಮುಂದೆ ಬಂದು "ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದವನೆ ಸಂದ್ಯಾವಂದನೆಯನ್ನು ಕಲಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರು.

ಆಗ ನಾನು ಮೂರ್ಚೆ ಹೋದೆ

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ... ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ

2010-08-09T04:33:00.000-07:00

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಮಾತು ಇದ್ದಾಗ,
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರ್ಥವಿಹೀನ ಚರ್ಚೆಯು ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ,
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮಗೆ ವಿಷಯ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದಾಗ,
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರೂ ಮೌನವಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ,
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ,
ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು..

Never Give Up

2010-08-09T03:22:00.000-07:00

ಕೆಟ್ಟಿದೆ, ಸರ್ವರ್ ಕೆಟ್ಟಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಮಿಠಾಯಿ ಇಲ್ಲ.

2010-07-18T09:18:00.000-07:00

ನಿನ್ನೆ ಆರ್ಕುಟ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಬಂದ ಸ್ಕ್ರೀನು.. ನಿಮಗ್ ಈ ರೀತಿ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಬಂತೇ?

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತರ್ಜುಮೆ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋಸ್ತವ (ನೂರಕ್ಕೆ ತೊಂಬತ್ತು ಭಾಗ ಜನ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಅನ್ನೋಕೆ ರಾಜ್ಯೋಸ್ತವ ಅಂತಾರೆ) ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ಆಕೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ 34 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡಿದ್ದಳು.

2010-07-15T03:29:00.000-07:00

ಹೌದು, ಮೊನ್ನೆ ಆಕೆ ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡಿದ್ದು ಬರೋಬ್ಬರಿ 34 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ. "ನಾ ನಿನ್ನ ಮರೆಯಲಾರೆ" ಚಿತ್ರನೇ ಆಕೆ ನೋಡಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಫಿಲ್ಮ್ ನಂತರ ಆಕೆ ಟಾಕೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು ಮೊನ್ನೆ 10 ಭಾನುವಾರ, ಜುಲೈ 2010 ಕ್ಕೆ.

ಯಾರಿರಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಆಕೆ ಬೇರೆ ಯಾರು ಅಲ್ಲ, ನನ್ನಮ್ಮ. ಮೊನ್ನೆ ಭಾನುವಾರ ನಾನು ಜಯಶ್ರೀ ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಜಯಶ್ರೀ "ಎರಡನೇ ಮದುವೆ" ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡೋಣ್ವಾ ಅಂದ್ಲು. ಅದ್ಕೆ ನಾನು ಮುಂದಿನವಾರ ಹೋಗೋಣ ಅಂದೆ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಓಕೆಯಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣ ನನ್ ಮನ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಈ ವಾರ ಹೋಗಬಾರ್ದು. ಅಮ್ಮ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ, ಮುಂದಿನ ವಾರದ ತನಕ ಇರೊಲ್ಲ. ಆಕೆನೂ ಫಿಲ್ಮ್ ಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ. ತಕ್ಷಣ ಇಬ್ರೂ ಮಾತಾಡಿ ಬಿಗ್ ಸಿನೆಮಾಸ್ ಟಾಕೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಟಿಕೇಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಆಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ರ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ಮೇಲೆ ಫಿಲ್ಮ್ ಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂದೆ. ಅದ್ಕೆ ನಾ ಬರೊಲ್ಲ, ನೀವು ಹೋಗಿ ಅಂದ್ಲು. ಇಲ್ಲ ಟಿಕೇಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡ್ಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಬಾ ಅಂದೆ. ಅಮ್ಮ ಹೂಂಗುಟ್ಟಿದ್ದಳು.

ಊಟ ಮಾಡಿ ನಾವು ಗೋಪಾಲನ್ ಆರ್ಕೇಡ್ ನಲ್ಲಿ ಇರೋ ಬಿಗ್ ಸಿನೆಮಾಸ್ ಟಾಕೀಸ್ ಗೆ ಹೋದ್ವಿ. ಮಾಲ್ ಮತ್ತೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಇರೋ ಟಾಕೀಸ್ ಎಲ್ಲ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತಂದಿತ್ತು. ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಬರೀ ಟಾಕೀಸ್ ಇದ್ದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಇದ್ದಿದ್ದು ನೋಡಿ ವಿಶೇಷ ಅನ್ಸಿರಬೇಕು. ಹೋಗಿ ಮೆತ್ತನೆಯ ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ್ಗೊಂಡು ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡಿದ್ವಿ. ಏ.ಸಿ ರೂಮ್ ಆಗಿದ್ದ್ರಿಂದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಳಿಯಾಗಿತ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಸೀರೆ ಫುಲ್ ಹೊದ್ಕೊಂಡು ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡಿದ್ಳು. ಮದ್ಯೆ ಪಾಪ್ ಕಾರ್ನ್ ತಂದಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ತಿಂತಾ ಫುಲ್ ಖುಷಿಲಿ ಇದ್ಲು. ಫಿಲ್ಮ್ ಮುಗ್ಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋವಾಗ ನೀನು ಈ ಹಿಂದೆ ಯಾವಾಗ ಟಾಕೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡಿದ್ದೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ. ಅದ್ಕೆ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ದು ಫಿಲ್ಮ್ "ನಾ ನಿನ್ನ ಮರೆಯಲಾರೆ" ನೋಡಿದ್ದು. ಆಮೇಲೆ ಟಾಕೀಸ್ ಗೆ ಹೋಗ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ಳು.

ದೂರದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ದಿನವಿಡೀ ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಅಂತ ಇದ್ದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದೂರದ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡೋ ಅವಕಾಶ ಸಿಗ್ತಾಯಿದ್ದಿದ್ದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಹಾಗಂತ ಆಕೆಗೆ ಟಾಕೀಸ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡೋ ಆಸಕ್ತಿನೂ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಮನೇಲಿ ಟಿ.ವಿ ನಲ್ಲಿ ಬರೋ ಫಿಲ್ಮ್ಸ್/ದಾರವಾಹಿನ ಅಮ್ಮ ಯಾವತ್ತೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಳಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಹಾಲ್ ಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದ್ರೆ ಅಮ್ಮ ಹಿಂದಿ ಸೀರಿಯಲ್ ನೋಡೋದ್ರಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಬ್ಯಸಿ. ಚೈಂಜ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ಲು. ನಾ ಬೇಡ, ನೀನು ನೋಡು ಅಂದಿದ್ದೆ. ಹಿಂದಿ ಪೂರ ಅರ್ಥ ಆಗ್ದೇ ಇದ್ರೆ ಏನಂತೆ, ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅರ್ಥ ಆಗತ್ತೆ ಅಂದಿದ್ದ್ಲು. ನಾನು ನಕ್ಕಿದ್ದೆ.

ಇಂದು ಬಂದು "ನಾ ನಿನ್ನ ಮರೆಯಲಾರೆ" ಚಿತ್ರ ಯಾವಾಗ ಬಂದಿತ್ತು ನೋಡಿದೆ. ಅದು ಬಂದಿದ್ದು 1976 ರಲ್ಲಿ. ನಾ ಹುಟ್ಟೋದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ!!!

ಸಂಗ್ರಹ ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ

2010-07-09T23:34:00.001-07:00

"ನೀನು ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತ್ಯ ಅಥ್ವಾ ಹಾಡು ಬರಿತ್ಯಾ" ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಕಾರು ತೆಗಿತಾ ಇದ್ದಾಗ ಮನೆಯ ಓನರ್ ಶ್ರೀಧರಣ್ಣ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹುಬ್ಬು ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಬಂತು. "ಯಾಕೆ" ಅಂತ ನಗಾಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ "ನಿನ್ ಹೆಸ್ರು ಇವತ್ತು ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬೈಂದು" ಅಂದ. ಒಂದ್ಸಲ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯನೂ ಆಯ್ತು. ಇದೇನಪ್ಪಾ ನನ್ ಹೆಸ್ರು ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಅಂತ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಶ್ರೀಧರಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿ ರಾಧಕ್ಕ "ನೀನು ಹಾಡು ಬರಿತ್ಯಾ" ಅಂದಾಗ ಇನ್ನೂ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್.. ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ನಾನು ಬರಿತಾಯಿರೋ "ನಮ್ಮ ಸಂಗ್ರಹ" ಬ್ಲಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದ ಲವಲvk ಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು.

ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ/ಉತ್ತಮ ಸಂಗೀತ ಇರೋ ಹಾಡುಗಳೆಂದ್ರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಹಾಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗೋ ಹಾಡುಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮಾತ್ರ ನೆನ್ಪಲ್ಲಿ ಇರೊಲ್ಲ. ಮನ್ಸಿಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆ ಹಾಡಿಗೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಹಾಡ್ತಾಯಿರ್ತೀನಿ. ಜಯಶ್ರೀ ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೇಳಿ ಯಾವಾಗ್ಲು ನಗ್ತಾ ಇದ್ಲು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಮನ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ನಾನ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟವಾಗೋ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೀಬಾರ್ದು ಅಂತ. ಹೇಗೂ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಹಾಡುಗಳು ಇದ್ದವು. ಅದನ್ನ ಕೇಳುತ್ತಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬರೆದರಾಯಿತು. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದ್ರೂ ಸಿಗತ್ತೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚೆನಕಾರರ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಸಿಗತ್ವೆ. ಅದನ್ನ ನೋಡಿ ಬರೀಬಹುದು. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ/ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತಸ/ಬೇಸರವಾದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ಭೇಟಿಯಿತ್ತು ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಇರೋ ಸಾಹಿತ್ಯ ಓದ್ತಾಯಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ ನಾರ್ಮಲ್ ಮತ್ತು ಜೊತೆಗೆ ಮನ್ಸಿಗೆ ಉಲ್ಲಾಸ. ಬಿಡುವು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಬರಿತಾಯಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಇದರ ಜೊತೆ ವೀಡಿಯೋ ಇದ್ರೆ ನಾವು ವೀಡಿಯೋನ ನೋಡ್ತಾ ಹಾಡಬಹುದಲ್ಲ ಅನಿಸ್ತು. ಹಾಡಿಗೆ ವಿಡಿಯೋನ ಸೇರ್ಸಿದೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಇದನ್ನು ಬಂದು ಓದ್ತಾರೆ/ನೋಡ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಮಾತಾಡಿ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಇರೋ ಹಾಡನ್ನು ನನಗೆ ಹಾಕಲು ಕೊಡ್ತಾರೆ.

ಇದೊಂದು ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಸೇವೆ. ಬೇರೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಯಾವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಾತೃ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ. ನಾನು ನವಂಬರ್ ಕನ್ನಡಿಗನಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹಾಡು ಇದ್ದು, ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಇರೋದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಹೇಳಿ. ತೆಗೆಯುತ್ತೇನೆ.

ನಮಸ್ಕಾರಗಳು

Online link: http://www.vijaykarnatakaepaper.com/svww_zoomart.php?Artname=20100710l_002101010&ileft=52&itop=1053&zoomRatio=130&AN=20100710l_002101010

Blog: http://nammasangraha.blogspot.com

ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳು

2010-05-05T23:49:00.000-07:00

Mother's Day ಹತ್ರ ಬಂತು. ಈಗ್ಲಾದ್ರು ಅಮ್ಮನ್ನ ನೆನ್ಪು (ಮರ್ತು ಹೋಗಿದ್ರೆ) ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ...

ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳು - ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ

ಹೊಸಾ ಗಾದೆ

2010-02-02T03:09:00.000-08:00

ಅವ್ನಿಗೆ ಏನು ಗೊತ್ತು ಬದನೇಕಾಯಿ ಅನ್ನೋದು ಹಳೇ ಗಾದೆ...

ಅವ್ನಿಗೆ ಏನು ಗೊತ್ತು ಬಿ.ಟಿ ಬದನೇಕಾಯಿ ಅನ್ನೋದು ಹೊಸಾ ಗಾದೆ...

ನಾನೇನಾಗಬೇಕು?

2009-12-13T23:52:00.000-08:00

ನಾನೇನಾಗಬೇಕು?
ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಲ ಹುಟ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಸಿಗದೇ ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಲಿದೆ.

ನಿಮಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಾರಿ ಬಂದಿರೊತ್ತೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗುರಿಯೇಕೆ ಬೇಕು ಅಂತಿರತ್ತೆ ಅಥವಾ ಗುರಿಯೇನು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರೊತ್ತೆ.

ಹೌದು ನಾನೇನಾಗಬೇಕು????

ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಎನೇನೋ ಹೋಯ್ದಾಟ ನಡಿತಾಯಿರೊತ್ತೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೆ ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದ ಲವಲವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಬರೆದುಕೊಂಡು (ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು) ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದನಂತೆ!!!. ಅದರಿಂದ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಪಡೆದು ನಾನು ಬರೆದೆ. ಸಾಧಿಸೋಕೆ ಆಗತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ.. ಆದ್ರೂ ಬರೆದೆ...ಹದಿನೈದರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಗುರಿಗಳನ್ನು ಬರಿಯೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯುತು ನೋಡಿ. ಆಮೇಲೆ ಏನು ಬರೆಯೋದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾಯಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಂಡವಾಳ ಏನೆಂದು ನನಗೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು :).... ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ (ಇಷ್ಟರೊಳಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡದಿದ್ದರೆ)

ಈಗ ಬರೆದ ಗುರಿಯ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದೀನಿ. ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಗುರಿಯತ್ತ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ. ಅವ್ನು ಇದ್ನಂತೆ ಆಮೇಲೆ ಹೋದ್ನಂತೆ (ಮೇಲೆ) ಅನ್ನೋದು ಆಗೋದು ಬೇಡ.

ಬದಲಾವಣೆ

2009-11-01T20:34:00.000-08:00

ವರುಷ ಕ್ಷಣದಂತೆ ಕಳಿತಾಯಿದೆ. ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನೆಟ್ಟ ಬೀಜ, ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬಂದು ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಾರಿ ಮೇಲೇರುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಬರಿ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಓಡಾದುತ್ತಿದದ್ದ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ಇಂದು ಬೆಳೆದು ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನೆನಪಾಗತ್ತೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ನಾನ್ಯಾರು ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟತ್ತೆ. ನಾನೇನು ಮಾಡಬೇಕು, ನಾನೇನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇನು ಅನ್ನೋ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವವಾಗೊತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮನಸ್ಸು ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿರೊತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಯಥಾಸ್ತಿತಿ. ದಿನ ಕ್ಷಣದಂತೆ ಹೋಗತ್ತೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ.

ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಕುಳಿತು ಕವಳ ಹಾಕಿ ಏನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ಕವಳ ಹಾಕಿ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ. ಯೋಚನೆಗಳು ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ತುಂಬಿರುತ್ತವೆ. ಯಾವ ಯೋಚನೆ ಯಾವ ಕಡೆ ಎನ್ನೋದು ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಯೊಚನೆಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಮೌನ. ಅಮ್ಮ ಕರೆದಾಗ ಎಚ್ಚರ, ವಾಸ್ತವ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲ್ಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನ. ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ.

ನಾನು ಬದಲಾಗಬೇಕು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರೋ ಪ್ರತಿಭೆ ಹೊರಗೆ ಬರಬೇಕು, ಹೊಸ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಬರಬೇಕು. ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಬರಬೇಕು, ನಾನು ಬದಲಾಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಎಂದು ಬರೊತ್ತೆ ಅನ್ನೋದೆ ನನಗೇ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನಿಂದನೇ ಬರಬೇಕು ಅಂತ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನನ್ನನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಲಿ ಅಂತ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾದಾಗ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ ಅದೇ ಕೆಲಸ ಅದೇ ಜೀವನ....

ಆದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ.

ಸಾಕು ಮತ್ತು ಬೇಕು

2009-10-18T21:50:00.001-07:00

"ಸಾಕು..ಸಾಕು..ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಕು. ಇನ್ನು ಯಾವುದರ ಸಹವಾಸನೂ ಬೇಡ" ಅಂತ ಹೇಳಿತು ಸಾಕು

"ಯಾಕೆ ಸಾಕು??? ಇನ್ನೂ ಬೇಕು. ನಾನು ಮೇಲೇರಬೇಕು. ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಇನ್ನೂ ಮೇಲೇರಬೇಕು" ಅಂತ ಹೇಳಿತು ಬೇಕು.

"ಮೇಲೇರಿ ಏನನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತೀಯಾ? ನೀನು ಮೇಲೇರಿದಂತೆ ನಿನಗೆ ಸುಖ ಸಂತೋಷವೇನಾದರೂ ಜಾಸ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೋ? ನಾಲ್ಕು ಜನ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಸಾಧನೆ ನೋಡಿ ಹೊಗಳಿದರೆ ನಿನಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಕೋಡು ಎನಾದರು ಬರುತ್ತದೆಯೋ? ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಾಕು ಅಂತ"

"ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗತ್ತೆ. ಯಾರೂ ನಡೆಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಾಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದು"

"ನೆಮ್ಮದಿ ಬರೀ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗತ್ತಾ? ಎಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಡಿಪೆಂಡು. ಬೇಕು ಅಂದಾಗ ಬೇಕುವಿನ ಜೊತೆ ಅಪಾರ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬರೊತ್ತೆ. ಅದರ ಜೊತೆ ನಿರಾಸೆನೂ ಇರತ್ತೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಮನ್ಸು ಹಾಳಾಗತ್ತೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಡ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಅರಿ. ಎಲ್ಲಾ ನಿನ್ನೊಳಗೇ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡು. ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಟೊಳ್ಳು. ನಿಜವಾದ ಸುಖ ಸಂತೋಷ ನಿನ್ನಲೇ ಇದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಗೆಲ್ಲು. ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾ ಬಕ್ವಾಸ್...ಬಂಡಲ್. ಅದ್ಕೆ ನಾನು ಹೇಳ್ತಾಯಿರೋದು ಎಲ್ಲಾ ಸಾಕು ಅಂತ."

ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು ಸಾಕು ಮತ್ತು ಬೇಕು ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಾಕು ಗೆದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇಕು....

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ

2009-10-18T09:48:00.000-07:00

"ಹಬ್ಬ ಜೋರಾ?"

"ಏನಿಲ್ಲ..ಸಿಂಪಲ್ ಹಬ್ಬ" ನನ್ನ ಉತ್ತರ

"ಪಟಾಕಿ ಜೋರಾ?"

"ಏನಿಲ್ಲ.. ಬರೀ ಬಾಯಿ ಪಟಾಕಿ ಅಷ್ಟೇ" ನನ್ನ ಉತ್ತರ

"ಅದು ಯಾವ ಪಟಾಕಿ. ಎಷ್ಟು ರುಪಾಯಿ ಆಗತ್ತೆ ಅದಕ್ಕೆ???"

"!!@#!!!##" ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದೀಯಾ?"

"ಹೂಂ. ಹೋಗ್ತಾಯಿದೀನಿ" ನನ್ನ ಉತ್ತರ

"ಬರ್ತಾ ನಮ್ಗೆಲ್ಲಾ ಏನ್ ತರ್ತೀಯಾ?"

"ಎಮ್ಮೆ ಸಗಣಿ ತರ್ತೀನಿ" ಅಂತ ತಮಾಷೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಉತ್ತರ

"Bring 1 kg emme sagani for me" ಮಲೆಯಾಳಿ ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಷ್ಟು

"!!@#!!!##" ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ಹೊಳೆಗೆ ಬೇಲಿ!!!

2009-08-18T21:12:00.000-07:00

ಹೊಳೆಗೆ ಬೇಲಿ!!!

ರುದ್ರಪಾಠ

2009-07-14T04:54:00.000-07:00

"ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲಿ?" ಅಂತ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ದೆ.. "ಅಪ್ಪ ಸಿಗಂದೂರಿಗೆ ಹೋಯ್ದ. ದಿನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ರುದ್ರ ಹೇಳಿಕೊಡ್ತಾಯಿದ್ದ. ಸಂಜೆ ಮನೇಲಿ ಊರಿನವರಿಗೆ ರುದ್ರ ಹೇಳಿಕೊಡ್ತಾಯಿದ್ದ. ಮನ್ಯಾಥಣ್ಣ ಚದ್ರಳ್ಳಿಗೆ, ಶ್ರೀಧರಣ್ಣ ಕೆರೆಕೈ ಗೆ, ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣ ಚಿಕ್ಕಯ್ಯ ಗುಮ್ಗೋಡಿ ಗೆ, ದತ್ತಣ್ಣ ಮೂರ್ಕೈ ಗೆ ಹೋಗಿ ರುದ್ರ ಹೇಳಿಕೊಡ್ತಾಯಿದ್ದ." ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ಲು.

ಇದು ನಮ್ಮ ಕರೂರು ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರ ಕಲಿತವರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಊರುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ರುದ್ರ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ. ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಅದೂ ಉಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು!!!. ಇದು ಗೋಕರ್ಣದ ಶ್ರೀಮಹಾಬಲ ದೇವರಿಗೆ ಕೋಟಿ ರುದ್ರದ ಸಂಕಲ್ಪ ಶ್ರೀಶ್ರೀರಾಘವೇಶ್ವರಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರಿಂದ ಆದ ನಂತರದ ಪ್ರಭಾವ. ಇದು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲ. ಇದು ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದ ಎಲ್ಲಾ ಸೀಮೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಯಂ ಆಸಕ್ತಿಯಂದ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವುದು. ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ/ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ಶ್ರೀಗಳವರು ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಒನರ್ ಶ್ರೀಧರಣ್ಣನೂ ಈಗ ರುದ್ರ ಕಲಿತಾಯಿದ್ದಾನೆ. ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಕಲಿಯಕೆ ಬತ್ತಾಯಿದ್ದ. ನೀನೂ ಬಾ ಅಂತ ಶ್ರೀಧರಣ್ಣ ಕರೆದಿದ್ದರು. ಬೆಳೆಗ್ಗೆ ೭ ಕ್ಕೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ರಾತ್ರಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಾಪಾಸು ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿರೋದಿಲ್ಲ. ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕೆಲ್ಸನೇ ಹಾಗೆ. "ರೀ.. ಎಷ್ಟೋತ್ತಿಗೆ ಬತ್ತಿ" ಅಂತ ಹೆಂಡ್ತಿ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಆಗತ್ತೇ ಅಂತಾನೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋದಿಲ್ಲ. ಕಲಿಯ ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಮನಸ್ಸಿದೆ.. ಆದ್ರೆ ಸಮಯ ಇಲ್ಲ.

ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ. ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದಕ್ಕೆ ಸ್ವರ ಬದ್ದಾವಾಗಿ ಕಿವಿಗೆ ನಾದವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ರುದ್ರದ ಸಾಲುಗಳು.. ಶೀ ಸೂಕ್ತ, ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ....

ಮಳೆಯಿರಲಿ, ಚಳಿಯಿರಲಿ, ಸೆಖೆಯಿರಲಿ ಅಪ್ಪ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕುವರೆಗೆ ಎದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಎರಡು ತಾಸು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪನ ಕಂಠನೇ ಹಾಗೆ. ಎಷ್ಟೇ ನಿದ್ರೆ ಬಂದಿದ್ದರು ಆ ಸ್ವರ, ಮಂತ್ರ, ಘಂಟೆ ಎಲ್ಲಾ ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಎದ್ದು ಚಿಮಣಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ದೇವರಿಗೆ ಹೂವು ಕೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದು, ಸೋಮಾರಿ ನಾನು ಇನ್ನು ಮಲಗಿರುತ್ತಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆಯಲಸಾದ್ಯ. ಈಗಲೂ ನನಗೆ ರುದ್ರ, ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ, ಶ್ರೀ ಸೂಕ್ತ ನೆನಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ಲಯಬದ್ದವಾದ ಸ್ವರ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ.

ಅಮ್ಮ ರುದ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾದ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪಾಯಿತು.

ಗಿರಿನಗರದಲ್ಲಿ ಶನಿವಾರ ಮತ್ತು ಭಾನುವಾರ ರುದ್ರ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ. ಹೋಗಿ ಕಲಿಯಬೇಕು.

ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ರುದ್ರಪಾಠ ಲೇಖನ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಕೊಂಡಿಗಳು. ಮಹೇಶ ಮತ್ತು ಉಲ್ಲಾಸರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
http://www.sssbpt.org/sri-rudram/instructions-to-user.htm
http://www.vedamantram.com/audio/rudram.mp3

ನೀನ್ಯಾರಿಗಾದೆಯೋ ಎಲೆ ಮಾನವ - ಜನವರಿ 2009

2009-01-24T19:27:00.000-08:00

ಗೋವು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ.....

ಆತ್ಮೀಯ,

ಜನ ನನ್ನನ್ನು ಅಮೃತಮಹಲ್ ಅಂತ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಕೆಲಸಗಾರ ತಳಿಗೆ ಸೇರಿದವ. ನಾನು ಮೂಲತಃ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಹಾಸನ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರದುರ್ಗದವ. ಮೈಸೂರು ಅರಸರು ನನ್ನನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಆಗ ನನ್ನನ್ನು “ಬೆಣ್ಣೆ ಚಾವಡಿ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಟಿಪ್ಪುಸುಲ್ತಾನ್ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿ “ಅಮೃತಮಹಲ್” ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟ. ಮೈಸೂರಿನ ದಿವಾನರಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀಪೂರ್ಣಯ್ಯನವರು ನನ್ನನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿದರು. ನನ್ನನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಇಂದಿಗೂ “ಪೂರ್ಣಯ್ಯನ ದನ” ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ರೀತಿ ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಅರ್ಹತೆ ನನಗಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ಹೆಸರು ಬದಲಾದರೇನಂತೆ, ನನ್ನ ವರ್ತನೆ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬ ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಟ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಕೋಡು ಉದ್ದವಿದೆ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ ವೈರಿಗಳತ್ತ ನನ್ನ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ನಾನೊಬ್ಬ ಅಸಹಾಯಕ ನೋಡಿ. ಎಷ್ಟಾದರೂ ನಾನೊಬ್ಬ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿ ಅಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಕೂಗು ಅವರಿಗೆಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು ಹೇಳಿ. ಯುದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನು - ಸರಂಜಾಮು ಸಾಗಿಸಲು ನನ್ನನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದಿನಗಟ್ಟಲೇ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಸೇವಿಸದೇ ನಾನಿರುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಹಾಲು ಜಾಸ್ತಿ ನೀಡದಿದ್ದರೂ ಶ್ರಮದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತೇನೆ.

ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಸಂವರ್ಧನೆಗಾಗಿ ಕಾವಲು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೆಲವು ಘಟನೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿನಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿರಬಹುದು. ನನ್ನ ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಸರಕಾರ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠಕ್ಕೆ ವಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರರು ಕೂಗಾಡಿದರು, ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರು. ಅದರ ಫಲವೇನಾಯಿತು? ಅಂತ ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿರಬಹುದು.

ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಬಲಿಪಶುವಾದೆ.

ಹೇಳು ಮಾನವ ಇದು ನ್ಯಾಯವೇ.....
ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲು ನಾನು ಅಸಹಾಯಕ. ನೀನೂ.....??

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ಮಾನವನ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಅಟ್ಟಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ನಲುಗುತ್ತಿರುವ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿ ಗೋವು ಮಾತನಾಡುವ ಲೇಖನ ಮಾಲಿಕೆ "ನೀನ್ಯಾರಿಗಾದೆಯೋ ಎಲೆ ಮಾನವ"
ಈ ಲೇಖನ ಮಾಲಿಕೆ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದ "ಧರ್ಮಭಾರತೀ" ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಡಿಸೆಂಬರ್ ನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ.

ಈ ಲೇಖನಮಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಧರ್ಮಭಾರತೀ ಯ ಅಂತರಜಾಲ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು

ಶ್ರೀಭಾರತೀಗುರುಕುಲಮ್

2009-01-16T23:24:00.000-08:00

ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದ ಗುರುಕುಲ "ಶ್ರೀಭಾರತೀಗುರುಕುಲಮ್" ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಅಂತರಜಾಲದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯ.

ಇದು ಮಠಕ್ಕೆ ಸೇವಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ನಾಲ್ಕನೇ ವೆಬ್ ಸೈಟ್. ಗುರುಕುಲದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಡಿಸೈನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಮಡದಿ ಜಯಶ್ರೀಯ ಪಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು.
1) http://shrigurukulam.org/
2) http://dharmabharathi.org
3) http://vishwagou.org/
4) http://bharathividyalaya.in/

ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ.

ವಿದಾಯ

2008-12-24T02:03:00.001-08:00

ಆತ್ಮೀಯರೇ,

ಇಂದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಯಿದ್ದು ನನ್ನ ಅವಿಬಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇಂದು ನನ್ನ ಹಿತಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಬಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ. ನನಗೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿದಿಯಾಟ. ವಿದಿಯಾಟದ ಮುಂದೆ ಹುಲುಮಾನವರ ಆಟವೇನೂ ಸಾಗದು. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರದಾರಿಗಳು. ಸೂತ್ರದಾರಿ ಅವನು.

ನಾನು ಬೆಳೆದ ಹಾಗೆ ನೀವೂ ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದಿರಿ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಏಳುಬೀಳಿನಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಯಾಗಿ ನನಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾದಿರಿ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಾವೇನು ಮಾಡಿದೆವು ಅಂತ ನೀವು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು.
ನೀವು ಹುಟ್ಟಿದ ಸ್ಥಳ ಸರಿಯಾದುದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಉತ್ತಮ ಸಂಸ್ಕಾರವಂತರಾಗಬೇಕಾದರೆ ಉತ್ತಮ ಪರಿಸರವಿರಬೇಕು. ಉತ್ತಮರ ಸಹವಾಸವಿರಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಆತನಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ತತ್ವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ, ಇದು ವಿದಿಯಾಟ. ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಮೊನ್ನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಡುವಾಗ ನನಗೆ ಬಹಳ ನೋವಾಯಿತು. ಬಾಯಿ ಕಿತ್ತು ಬಂದ ಹಾಗಾಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸದಿರು ಅಂತ ಮೌನವಾಗಿ ನೀವಿಬ್ಬರು ನನ್ನನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದಿರಿ. ಆದರೂ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ. ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸತು ಕೃತಕ ಹಲ್ಲುಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೆಲವು ದಿನಗಳಾಗಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಕಿರಿ ಕಿರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನಸು ಹೇಳ ಬಯಸಿದೇ ನೂಂರೊದು
ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾರದಿರೇ ಮಾತೊಂದು
ವಿದಾಯ ಗೆಳೆಯರೇ
ವಿದಾಯ ಗೆಳೆಯರೇ,
ವಿದಾಯ ಹೇಳ ಬಯಸಿರುವೇ ನಾನಿಂದು

ಏನಿದು ವಿದಾಯ ಅನಿಸಿರಬಹುದು. ಇದು ದಂತ ವಿದಾಯ!!!
ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಸಿಹಿ ಕಹಿಯನ್ನುಂಡ ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ವಕ್ರವಾಗಿದ್ದ ಎರಡು ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮೊನ್ನೆ ದೂರಮಾಡಿದೆ. ಅಗ ನನಗನಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ.

ನೀನ್ಯಾರಿಗಾದೆಯೋ ಎಲೆ ಮಾನವ

2008-12-06T00:43:00.000-08:00

ಗೋವು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ.....

ಆತ್ಮೀಯ,

ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಈ ಪತ್ರ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ. ಇಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವೆ.

ನಾನೇನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ನಿನಗೆ? ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ದೂಷಿಸಿದ್ದೆನಾ? ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೇನಾದರೂ ದ್ರೋಹ ಮಾಡಿದ್ದೆನಾ? ಅಮ್ಮನ ಎದೆ ಹಾಲಿನ ಅನಂತರ ನೀನು ಕುಡಿದಿದ್ದು ನನ್ನ ಹಾಲಲ್ಲವೇ? ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ನಾನೆಂದೂ ನಿನಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೇಕೆ ಕೋಪ, ಮತ್ಸರ!

ಹಾಲು ಬೇಕೆಂದಾಗ ಏನು ಮಾಡುತಿದ್ದೆ ನೀನು?
ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಕರುವಿಗೆ ನಾನು ಹಾಲುಣಿಸದಂತೆ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಹಾಲನ್ನು ಕರೆದು ನೀನು ನಿನ್ನವರಿಗೆ ಉಣಿಸಿದೆ. “ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಹಾಲು ಬೇಕು, ಕೊಡು” ಅಂತ ಕರು ಸಂಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಅಸಹಾಯಕಳಾಗಿದ್ದೆ. “ಮಗು, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನಾವು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು” ಎಂದು ಕರುವಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಚ್ಚಲು ಗಾಯವಾದಾಗ ನಾನು ಒದ್ದಿದ್ದು ನಿಜ. ನನಗೆ ನೋವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅದನ್ನೇ ಕಾರಣವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೀನು ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಲು ಕರೆದಿಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ನೋವು ನಿನಗರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲವೇ?

ಕಂಡ ಕಂಡವರ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಕಾಮುಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಟ್ಟ ನೀನು ನನಗೆ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಗರ್ಭಧರಿಸಲೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳಾದ ನನ್ನ ಕರುಗಳನ್ನು ದುಡ್ಡಿನ ಆಸೆಗೆ ನೀನು ಮಾರಿದೆ. ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಓಡಾಡುವ ಹಕ್ಕನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಂಡೆ. ಯಾಕೆ ಕೋಪ ನಿನಗೆ? ಹಾಲು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗೆ ತಳ್ಳಿದೆ. ನನ್ನ ಕೋಡು ಉದ್ದವಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ ವೈರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಲು ನನ್ನನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದೆ. ನಿನ್ನ ಭಯದಿಂದ ನಾನು ಹಾಗೆ ಓಡಿದೆ. ಓಡುವಾಗ ಕೊಂಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಕಿ ನನ್ನ ಮೈಗೂ ತಾಗಿ ಸುಟ್ಟಿತ್ತು. ವೈರಿಗಳು ನನ್ನ ಇರಿದಿದ್ದರು. ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದೆ. ನಿನಗೆ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲವೇ?

ನಿನಗಾಗಿ ನನ್ನ ಜೀವನ ತೆತ್ತೆ. ಹೇಳು ಮಾನವ ಹೇಳು.
ನನಗೆ ಉತ್ತರಿಸು. ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸು....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ಮಾನವನ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಅಟ್ಟಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ನಲುಗುತ್ತಿರುವ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿ ಗೋವು ಮಾತನಾಡುವ ಲೇಖನ ಮಾಲಿಕೆ "ನೀನ್ಯಾರಿಗಾದೆಯೋ ಎಲೆ ಮಾನವ"

ಈ ಲೇಖನ ಮಾಲಿಕೆ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದ "ಧರ್ಮಭಾರತೀ" ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಡಿಸೆಂಬರ್ ನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ. ಬರೆಯಲು ಸ್ಪೂರ್ತಿಸಿದ ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಶ್ವರ ಭಾರತೀ ಮಹಾಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರಿಗೆ ಚಿರಋಣಿ. ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಿ ತೀಡುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಭಾರತೀ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲೇಖನ ಬರೆಯಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಶ್ರೀ ಜಗದೀಶ ಶರ್ಮಾರವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಈ ಲೇಖನಮಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಧರ್ಮಭಾರತೀ ಯ ಅಂತರಜಾಲ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು

ಎ ವೆಡ್ನೆಸ್ ಡೇ

2008-10-23T04:20:00.001-07:00

ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಲರ್ಜಿ. ಎಲ್ಲೋ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೇ ಫಿಲ್ಮ್ ಬಂದ್ರೆ ಹೋಗೋಣ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಯಾವ್ದಾದ್ರು ಒಂದು ಫಿಲ್ಮ್ ಹಿಟ್ ಆದ್ರೆ ಅದೇ ರೀತಿ ಇರುವ (ಕಥೆ, ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಏಲ್ಲಾ ಆಲ್ಮೋಸ್ಟ್ ಕಾಪಿ) ಫಿಲ್ಮ್ ಗಳು ಸಾಲಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಯಾವ್ದಾದ್ರು ಡಮ್ ಅಂದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆ ಸೀರೀಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ . ಮಿತಿಮೀರಿದ ಕ್ರೌರ್ಯ್ಯ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಹಾಸ್ಯ, ಮನಸಿಗನಿಸಿದ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಲ್ಲಾ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಸಂಗೀತವಂತೂ ಕೇಳಲಸಾದ್ಯ. ಅರವತ್ತು-ಏಪ್ಪತ್ತರ ಹಾಡಿನ(ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಪಾಪ್ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಕಾಪಿ ಮಾಡೋದು ಜಾಸ್ತಿ) ಒಂದು ತುಣುಕನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಯಿಸಿದರೆ ಆಯ್ತು. ಈಗ ಯಾರು ಬೇಕಾದ್ರು ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಬಹುದು. ಒಂದೆರಡು ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಅಥವಾ ಅದೇ ಭಾಷೆಯ ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಂದ ತಂದು ಹಾಕಿದ್ರೆ ಆಯ್ತು. ಇವುಗಳ ಮದ್ಯೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಒಳ್ಳೇ ಫಿಲ್ಮ್ ಗಳು ಬರುತ್ತದೆ.

ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ರಾಘು ಒಂದು ಸಿ.ಡಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಯಾವ ಫಿಲ್ಮ್ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ. "ಎ ವೆಡ್ನೆಸ್ ಡೇ" ಅಂದ. ಯಾವ ಭಾಷೆದು, ಇಂಗ್ಲೀಷಿಂದಾ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ ಹಿಂದಿದು, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂದ. ಆಯ್ತು ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಭಾನುವಾರ ಸ್ವಲ್ಪ ಫ್ರೀ ಇದ್ದಿದ್ರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡೋಣ, ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ರೆ ಫುಲ್ ನೋಡಿದ್ರಾಯ್ತು ಅಂತ ಹಾಕಿದೆ. ಫಿಲ್ಮ್ ಫುಲ್ ಮುಗಿಯೋತನಕ ಮೇಲೇಳಲಿಲ್ಲ. ಫಿಲ್ಮ್ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಹಿರೋ ಹಿರೋಯಿನ್ನು ಮರ ಸುತ್ತೋ ಹಾಡುಗಳಿಲ್ಲ. ಅನಗತ್ಯ ಸಂಬಾಷಣೆಯಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಲ್ಲ. ಫಿಲ್ಮ್ ನ ಕೊನೆಯ ತನಕ ಯಾರು ಹಿರೋ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡತ್ತೆ. ವಿಲನ್ ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನೋದು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕಾಡತ್ತೆ.

ನಿರಜ್ ಪಾಂಡೇಯವರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದ ಈ ಚಿತ್ರ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ zತ್ತಮ ಚಿತ್ರವೆನ್ನಬಹುದು. ನಾಸಿರುದ್ದೀನ್ ಶಾ ಮತ್ತು ಅನುಪಮ್ ಖೇರ್ ಅವರ ಅಭಿನಯವಿರುವ ಚಿತ್ರದ ಸಾರಾಂಶ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸೇಡು ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೊಳಗೊಂಡಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಬಿಡುವಾದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ. ಹಾಂ..ಗೆಳೆಯ ರವೀಂದ್ರ "ಮುಂಬೈ ಮೇರಿ ಜಾನ್" ಫಿಲ್ಮ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ನಿವೇನಾದ್ರು ನೋಡಿದ್ರೆ ಹೇಗಿದೇ ಅಂತ ಹೇಳಿ.

ಒಳ್ಳೆಯವನು

2008-10-23T04:20:00.000-07:00

ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಿದ ಹಾಗೆ ಆತನಿಗೆ ಬೇರೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಸಹಜ. ನಮ್ಮ ಸ್ಥಾನ ಜಾಸ್ತಿಯಾದ ಹಾಗೆ ಕೆಲಸವೂ ಮತ್ತು ಅದರ ಜೊತೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಬರುವ ಒತ್ತಡಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು. ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ದಿನದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದ ಜೊತೆ ಬೇರೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಬಾಗಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅಂತವರಲ್ಲಿ ಅಶೋಕ ಹೆಗಡೆ ಒಬ್ಬರು. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಶೋಕ ಹೆಗಡೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದೆ. ಅವರು ವಿಪ್ರೋನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ನಾನೂ ವಿಪ್ರೋ ಸೇರಿ ಮೇಲೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಅವರನ್ನು ಬೇಟಿ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅವರು ಬ್ಯುಸಿ ಇದ್ದಿದ್ರಿಂದ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಅವರು ವಿಪ್ರೋ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಬೇಟಿ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದಾಗ "ಒಳ್ಳೆಯವನು" ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೆ ಅದನ್ನು ಓದಿದೆ.

ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆಯೂ ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಾಗರಾಜ, ವಿಲಾಸ, ಪುರುಷೋತ್ತಮ, ಸುಬ್ರಾಯ ಹೆಗಡೆಯವರು, ಹಮೀದ, ಜಲೀಲ, ಮನು ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯವನು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ನಿಮಗೆ ಬಿಡುವಾದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ.

ಹೊಸತನ

2008-10-14T21:56:00.000-07:00

ಪ್ರತಿದಿನ ಏನಾದ್ರು ಹೊಸತನವಿದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಅಲ್ವಾ ಈ ಜೀವನ !!!

ಹಾಗೇ ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸತನವಿದ್ರೆ ನೋಡೋರಿಗೆ, ಓದೋರಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕುತೂಹಲವಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸತನವೆಂದರೆ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಬರಿಯೋ ಲೇಖನಗಳೊಂದೇ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗಿನ ವಿನ್ಯಾಸವೂ ಆಗಬಹುದು.

ಹೀಗೆ ಒಂದಿನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಸೆಟ್ಟಿಂಗ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿರೋವಾಗ ನನಗೆ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ನಾನು ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ನನಗನಿಸಿದ ಹಾಗೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು. ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಟೆಂಪ್ಲೇಟನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳದೇ ಇರೋ ಟೆಂಪ್ಲೇಟನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ CSS ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯಿದ್ದರೆ ಆಯ್ತು. ಹಾಗೇ ಕಲರ್ ಕೋಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯಿದ್ದರೆ ಆಯ್ತು...

ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಸತನ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹಳೆಯ ಟೆಂಪ್ಲೇಟನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಹಳೆಯ ವಿನ್ಯಾಸ

ಗಣೇಶ ಮತ್ತು ಗಣೇಶ

2008-10-06T03:53:00.000-07:00

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರು ಆಚರಿಸೋ ಹಬ್ಬ, ರೀತಿ ನೀತಿ ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಹೆಸರೇ ಕೇಳದ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಜನರ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಣ್ಣಮ್ಮ, ಕೆಂಪಮ್ಮ, ಮಾರಮ್ಮ ಮುಂತಾದ ದೇವರುಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲು ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಣಪತಿ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮುಂತಾದ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಜನರು ಮಾಡುವ ಪೂಜೆಗಳು ಸಹ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಜನರು ತಮಗೆ ಬಿಡುವಾದಾಗ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬನೂ ಒಂದು. ಗಣೇಶ ಇಡಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಮುಹೂರ್ತ ಅಲ್ಲ.
ದೇವ್ರು ತಾನೆ, ಎಲ್ಲಾ ಅಡ್ಜೆಸ್ಟು ಮಾಡ್ಕೋತಾನೆ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಲಿ. ಗಣೇಶ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ. ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾ ಮುಖ್ಯ. ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾ ನವರು ಸಿಗೋದೇ ಕಷ್ಟ. ಅವರು ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ದಿನ ನಿಗದಿಯಾಗೋದು.

ನಾನಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಏರಿಯಾ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ. ದೇವರ ಮೂರ್ತಿಯ ಸೈಜು ಎಷ್ಟು ಹಣ ಕಲೆಕ್ಟ್ ಆಯ್ತು ಮತ್ತು ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾ + ಮೈಕು + ಅದೂ ಇದೂ + ತಮ್ಮ ಖರ್ಚಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಆದಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಉಳಿತೂ ಅನ್ನೋದರ ಮೇಲೆ ಡಿಪೆಂಡು. ಮಾರ್ಕೇಟಿಗೆ ಹೋದ್ರಾಯ್ತು ಗಣೇಶ ಮೂರ್ತಿ ತಂದ್ರಾಯ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಮದ್ಯ ಗುಂಡಿ ತೆಗೆದು ಪೆಂಡಾಲು ಹಾಕಿದ್ರಾಯ್ತು. ಗಣೇಶನ್ನ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಕೂರ್ಸಿದ್ರಾಯ್ತು. ಅಷ್ಟೆ!!!

ಆಮೇಲೆ ಶುರುವಾಗತ್ತೆ ನೋಡಿ ಅವರ ಸ್ಟೈಲುಗಳು. ಮಂಗನ ಕೈಲಿ ಮಾಣಿಕ್ಯ ಕೊಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಇವರ ಕೈಲಿ ಮೈಕ್ ಇರತ್ತೆ. ಬಾಯಿ ಚಟ ಇರೋರೆಲ್ಲ ಇದೇ ಸಂದರ್ಭ ಅಂತ ತೀರ್ಸ್ಕೋತಾರೆ. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ "ಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳೇ(?), ಈಗ ಮಂಗಳಾರತಿ ಟೈಮು. ಎಲ್ಲಾ ಬನ್ನಿ" ಅಂದ. ನಾನು ಇದ್ಯಾವುದೋ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಘದವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇರ್ಬೇಕು ಅಂತ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ನಮ್ಮ ರೋಡಿನ ಹುಡುಗ್ರು ಇದ್ರು. ಮತ್ಯಾಕೆ ಇವರು ಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳು ಅಂತ ಕರದ್ರೂ ಅಂತ ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೋಂಡೆ. ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಮಹಾಶಯರಿಗೆ ಮಾತಾಡೋ ಚಟ. ಅದ್ಕೆ ಎನೋ ಹೇಳಿದ್ರು. ನಾನು ಮಂಗಳಾರತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಭಟ್ಟರು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯ್ತು. ಸಂಜೆ ಆದ ತಕ್ಷಣ ಗುಂಡು ಹಾಕಿ ರಸ್ತೆ ಅಳೆಯೋದೇ ಅವರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಪೂಜಾರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಮಾಡಿದ ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಅದ್ಭುತ. ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆರತಿ, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಘಂಟೆ. ಒಂದು ರೌಂಡು ಆರತಿ ಏತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಘಂಟೆ ತೂಗ್ತಾಯಿದ್ರು. ಎರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮರುದಿನ ಅವರಿಗೆ ಆರತಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮಾತ್ರ. ಘಂಟೆ ಪಕ್ಕದವನ ಹತ್ತಿರ!!! ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೋಂದರ ತನಕ ಇವರು ಹಾಕೋ ಅಸಂಬದ್ದ ಹಾಡುಗಳು..ಅಬ್ಬಬ್ಬ...ಗಣೇಶ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ತಾಯಿದ್ನೋ...ಅವನಿಗೇ ಗೊತ್ತು!!!

ಹಾಗೋ ಹೀಗೂ ಮೂರು ದಿನ ಆದಮೇಲೆ ದೇವರನ್ನು ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ ಬಂದು ಪೆಂಡಾಲನ್ನು ಕಿತ್ತು ತೆಗೆದು ತೆಗೆದ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚದೇ ಇವರು ಗುಂಡು ಹಾಕಲು ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದರು. ತಾವೇನೋ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಮದ್ಯ ರಾತ್ರಿಯ ತನಕ ಇವರ ಸಮಾಲೋಚನೆ, ಕೇಕೆ ಮುಂತಾದವುಗಳು ನಡಿತಾಯಿದ್ದವು.

ಇದು ನಗರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ. ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಡಿಯುತ್ತಾ ಇರತ್ತೆ. ಆದರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಮೋಜಿಗಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಊರಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ಹೇಗಿರತ್ತೆ ಅಂತ ನೋಡೋಣ ಬನ್ನಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಹವ್ಯಕರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪದ್ದತಿ ಪುರಾತನದಿಂದ ನಡೆದು ಬಂದಿದೆ. ಗಣೇಶನ್ನು ಯಾರೂ ತಾವಾಗಿಯೇ ತರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರು ಗಣೇಶನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಹಬ್ಬದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ತಂದಿಟ್ಟರೆ ಆ ಮನೆಯವರು ತಮ ಶಕ್ತಿಗನುಸಾರವಾದಷ್ಟು ವರ್ಷ ಗಣೇಶನ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ತಂದು ಇಡುವಾಗ ಮನೆಯವರು ಯಾರು ಎದಿರುಗಡೆ ಬರಬಾರದು ಅನ್ನೋ ನಿಯಮ ಇದೆಯಂತೆ. ಮನೆಯಲಿ ಯಾರದರು ತಂದು ಇಟ್ಟರೆ ಕನಿಷ್ಟ ಮೂರು ವರ್ಷ ಗಣೇಶನ್ನು ತರಬೇಕು ಅನ್ನೋ ನಿಯಮವಿದೆ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ದಿನ ಗಣೇಶನನ್ನು ಇಡೋದಿಲ್ಲ. ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದೇ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅಂದೇ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿದರೇ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮೂರು ದಿನವಾದ ಮೇಲೆ ವಿಸರ್ಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಂದ ಗಣೇಶನ ವಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಪ್ರಾಣ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಣ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆ ಎಂದರೆ ಮೂರ್ತಿಗೆ ದೇವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವುದು ಅಂತ ಅರ್ಥ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಪೂಜೆಗಳಿವೆ. ನನಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಕ್ರಮಬದ್ದವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಈಗ ಪ್ರವೇಶವಾಗುತ್ತಿರುವವನು ನಮ್ಮ ಕಥಾನಾಯಕ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ. ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ ಮೂಲತಃ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದವನು. ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ತನ್ನ ಸಂಸಾರದ ಜೊತೆ ಬಂದು ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವನು ಕ್ರಮೇಣ ಜನರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿ ತನ್ನೂರಿನ ಕೆಲವರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಿಡಿದು ಮೇಸ್ತ್ರಿಯಾಗಿ ಬಡ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ. ಮಸ್ತುಕಟ್ತಾದ ಶರೀರ, ಆರು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತರ ಆಜುಬಾಜಿನವನು. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆತ ಉಡುತ್ತಿದ್ದು ತುಂಡು ಬಟ್ಟೆ. ಅದು ಅವನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಕೆಲಸದ ಮದ್ಯೆ ಬೀಡಿ ಸೇದೊದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ.

ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ನಮ್ಮೂರಿನ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಹಬ್ಬ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಹೆಗಡೆಯವರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಕೆಲಸದವನು ಒಂದು ಕುತೂಹಲ ಸುದ್ದಿ ತರ್ತಾನೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಊರಿನ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹುಡುಗರು ಗಣೇಶನ್ನು ತಂದು ಇಡುತ್ತಾರೆ ಅಂತ. ವಿಷಯ ಕೇಳಿದ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ "ಹೆಗ್ಡೇರರೇ, ಯಾರು ಬತ್ರೋ ಕಾಣ್ತೇ, ಅವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಹೊರಗೆ ಮಲಗ್ತೆ" ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದ. ಹೆಗಡೆಯವರು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರು.

ಅವತ್ತು ಆತ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ. ಮದ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಸಮಯ, ಊರಿನ ಐದು ಹುಡುಗರು ಗಣೇಶನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟರು. ಅವರಿಗೆ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಲಿ ಎನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪುಳಕ. ಇಬ್ಬರು ದಾರಿ ಕಾಣಲೆಂದು ದಂದಿ ತಂದಿದ್ದರು. ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ ಹೊರಗಡೆ ಮಲಗಿದ್ದಿದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಸುಮ್ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗಾಡ ನಿದ್ರೆಯಲಿದ್ದ. ಆತನ ಗೊರಕೆಯ ಸದ್ದು ದೊರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಂದವನು ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅವನಿಂದ ತಮಗೇನು ಅಪಾಯವಿಲ್ಲವೆಂದರಿತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಳಗೆ ಬಂದು ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಆತನಿಗೆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಪೂಜೆ ಮಂಗಳಾರತಿಯ ತನಕ ಬಂದರೂ ಮನೆಯವರಿಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿಗಾಗಲಿ ಇದರ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಂಗಳಾರತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜಾಂಗಟೆ ಹೊಡೆಯುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಾರತಿಯನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಕಿವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಜಾಂಗಟೆಯನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದರು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವರು ಪಟಾಕಿಯನ್ನು ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದರು. ಗಾಡ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ದಿಗ್ಗನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತಿದ್ದವನನು ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಗಣೇಶನಿಗೆ ಯಾರೋ ಕಳ್ಳರು ಬಂದಿದಾರೆ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿದವನೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಇವರ ಮೇಲೆರಗಿದ. ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆಗೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಗಣೇಶ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದವನ ಕೊರಳಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವನು ಕೊಲೆ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಹೆದರಿ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ತಳ್ಳಿ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೊಳ್ಳದೇ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡಿದರು. ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಆಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆ ಬಿಟ್ಟು ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತಿ ಹಾಗೋ ಹೀಗೋ ಮನೆ ಸೇರಿದರು. ಮೈಯೆಲ್ಲ ಗಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ದ ಘಂಟೆಯ ಹಿಂದಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹವೆಲ್ಲ ಇಳಿದು ಸದ್ಯ ಬದುಕಿ ಉಳಿದೆವೆಲ್ಲ ಅಂತ ತಮಗೆ ತಾವೇ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮನಸಾರೆ ಬೈಯುತ್ತಾ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸಾದ. ಸದ್ದು ಕೇಳಿದ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಣೇಶ ಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ಇಡಲು ಬಂದವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಅವರು ಸಿಗದೇ ವಾಪಸು ಬಂದು ಎನಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಗಣೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ.

ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಗಣಪ ಎಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮನಸಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ.

ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ - ಯಾರೂ ತುಳಿಯದ ಹಾದಿ

2008-10-03T03:59:00.000-07:00

"ದೇಶ ಸುತ್ತು..ಕೋಶ ಓದು" - ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ನಾಣ್ಣುಡಿ. ಈ ಓದಿನ ಗೀಳು ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗಲಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು. ಇದು ಬಂದಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮಹಾಭಾರತದ ೧೮ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮತ್ತು ರಾಮಾಯಣದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಯಿತು ಅನ್ನಬಹುದು. ನಂತರದ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಓದೋ ಹವ್ಯಾಸ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲಂತೂ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಓದೋದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆ ಅನ್ನಬಹುದು. ಈಗ ಕಳೆದ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಆಸಕ್ತಿ ಬಂದಿದೆ.

ನನ್ನ ಆಫೀಸು ಇರೋದು ಎಲೆಕ್ಟಾನಿಕ್ ಸಿಟಿನಲ್ಲಿ. ಮನೆಗೂ ಆಫೀಸಿಗೂ ಕೇವಲ 35 ಕಿ.ಮಿ ಮಾತ್ರ. ಮೊದಲು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾರು ಓದ್ಸೋದು ಅಂದರೆ ದೊಡ್ಡ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆಫೀಸು ಬಸ್ಸನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ದಿನಾ ನಾನು ಸುತ್ತೋದು ಬರೋಬ್ಬರಿ 70 ಕಿ.ಮಿ. ದಿನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ತಾಸು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ. ಆ ಸಮಯ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯೋದು ಅನ್ನೋದೇ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ. ಆಗ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳು ಎಲ್ಲ ನೆನಪಿಗೆ ಬರೊತ್ತೆ. ಅದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವು ನಾಸ್ತಿ. ಆಗ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ಪುಸ್ತಕಗಳು. ದಿನದ ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷನಾದ್ರೂ ಓದಬೇಕು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಓದಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಪ್ರತಾಪಸಿಂಹರ ಅಂತರಜಾಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ "ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ - ಯಾರೂ ತುಳಿಯದ ಹಾದಿ" ಎನ್ನುವ ಪುಸ್ತಕದ ಪಿ.ಡಿ.ಎಫ್ ಪ್ರತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇಂದು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಓದಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಈಗ ಮುಗಿಸಿದೆ. "ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಂ-೧ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ" ಎಂದೇ ಬಿಂಬಿತರಾದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನಡೆದು ಬಂದ ದಾರಿ ಮತ್ತು ಅವರು ಗುಜರಾತನ್ನು ಮಾದರಿಯಾಗಲು ಹಾಕಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕನ್ನು ಲೇಖಕರು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮಗೆ ಬಿಡುವಾದಾಗ ಓದಿ.

ಲಿಂಕ್: http://pratapsimha.com/books/narendra-modi.pdf

ಇಲ್ಲ... ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲ

2008-09-25T04:03:00.000-07:00

ಯಾಕೋ ಮೊದಲಿನಂತೆ
ಬರೆಯಬೇಕಿನಿಸುವುದಿಲ್ಲ,
ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಕುಳಿತಾಗ
ಮನಸು ಓಡುವುದಿಲ್ಲ,
ಬರೆಯಲು ಮನಸು ಬಂದಾಗ
ಸಮಯ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾಲ್ಕು ಚೌಕದ ಒಳಗಿದ್ದಾಗ
ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ,
ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲೆಂದರೆ
ಕೆಲಸ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ,
ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ
ಸಮಯ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ದಿನದ ಕೆಲಸದ ನಡುವೆ
ಸಮಯದ ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ,
ಮಳೆ ಗಾಳಿ ಚಳಿ ಬಿಸಿಲು
ಎನಗೆ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ,
ತಿಳಿಯುವ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೂ
ಸಮಯ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅನಾಮಿಕ ಗೆಳೆಯ

2008-08-03T02:01:00.000-07:00

ಮೊನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಧು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. "ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ. ಅವರು ತುಂಬಾ ಬಡವರು, ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಅವನ ತಾಯಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಖರ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಇವನಿಗೆ ಹುಶಾರಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಆಪರೇಷನ್ನಿಗೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಲಕ್ಷದ ಮೇಲೆ ಖರ್ಚಾಗತ್ತಂತೆ. ನಿನ್ನೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತ. ಹೇಗಾದ್ರು ಮಾಡಿ ಹಣ ಸಹಾಯ ಮಾಡು ಅಂತ ಅತ್ತಿದ್ದ. ನಿನಗೆ ಬಹಳ ಜನ ಪರಿಚಯ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು. ಐವತ್ತು ನೊರಾದರೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ" ಅಂದ.

ಸಾವು ತನ್ನನ್ನು ಕರಿತಾಯಿದೆ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಿಳಿದಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಎನೇನು ಯೋಚನೆಗಳು ಉದ್ಬವಿಸಬಹುದು ಗೆಳೆಯರೇ. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ತಾನು ಬದುಕಬೇಕು ಅಂತ ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ.

"ವೈದ್ಯೋ ನಾರಾಯಣೋ ಹರಿ" ಅಂತ ವೇದ ಹೇಳಿದೆ. ವೈದ್ಯರು ದೇವರಿಗೆ ಸಮಾನ. ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗೋದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸೋದರಲ್ಲಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಗೋ ಸಮಾಧಾನ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗೊಲ್ಲ. ಅದು ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಮಾನವತೆಗೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ. ಬರೀ ದುಡ್ಡಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಲೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯೋದು ದುಡ್ಡಿನ ಮೇಲೆ. ಇಂದಿನ ಕೆಲವು ವೈದ್ಯರು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಗಾದೆಗೆ ಉಲ್ಟಾಯಿರ್ತಾರೆ. ರೋಗವನ್ನೇ ಎನ್ಕ್ಯಾಷ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದು ಇದು ಅಂತ ದುಡ್ಡು ಸುಲಿಯೋರೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಅಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲೋ ಓಂದಿಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ವೈದ್ಯರುಗಳು ಸಿಗ್ತಾರೆ. ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಬಡವರಿಗೆ ಸಿಗೋದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ.

ಮಧು ನನಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಆಯ್ತು ನನ್ನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸ್ತೇನೆ. ಖಂಡಿತಾ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಪೂರ್ತಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸು. ಆತನ ವಿವರ, ರೋಗದ ಬಗ್ಗೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲ ನನಗೆ ಹೇಳು ಅಂದಿದ್ದೆ. ವಿವರವಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೆ ಕೆಲವರು ಸಹಾಯ ಮಾಡೊಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ವಿವರ ಕೊಡು ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮಧು ಇನ್ನು ಅರ್ದ ಘಂಟೆಯೊಳಗೆ ವಿವರ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂದ. ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ.

ಸುಮಾರು ಎರಡು ಘಂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಮಧು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಆತನ ದ್ವನ ಬಾಡಿತ್ತು. ಆತನ ವಿವರ ಕೊಡು ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆತ ಇಲ್ಲ. ಆತ ತೀರಿಕೊಂಡ ಅಂತ ನನಗೆ ಹೇಳ್ದ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಯ್ತು.

ದೇವರು ಆ ಗೆಳೆಯನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ನೀಡಲಿ. ಆತನ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಲಿ.

ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಮತ್ತು ಸೋಮಾರಿತನ

2008-07-09T20:42:00.000-07:00

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಎನಾದ್ರು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೂ ಸೋಮಾರಿತನ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮನ್ನ ಬಿಡೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ತಪ್ಪು, ಅದನ್ನು ತಿದ್ದ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತನಿಸಿದರೂ, ನಾಳೆ ಮಾಡಿದ್ರಾಯ್ತು ಅನ್ನೋ ಸೋಮಾರಿತನ ನೋಡಿ..

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ತಗೋಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ನೂರೆಂಟು ದಾಖಲೆ ಕೊಡ್ಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗ ಕೆಲವೇ ಕಂಪನಿಗಳು ಇದ್ವು. ಈಗ ನಾಯಿ ಕೊಡೆ ಹಾಗೆ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕಂಪನಿಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿವೆ. ಒಂದೆರಡು ದಾಖಲೆ ಕೊಟ್ರೆ ಸಾಕು. ಒಂದೆರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರತ್ತೆ. ಲೈಫ್ ಟೈಮ್ ಫ್ರೀ ಸಾರ್ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೇ ಅದು ಇದು (ಹಿಡನ್ ಚಾರ್ಜಸ್) ಹಾಕ್ತಾರೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕಟ್ಟೋದು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಲೇಟಾದ್ರೆ ಬಡ್ಡಿ, ಚಕ್ರಬಡ್ಡಿ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹಾಕ್ತಾರೆ. ಕಟ್ಟಿ ಮುಗ್ಸೋದ್ರಲ್ಲಿ ಸಾಕು ಬೇಕಾಗಿರತ್ತೆ. ಈ ರೀತಿ ಅನುಭವ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಆಗಿರತ್ತೆ. ಈ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಏನಾದ್ರು ಕಳೆದು ಹೋದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಯಾರು ಬೇಕಾದ್ರೂ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು. ಕಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಇರೋ ಸೈನು ಮತ್ತು ಮಾಡಿದ ಸೈನು ಸರಿ ಇರತ್ತೋ ಅಂತನೂ ಚೆಕ್ ಮಾಡೊಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಳೆದು ಹೋದ್ರೆ ತಕ್ಷಣ ಕಸ್ಟಮರ್ ಕೇರ್ ಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ ಅವರು ಕೇಳುವ ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿ, ಅದು ಅವರಿಗೆ ಓಕೆ ಆದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಡನ್ನು ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ನೂರಕ್ಕೆ ೯೦ ಭಾಗ ಜನರು ತಮ್ಮ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ನಂಬರನ್ನು ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಲ್ಲ. ಕಳೆದು ಹೋದಾಗ ಒದ್ದಾಡ್ತಾರೆ.

ಏನಪ್ಪ ಇದು...ಸೋಮಾರಿತನಕ್ಕೂ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಅನಿಸಿರಬೇಕು...ಇದೇ ಸ್ವಾಮಿ. ಇದೇ...

ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡಿನ ನಂಬರನ್ನು ಒಂದು ಕಡೆ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ಇರೋದು ಸೋಮಾರಿತನ. ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಹಾಗೆ ಆಯ್ತು. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವಾಗ ಪರ್ಸನ್ನು ಕಾರಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಈ ಕೆಟ್ಟ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾರು ಓಡಿಸೋದು ಕಷ್ಟ, ಆಫಿಸಿನ ಬಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟಾದ್ರು ಸರಿ ಟೆನ್ಶನ್ ಇರೊಲ್ಲ ಅಂತ ಆಫೀಸಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾಯಿದೀನಿ. ನಿನ್ನೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಂದ ಬರೋವಾಗ ಪರ್ಸು ಕಾರಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕಾರು ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದಿಡುವಾಗ ಅದನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ನೆನಪು. ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದು ನೋಡೋವಾಗ ಪರ್ಸು ನಾಪತ್ತೆ. ತಕ್ಷನ ಬಸ್ಸಿನ ಡ್ರೈವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಬಸ್ಸನ್ನು ಜಾಲಾಡಲು ಹೇಳಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪರ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಪರ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ಒಂದೆರಡು ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಡೆಬಿಟ್ ಕಾರ್ಡಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ನಂಬರನ್ನು ಹುಡೋಕೋದು ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅವುಗಳನ್ನು ಜೆರಾಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಮನೇಲಿ ಇಡಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿದ್ದರೂ ಅದು ಕಾರ್ಯಗತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಬೇರೆ ಎನೂ ಅಲ್ಲ. ಸೋಮಾರಿತನ ಅಷ್ಟೆ.

ಮನೆಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಪರ್ಸ್ಸು ಕಾರಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿ ಮಲಗಿತ್ತು.

ತಕ್ಷಣ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಬರಿಯೋಕೆ ಶುರು ಹಚ್ಕೊಂಡೆ. ಇದ್ರಿಂದ ಒಂದು ಸಹಾಯ ಅಗತ್ತೆ. ಆಗಾಗ್ಗೆ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ನೋಡೋವಾಗ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡಿನ ನೆನಪಾಗತ್ತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಜೆರಾಕ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದ್ದೇನಾ ಅಂತ ನನಗೆ ಅರಿವಾಗತ್ತೆ.

ನೀವೂ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡಿನ ನಂಬರನ್ನು ಎಲ್ಲಾದರೂ ಒಂದು ಕಡೆ ಬರೆದಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳೋದನ್ನ ಮರೀಬೇಡಿ. ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡಿನ ವಿವರ ನೋಡ್ತಾಯಿರಿ.

ಆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ

2008-06-30T21:07:00.000-07:00

ಮನದಲ್ಲಿ ನಲಿವಿತ್ತು,
ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿತ್ತು,
ಜೊತೆಗೆ ಚುಮು ಚುಮು ಚಳಿಯಿತ್ತು,
ಆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ

ಯಾರ ಹಂಗಿರಲಿಲ್ಲ,
ಯಾರ ಕೊಂಗಿರಲಿಲ್ಲ,
ಯಾರ ನೆನಪೂ ಇರಲಿಲ್ಲ,
ಆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ

ಅಲ್ಲಿ ಮೌನವಿತ್ತು,
ಅಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯವಿತ್ತು,
ಅಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನವಿತ್ತು,
ಆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ

ದಿನದ ಜಂಜಾಟವಿರಲಿಲ್ಲ,
ದಿನದ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲ,
ದಿನದ ಒತ್ತಡವಿರಲಿಲ್ಲ
ಆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ

- ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಮುನ್ನಾರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನನಗನಿಸಿದ್ದು. ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರ ಮುನ್ನಾರಿನ ಟಾಪ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ದು

ವೃತ್ತಿ

2008-06-28T22:02:00.000-07:00

"ಮಂಜೂ...." ಅಂತ ಕರೆದೆ.

"ಬಂದೇ.." ಅಂತ ಗುಡಿಸಿಲಿನ ಒಳಗಿಂದ ಒಂದು ಆಕೃತಿ ಬಂತು. ಊರುಗೋಲು ಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ "ಓ ಅಪ್ಪಿ, ಯಾವಾಗ ಬಂದ್ರಿ" ಅಂದ. ನನ್ನಜ್ಜನ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಂಜು ನನಗೆ ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಇರಿಸುಮುರಿಸಾಯ್ತು. ಒಳಗಿಂದ ಯಾರು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಮಂಜು ಹೆಂಡ್ತಿ ಮಂಜಿ ಬಂದ್ಲು. ಮಂಜಿಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸೊಲ್ಲ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯ್ತು. "ಭಟ್ಟರ ಮಗ ಬಂದಿದಾರೆ" ಅಂತ ಮಂಜು ಹೇಳ್ದ. ಅವನನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಮಂಜು ಬಹಳ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದ. ಬಟ್ಟೆ ಹರಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿತ್ತು. "ಏನ್ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದೀರ ಬುದ್ದಿ" ಅಂತ ಮಂಜು ಕೇಳಿದಾಗಲೇ ನಾನು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು. "ನಿಂದೊಂದು ಫೋಟೋ ತಗೋಬೇಕು" ಅಂದೆ. ಹೊಸದಾಗಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಮಂಜು ಮತ್ತು ಮಂಜಿಯ ಫೋಟೋ ತಗೋಬೇಕು ಅಂತ ಬಹಳ ದಿನದಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಮಂಜು ಗುಡಿಸಿಲಿನ ಒಳಗೆ ಹೋದ. ಹೋಗೋವಾಗ ಹೆಂಡ್ತಿಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದ. ಯಾಕೆ ಮಂಜು ಹೋದ, ನಾನೇದ್ರು ತಪ್ಪು ಮಾತಾಡಿದ್ನೆ ಅಂತ ಗಾಭರಿಯಾದೆ. 2 ನಿಮಿಷ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಕರೆದೆ. ಒಳಗಿಂದ "ಬಂದೇ" ಅಂದ. 5 ನಿಮಿಷ ಬಿಟ್ಟು ಇಬ್ರೂ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದ್ರು. ಇದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರೋದನ್ನ ಆರಿಸಿ ಉಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ರು. ಅವರು ನಿತ್ಯ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಬಟ್ಟೇಯಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೀಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದ ನನಗೆ ನಿರಾಸೆಯಯ್ತು. ಆದರೂ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಒಂದೆರಡು ಫೋಟೋ ತಗೊಂಡೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಾ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ನಾನು ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ, ಅದ್ರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಾಲ್ಯದ ಕಡೆ ಪಯಣಿಸಿತ್ತು.

ಸರಿಯಾಗಿ ಓದದೇ ಹೊದ್ರೆ ದನ ಕಾಯೋಕೆ ಹೋಗು ಅಂತ ನಾವು ಸಣ್ಣಕಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಭೀಮನಕೋಣೆಗೆ ದನ ಕಾಯೋಕೆ ಹೋಗು ಅಂತಿದ್ರು. ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ಭೀಮನಕೋಣೆಗೂ ದನ ಕಾಯೋದಕ್ಕು ಏನು ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಸಾಗರದ ಹತ್ತಿರ ಇರೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗ್ರಾಮ. ಬಹುಶ: ಹಿಂದೆ ಭೀಮನಕೋಣೆ ದನ ಕಾಯೋದಕ್ಕೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಇರಲಿ. ಅದು ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ಆವಾಗ ನನಗೆ ದನ ಕಾಯೋದು ಅಂದ್ರೆ ಕೀಳು ಮಟ್ಟದ ಕೆಲಸ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆಯಿತ್ತು. ದನ ಕಾಯೋದು ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗ್ತಾಯಿದ್ದಿದ್ದು ಮಂಜು. ಆತನ ಕೆಲಸ ದನ ಕಾಯೋದಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಂತ ಅದು ಅವನ ವೃತ್ತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿರೋ ತನಕ ಆತ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದ. ವಯಸ್ಸಾದ ಹಾಗೆ ಅವನಿಗೆ ಕೂಲಿ ಮಾಡೋಕೆ ಅಗ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಂಜುಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದ ಚೂರು ಗದ್ದೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಕಾರಣ ಆತ ದನ ಕಾಯೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದ. ಆಗ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ 12 ಮನೆಯಲ್ಲಿ 8 ರಿಂದ 10 ಮನೆಯವರು ದನ/ಎಮ್ಮೆ ಸಾಕಿದ್ದರು. ಬೆಳೆಗ್ಗೆ ಯಾರಾದ್ರು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದ್ರೆ ಅದು ಮಂಜುದೇ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಬೆಳೆಗ್ಗೆ ಬೇಗ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಮಂಜಿ ಕೊಟ್ಟ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ತಗೊಂಡು ಎಲ್ಲರ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ, ಬಿಟ್ಟ ದನಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಮಂಜು ವಾಪಾಸಾಗ್ತಾಯಿದ್ದಿದ್ದು ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಅದೇ ಅವನ ಪ್ರಪಂಚ. ಅವನು ಹೇಗೆ ಕಾಲ ಕಳಿತಾನೆ, ಅವನಿಗೆ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡೊಲ್ವೆ, ಕಾಡಲ್ಲಿ ಭಯ ಆಗೊಲ್ವೆ, ಅವನ ಜೀವನದ ಗುರಿಯೇನು, ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿ ಬಂದ್ರೆ ಎನ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳ್ತಾಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಅಂತ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ದನ ಕಾಯ್ತಾನೆ ಅಂದಿದ್ಲು.

ಮುಂದೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಉತ್ತಮ ವಿಧ್ಯಾಬ್ಯಾಸ ಸಿಗದೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಓದಿ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಯೂ ಆಯ್ತು. ಸಣ್ಣಕ್ಕಿದ್ದಾಗ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಗುರಿಯೇನು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು. ನಾನು ಏನೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಹೋದಮೇಲೆ ಮಂಜು ಹತ್ರ ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಗುರಿಯೇನು ಅಂತ. ಅದಕ್ಕೆ ಆತ ಶಕ್ತಿಯಿರೋ ಅಷ್ಟು ದಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಆಮೇಲೆ ದೇವ್ರು ನೋಡ್ಕೋತಾನೆ ಅಂದಿದ್ದ. ಮುಂದೆ ಮಂಜಿನ ಯಾರು ನೋಡ್ಕೋತಾರೆ ಅಂದಾಗ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವ್ರು ನೋಡ್ಕೋತಾರೆ ಅಂದಿದ್ದ. ಇಂಟರ್ವ್ಯೂಗೆ ಹೋದಾಗ ಎಲ್ಲರ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಗುರಿಯೇನು ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ನಾನು ಅದಾಗಬೇಕು, ಇದಾಗಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ನೂರರಲ್ಲಿ 90 ಜನಕ್ಕೆ ತಾವೇನಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತೇಯಿರಲ್ಲ. ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಯಾರೂ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲ್ಲ. ಜೀವನ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅನ್ನುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟೋಕೆ ತಯಾರಾಗಿರ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಕೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕಿದ್ದೆ. ಆಗ ಮಂಜು ನೆನಪಾಗಿದ್ದ.

ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದ ನಡುವೆ ಮಂಜು ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ. ಎಷ್ಟು ದುಡಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಏರೋ ನಮ್ಮ ಖರ್ಚು, ಬಂದ ಸಂಬಳವನ್ನು ಮೂರೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಿ ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ಸಂಬಳ ಬರತ್ತೋ ಎಂದು ಕಾಯೋದು, ಈ ಕೆಲಸ, ಇ-ಡೆಡ್ ಲೈನು, ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಬೇಸತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಮಂಜು. ಒಮ್ಮೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅಮ್ಮನ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಮಂಜು ಹೇಗಿದಾನೆ ಅಂತ. ಅವನು ಸತ್ತು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷವಾಯ್ತು ಅಂದ್ಲು. ಮಂಜಿ ಹೇಗಿದಾಳೆ ಅಂದೆ. ಮಂಜು ಹೋದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳೂ ಅವನ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದ್ಲು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ಲು.

ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಂಗಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮಂಜು ಹೋದ ಮೇಲೆ ದನ ಕಾಯೋ ಕೆಲಸನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶ: ಮಂಜು ಅಥವಾ ದನ ಕಾಯೋರು ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತಮಗಿಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಹಕ್ಕು ಇರ್ತಿತ್ತು. ತಮಗಿಷ್ಟವಾದವರ ಜೊತೆ ಸೇರುವ ಅವಕಾಶವಿರ್ತಿತ್ತು. ಕೃತಕ ಗರ್ಭದಾರಣೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಲಾಗದೆ ಮಂಜುವಿನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಸೋಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅರ್ದಬಿದ್ದ ಗೋಡೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂದು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡ ವೆಬ್ ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಒಂದು ಕಥೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ವೆಬ್ ಸೈಟಿನ ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರತಿಯಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಧರ್ಮಭಾರತೀ

2008-05-22T20:44:00.000-07:00

‘ಧರ್ಮಭಾರತೀ’ಶಾಶ್ವತಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಸಾರುವ ಮಾಸಿಕ. ಸನಾತನಧರ್ಮದ ಲೋಕಹಿತಕರವಾದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುವ ಪರಮಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀಮಜ್ಜಗದ್ಗುರುಶಂಕರಾಚಾರ್ಯ ಶ್ರೀಶ್ರೀರಾಘವೇಶ್ವರಭಾರತೀಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳವರ ಸಂಕಲ್ಪವೇ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ. ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಈ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದೆ. ಸನಾತನಧರ್ಮ ಬಗೆದಷ್ಟೂ ಬರಿದಾಗದ ಅನರ್ಘ್ಯ ಗಣಿ. ಆದರೂ ಈ ಗಣಿಯ ಉದ್ದಗಲಗಳ ಹೊರನೋಟ ಪತ್ರಿಕೆಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ
ದಿನಾಂಕ 14 ಮೇ 2008 ರಂದು ಧರ್ಮಭಾರತೀ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯು ಒಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಟ್ಟಿತು. ಪರಮಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಶ್ವರಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರಿಂದ ಧರ್ಮಭಾರತೀ ಅಂತರಜಾಲದಲ್ಲಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿತು.

ಇದು ನನ್ನ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ . ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಧರ್ಮಭಾರತೀ ಮಾಸಪತಿಕೆಯನ್ನು ಓದಬಹುದು.
ಅಂತರಜಾಲ ತಾಣ : http://dharmabharathi.org/

ಎಲ್ಲಿಗೇ ಪಯಣ.... ಯಾವುದೋ ದಾರೀ.... ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ

2008-05-19T20:22:00.000-07:00

ಎಲ್ಲಿಗೇ ಪಯಣ.... ಯಾವುದೋ ದಾರೀ.... ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ

ಇದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾದ ಸಾಲುಗಳು. ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೇ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವವರಿಗೆ ಇದು ಅನ್ವಯವಾಗುವಂತಹ ಸಾಲುಗಳು ಎನ್ನಬಹುದು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಫ್. ಎಮ್. ರೈನ್ಬೋ ನ ನೆನಪಿನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳ್ದೆ. ಇದರ ರಚನೆಗಾರ ಆರ್ ಎನ್ ಜಯಗೋಪಾಲ್ ವಿಧಿವಶರಾದರು. ಅವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕಲಿ.

ಚಿತ್ರ: 'ಸಿಪಾಯಿ ರಾಮು'

ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತೇ ಆರಂಭದ ಮುನ್ನ

ಲತೆ ಬಾಡಿ ಹೋಯಿತೆ ಹೂವಾಗುವ ಮುನ್ನ

ಎಲ್ಲಿಗೇ ಪಯಣ ಯಾವುದೋ ದಾರಿ ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ

ಮಡದಿ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ವಶ ಮಾಡಿ

ನಡೆದಿಹೆ ಇಂದು ಅಂಧನ ರೀತಿ ಶೋಕದೇ ಏನೋ ನಿನ್ನ ಗುರಿ ಎಲ್ಲಿಗೇ ಪಯಣ

ಸೋಲು ಗೆಲುವು ಸಾವು ನೋವು ಜೀವನದುಯ್ಯಾಲೆ

ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ಜನಿಸಿದ ಮಣ್ಣಾ ದರುಶನ ನೀ ಪಡೆದು

ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲ ಧೂಳಲಿ ಬೆರೆತು ಶೂನ್ಯದೇ ಮುಗಿಸು ನಿನ್ನ ಕಥೆ

ಎಲ್ಲಿಗೇ ಪಯಣ ಯಾವುದೋ ದಾರಿ ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ

ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ.

ಟಿಪ್ಸ್ ಟಿಪ್ಸ್ ಟಿಪ್ಸ್

2008-03-17T05:45:00.000-07:00

ನಿಮ್ಮ ಬಾಸ್ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಇರೋರು ನೀವು ಯಾವ ಸೈಟ್ ನೋಡ್ತಾಯಿದೀರ ಅಂತ ನೋಡ್ತಾಯಿರ್ತಾರಾ ? ಅವರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ನೀವು ಯಾವ್ದಾದ್ರು ಸೈಟ್ ನೋಡ್ಬೇಕಾ !!! steps ಕೆಳಗಡೆ ಇದೆ. ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ

1) Go to Tools > Internet Options in IE
2) Click Accessibility > select first 3 checkbox which comes in Formating section and click OK button
3) Go to Advanced tab and scroll down > De select Show Picture in Multi media section and click OK button

refresh the page and njoy ಮಾಡಿ

comfortzone

2008-03-13T04:10:00.000-07:00

ಘಟನೆ 1
ಮೊನ್ನೆ ಆತ ಮತ್ತೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬಂದ. ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲರ ಹುಬ್ಬು ಒಮ್ಮೆ ಮೇಲೆ ಹೋಯ್ತು. ಕೆಲವರು ಅವನ ಬಸ್ಸು ಮಿಸ್ಸಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮಿಸ್ಸಾಗಿ ಈ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ!!!. ಒಂದು ರೀತಿ ಪೆಕರನ ಹಾಗೆ ನಗ್ತಾ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಎಲ್ಲ ಯಾವ ರೀತಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಭಯ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು. ಬಂದು ಹಿಂದೆ ನಾವು ಕೂರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಒಬ್ಬ ಕೇಳೇಬಿಟ್ಟ "ಯಾಕೆ ಆ ಬಸ್ಸು ಮಿಸ್ಸಾಯ್ತಾ?" ಇವನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕ. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳಷ್ಟೇ ತಾನು ಕಂಪನಿ ಬಿಡ್ತಾಯಿದೀನಿ, ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲ್ಸ ಸಿಗ್ತು. ಟಾ ಟಾ ಅಂದೆಲ್ಲಾ ಬೊಗಳೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದವ ಒಂದು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ವಾಪಾಸು ಬಂದಿದ್ದ.

ಘಟನೆ 2

ನಾನು ಅವ್ನಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಲ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನೀನು ಈಗ ಇರೋ ಕಂಪನಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡಿತಾಯಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಸಂಸಾರವಿದೆ. ಕಂಪನಿ ಯಾವಾಗ ಮುಚ್ಚತ್ತೆ ಅಂತ ಹೇಳೊಕಾಗೊಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹುಡ್ಕೋ ಅಂತ. ಅದ್ಕೆ ಆತ ಹೌದು ಕಂಪನಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡಿತಾಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ನನಗೂ ಗೊತ್ತು. ಕಂಪನಿ ಚೈಂಜ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದಿದ್ದ. ಆರು ತಿಂಗಳಾದ್ರೂ ಎನೂ ಸುದ್ದಿಯಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೇಳ್ದೆ ಎಲ್ಲಿದೀಯಾ ಅಂತ. ಆತ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ !!!

ಘಟನೆ 3

ಅವನನ್ನು ಅದೇ ಮೊದ್ಲು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು. ಆತನಿಗೆ ಸುಮಾರು 35-45 ವರ್ಷವಾಗಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಪರಿಚಯಸ್ತರು. ಆತ ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಹೊಸಬ. ಉಳಿದವರಿಗೆ ಆತ ಪರಿಚಯ. ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಬಹಳ ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಮನೆಯಾಳತನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಬರೀ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಲ್ಲೀ ಒಂದು ರೀತಿ ಗೊಂದಲವಾಯ್ತು. ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ರ ಕೇಳ್ದೆ. ಆತ ಯಾರೂ ಅಂತ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ಲು ಅಂವ ಶಂಕ್ರಣ್ಣನ ಮಗ!. ಶಂಕ್ರಣ್ಣಂಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಈತ ಅವನ ಹಿರೇ ಮಗನಾಗಿದ್ದ. ಯಾವಾಗಲು ಅವನಾಯಿತು, ಅವನ ಮನೆಯಾಯಿತು. ಊರ ಯಾರ ಮನೆಗೂ ಆತ ಹೋಗ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ.

ಘಟನೆ 4

ಹೌದು ಅದೇ ಹಳೆಯ ಡ್ರೈವರ್ ರಾಜ. ಮುಖ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ತಲೆ ಕೂದಲು ಉದಿರಿತ್ತು. ಮಾತಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನ ರೀತಿಯ ಗಡಸು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿದಾನವಾಗಿ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೊಳಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೆ ಹುಡುಗಿಯರು/ಹೆಂಗಸರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿದ್ದ. ಮಾತಾಡಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ಲಿಲ್ಲ.

~~~~~~~~~~~~~~~

ಈ ಮೇಲ್ಕಂಡ ಘಟನೆ ನೋಡಿದಾಗ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ ಇವ್ರು comfortzone ನಲ್ಲಿ ಇದಾರೆ ಅಂತ. ತಾವು ಬದ್ಲಾಗಬೇಕು ಅನ್ಸಿದ್ರು ಯಾರೂ ರಿಸ್ಕ್ ತಗೊಳ್ಳೋಕೆ ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನಿವಾರ್ಯ ಅನ್ನಿಸ್ಸೋ ತನಕ ಇವ್ರೂ ಹಾಗೆ ಇರ್ತಾರೆ. ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಬದ್ಲಾಯಿಸ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ಜನ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಕಾಣಿಸ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಗುಣಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಇರ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ರಿಸ್ಕ್ ತಗೋಳ್ಳೋಕೆ ಹೋಗೊಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ತಗೋಬೇಕು ಅಂತ ಇರ್ತಾರೆ. ಯಾರಾದ್ರು ತಗೊಂಡು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ್ರೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಖುಷಿ ಪಡ್ತಾರೆ ವಿನಹಃ ತಾವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ತಾವು ಕಂಡ ಕನಸ್ಸನ್ನು ನನಸ್ಸು ಮಾಡೋಕೆ ನೋಡ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರಾದಾಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ತನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ತಾವು ಕಂಡ ಕನಸ್ಸನ್ನು ನನಸ್ಸು ಮಾಡೋಕೆ ನೋಡ್ತಾರೆ.

ಇದು ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗ್ತಾಯಿರತ್ತೆ. ಒಂದು ದಿನ ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿರತ್ತೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗೋದೇಯಿಲ್ಲ

ನಾನು ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿದ್ದು...

2008-02-19T03:09:00.000-08:00

ಹಾಂ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲ!!! ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಆಗಿದ್ದೆ.

"ಮೊನ್ನೆ ಯಜ್ಞೇಶ್ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಮೈಲ್ ಮಾಡಿದ್ರು" ಅಂತ ಗೋಮಾತಾ ಶರ್ಮ ಅವ್ರು ಹೇಳ್ದಾಗ ರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದ ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಶ್ವರಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳವರಿಗೆ ನಗು ತಡೆಯೋಕಾಗಿಲ್ವಂತೆ. ಆಗ ಅವ್ರು ಆತ ಸ್ವಾಮಿಯಲ್ಲ, ಅವ್ನಿಗೆ ಮದ್ವೆಯಾಗಿದೆ ಅಂತ ನಗ್ತಾ ಹೇಳಿದ್ರಂತೆ.

ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದ ವತಿಯಿಂದ ಇಂಜಿನೀಯರ್ಸ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಅದರ ಇನ್ನುಂದು ಮೀಟಿಂಗ್ ಇದ್ದಿದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಆಫೀಸ್ ಮೈಲ್ ನಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ . ಆದ್ರೆ ಅಂದು ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಗೋಮಾತಾ ಶರ್ಮ ಅವ್ರು ನನ್ನ ಹೆಸ್ರು ಹೇಳಿದ್ರಂತೆ.

ವಿಷಯ ಏನಪ್ಪ ಅಂದ್ರೆ, ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಲ್ ಐಡಿ ಕೊಡುವಾಗ ಹೆಸ್ರು.ಅಪ್ಪನ ಹೆಸ್ರು ಅಥವಾ ಉರಿನ ಹೆಸ್ರು ಕೊಡೋದು ಸಹಜ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಹೆಸ್ರು ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿ ಭಟ್ . ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ರೆಕಾರ್ಡ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಅದು ಬರೀ ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಆಫೀಸಿಗೆ ಸೇರೋವಾಗ ಕಾಲಂ ನಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿ ಅಂತನೇ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಮದ್ಯೆ ಎಲ್ಲೋ ಗ್ಯಾಪ್ ಇತ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಅದು yajnesh.swamy ಅಂತ ಆಗಿತ್ತು.

ಅದನ್ನ ಗೋಮಾತಾ ಶರ್ಮ ಅವ್ರು ಸರಿಯಾಗೇ ಹೇಳಿದ್ರು. ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಒಂದ್ಸಲ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯ್ತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಾನು ಭಟ್ ಆಗಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಅಂದು ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿದ್ದೆ.

"ನೀನು ಯಾವಾಗ ಸ್ವಾಮಿಯಾದೆ" ಅಂತ ಈಗ್ಲೂ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಕೇಳ್ತ ಇರ್ತಾರೆ. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕುಬಿಡ್ತೀನಿ

ಶ್ರೀಭಾರತೀ ವಿದ್ಯಾಲಯ

2008-02-14T20:49:00.000-08:00

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ತಾನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಎನಾದ್ರು ಕೊಡಬೇಕೂ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಇರತ್ತೆ. ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಆಗಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲೂ ತಾನ ಇಷ್ಟ ಪಡುವ ಕ್ಷೇತ್ರವಾದರೆ ಇನ್ನು ಚೆನ್ನ.

ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಒಡನಾಟ ಸುಮಾರು ೧೦-೧೨ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದೆ. ಮೊದಲು ಅಜ್ಜ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಜ್ಜನ ಜೊತೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಯ ಸಂಪರ್ಕ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ದು ಶ್ರೀರಾಘವೇಶ್ವರ ಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳವರು ಪೀಠಾರೋಹಣ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ. ಮಠದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಳಿಲು ಸೇವೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದೀನಿ. ಮೊದ್ಲಿಂದ ನನಗೆ ಮಠದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಈಗಾಗ್ಲೆ ಅದನ್ನ ಒಬ್ಬರು ಸೇವಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಿದ್ರಿಂದ ನನಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಹಿರಿಯರಾದ ಪಿ.ಜಿ.ಭಟ್ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಶ್ರೀಭಾರತೀ ವಿದ್ಯಾಲಯದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗತ್ತಾ ಅಂದ್ರು. ತಕ್ಷಣ ಹೂಂ ಅಂದೇ. ಶ್ರೀಭಾರತೀ ವಿದ್ಯಾಲಯದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆರ್.ಪಿ.ಸಿ ಲೇಔಟ್ ನಲ್ಲಿದೆ. ಇದು ಮಠದಿಂದ ನಡಿತಾಯಿರೋ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆ.

ನಾಳೆ ಶ್ರೀಭಾರತೀ ವಿದ್ಯಾಲಯದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ತಾಯಿದೆ. ನನ್ನ ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್. ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಡದಿ ಜಯಶ್ರೀ ಪಾಲು ಇದೆ.

ಭಾರತೀವಿದ್ಯಾಲಯದ ಅಂತರಜಾಲ ತಾಣ: http://bharathividyalaya.in

ಅಜ್ಜ

2008-01-17T03:48:00.000-08:00

ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಬರಿಬೇಕು ಅಂತ ಯಾವಾಗ್ಲು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಈ ಹಾಳು ಸೋಮಾರಿತನ ಬರಿಯೋಕೆ ಬಿಡಲ್ಲ. ಕಾಟಚಾರಕ್ಕೆ ಬರೀಯೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಅದು ಒಳಮನಸ್ಸಿಂದ ಬರ್ಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಲೇಖನ, ಕಥೆ ಬರಿವಾಗ ನಾನದರಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರ್ತೀನಿ. ಆ ದಿನವಿಡೀ ಅದರ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿರ್ತೀನಿ. ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೋ ಇರತ್ತೆ. ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕಡಿಮೆಯಾಗತ್ತೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಬರಿಯೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದು ಅನ್ಸತ್ತೆ.

ಹೌದು, ನಾನೀಗ ಬರಿಲೇಬೇಕು. ದಿನಾ ಅದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇರ್ತೀನಿ. ಏನ್ ಬರೀಲಿ, ಹ್ಯಾಗೆ ಬರೀಲಿ ಅಂತ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ವರ್ಷಾಂತ. ಅಜ್ಜನ ಹೆಸರಲಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ತರ್ಬೇಕು ಅಂತ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮ್ಮ ಆಸೆ. ಬರೋಬ್ಬರಿ ಎಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ಮೇಲೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಮೊದಲ ಸಾವಾಗಿತ್ತು. ಅಣ್ಣ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಾಗ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ರೇ ಏಲ್ಲೋ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಇರ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಅಜ್ಜ ಹೋಗಿ ವರ್ಷವಾದರು ಇನ್ನು ನೋವು ಮಾಸಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟು ಸಾವು ಜಗತ್ತಿನ ನಿಯಮ. ಯಾರೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಸತ್ಯ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಜ್ಜನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನೋವಾಗತ್ತೆ.

ನಾವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅಜ್ಜನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ 2005ರಲ್ಲಿ "ಮಹಾಬಲ" ಪ್ರತಿಷ್ಟಾನಮ್ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಿದ್ವಿ(ಅಜ್ಜನ ಹೆಸರು ಮಹಾಬಲೇಶ್ವರ ಭಟ್). ಶ್ರೀರಾಘವೇಶ್ವರಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳವರು ಅದನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಾದ್ಯವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ನಮ್ಮ ಆಸೆ. ಒಂದು ವರ್ಷ ಚದರವಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದೆವು.
ಅಜ್ಜನ ವರ್ಷಾಂತಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ತರಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಅಜ್ಜನ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ, ಕವನ ಬರೀಬೇಕು, ಅಜ್ಜನ ಆತ್ಮೀಯರ ಹತ್ತಿರ ಲೇಖನ ಬರಿಸ್ಬೇಕು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಅಜ್ಜನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು, ಬಡತನದಲ್ಲಿರುವ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು, ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಪ್ರಕಾಶನದಿಂದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತರಬೇಕು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ಚಿತ್ರ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಬೇಕು, ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅಜ್ಜನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು...ಅಂತೆಲ್ಲಾ ನಾವು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆವು.

ಈಗ ಮೊದಲಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಬರಬೇಕು. ಅಜ್ಜನ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಲೇಖನ ಬರಿಬೇಕು.... ಎನ್ ಬರಿಯೋದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಬಾರವಾಗ್ತಾಯಿದೆ.

ಮಹಾಬಲ ಪ್ರತಿಷ್ಟಾನಮ್ ಬಗ್ಗೆ ನೀವಿಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. http://mahabalatrust.tripod.com

ರೀ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗ್ರೀ.....

2008-01-17T03:04:00.000-08:00

ಗೆಳೆಯ ವೆಂಕಿ ಕಳಿಸಿದ ಮೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು.......

ಆತ: ನೋಡೋ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸುಂದರ ಹುಡ್ಗಿ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು ಕಣೋ..!

ಈತ: ಅದೇನ್ ದೊಡ್ಡ ವಿಷ್ಯ ಅಲ್ಲ ಬಿಡು. ಮೊದಲ ಸಲ ನಿನ್ನ ನೋಡಿದ ನನಗೇ ಮೂರು ದಿನ ನಗು ತಡ್ಕೊಳ್ಳಕ್ಕಾಗಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ !!! ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹ

ಮತ್ತಿನ ಗಮ್ಮತ್ತು

2007-09-20T23:31:00.000-07:00

Friend ಕಳಿಸಿದ್ದು. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಓದಿದ್ರೆ ಅರ್ಥ ಆಗೊಲ್ಲ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಿ, ಆಗ ಅರ್ಥವಾಗಬಹುದು (?)

This one is really good...... The way he presented the mail impressed me.

Peg after Peg

I never take risk while drinking

When I come from office in the evening, wife is cooking
I can hear the noise of utensils in the kitchen
I stealthily enter the house
Take out the bottle from my black cupboard
Shivaji Maharaj is looking at me from the photo frame
But still no one is aware of it
Becoz I never take a risk

I take out the glass from the rack above the old sink
Quickly enjoy one peg
Wash the glass and again keep it on the rack
Of course I also keep the bottle inside my cupboard
Shivaji Maharaj is giving a smile

I peep into the kitchen
Wife is cutting potatoes
No one is aware of what I did
Becoz I never take a risk

I: Any news on Iyer's daughter's marriage
Wife: Nope, she doesn't seem to be that lucky. Still they are looking out for her

I again come out; there is a small noise of the black cupboard
But I don't make any sound while taking out the bottle
I take out the glass from the old rack above sink
Quickly enjoy one peg

Wash the bottle and keep it in the sink
Also keep the Black Glass in the cupboard
But still no one is aware of what I did
Becoz I never take a risk

I: But still I think Iyer's daughter's age is not that much
Wife: What are you saying? She is 28 yrs old... like an aged horse
I: (I forgot her age is 28) Oh Oh...

I again take out potatoes out from my black cupboard
But the cupboard's place has automatically changed
I take out the bottle from the rack and quickly enjoy one peg in the sink

Shivaji Maharaj laughs loudly
I keep the rack in the potatoes & wash Shivaji Maharaj's photo & keep it in the black cupboard

Wife is keeping the sink on the stove
But still no one is aware of what I did
Becoz I never take a risk

I: (getting angry) you call Mr. Iyer a horse? If you say that again, I will cut your tongue...!
Wife: Don't just blabber something, go out and sit quietly...

I take out the bottle from the potatoes
Go in the black cupboard and enjoy a peg
Wash the sink and keep it over the rack
Wife is giving a smile

Shivaji Maharaj is still cooking
But still no one is aware of what I did
Becoz I never take a risk

I: (laughing) So Iyer is marrying a horse!!
Wife: Hey go and sprinkle some water on your face...

I again go to the kitchen, and quietly sit on the rack
Stove is also on the rack
There is a small noise of bottles from the room outside

I peep and see that wife is enjoying a peg in the sink
But none of the horses are aware of what I did
Becoz Shivaji Maharaj never takes a risk

Iyer is still cooking
And I am looking at my wife from the photo and laughing
Becoz I never take what???

ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್ ಪ್ರವಾಸ

2007-09-09T22:14:00.000-07:00

ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟದಿಂದ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದ ಮನಕ್ಕೆ ತಂಪೆರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ ನಾನು ಜಯಶ್ರೀ ಬಹಳದಿನಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಾದರು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡ್ತಾಬಂದು ಕೊನೆಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮುಹೂರ್ತವಿಟ್ಟು ಆಗಸ್ಟ್ 31 ರಂದು ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್ ಗೆ ಹೋಗೋದು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಆಗಸ್ಟ್ 31 ರ ರಾತ್ರಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಕೊಡೈ ತಲುಪಿದ್ದು ಮರುದಿನ ಬೆಳೆಗ್ಗೆ 10:30ಕ್ಕೆ. ಮೊದಲೇ ಕಾಟೇಜ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಕಾರ್ ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಟೇಜಿಗೇ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದ್ರು. "ಸ್ವಜ" ಇದು ಕಾಟೇಜ್ ಹೆಸ್ರು, ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್ ನಿಂ 6 ಕಿ.ಮಿ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಿಟಿಗೆ ಹೋಗಲು Rs. 150 ಚಾರ್ಜ್ ಕೊಡಬೇಕು. ಕಾಟೇಜ್ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಕಾಡಿನ ಮದ್ಯೆ ಕಾಟೇಜ್ . ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಎದುರಿಗೆ ಸುಂದರ ಕೊಡೈ ಗುಡ್ಡಗಳು, ಅದನ್ನು ಬಾಚಿತಬ್ಬಿದ ಮಂಜು, ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೋಮ್ಮೆಮಂಜನ್ನು ಸರಿಸಿ ನಮಗೆ ದರ್ಶನವೀಯುವ ರಮಣೀಯ ದೃಶ್ಯಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ ತಣಿಸಿದವು. ಕಾಟೇಜಿನ ಒಳಗೆ/ಹೊರಗೆ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕ್ಯಾಕ್ಟಸ್ ಗಿಡಗಳು ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆರಗನ್ನು ನೀಡಿದ್ದವು.

ಮದ್ಯಾನದ ತನಕ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಊಟ ಮಾಡಿ ಕೊಡೈ ಲೇಕ್ ನತ್ತ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಬೋಟಿನಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಕೊಡೈ ಸರೋವರವನ್ನು ಸುತ್ತು ಹೊಡೆದಿದ್ದು ಆಯ್ತು. ಬೋಟಿನ ಡ್ರೈವರ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಫಿಲ್ಮಿನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸೋ ಹಾಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ತೆಗೆದ. ದಡದ ಹತ್ತಿರ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಬೋಟನ್ನು ನಾನು ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಫೋಟೋವು ಅದರರಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಕೊಡೈಲೇಕ್ ನೋಡಿದ ನಂತರ ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದು ಬ್ರ್ಯಾಂಟ್ ಪಾರ್ಕಿಗೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಂದರಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಒಮ್ಮೆ ಲೇಕ್ ನ ಸುತ್ತು ಹಾಕೋಣ ಅಂತ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಶುರುಮಾಡಿದ್ವಿ. ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹೋದ್ರು ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತಿರುವು ಮತ್ತೆ ನಡೆಯೋದು. ಸುಮಾರು 3 ಕಿ.ಮಿ ನಡೆದು ಜಯಶ್ರೀ ಹತ್ರ ಬೈಸ್ಕೊಂಡು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಕಾಟೇಜ್ ತಲುಪಿದ್ದು ಸಂಜೆ 6ಕ್ಕೆ. ಕಾಟೇಜಿನಲ್ಲಿ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಒಡಾಡೋಕೆ ಆಗ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ತಣ್ಣಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಫೈರ್ ಡ್ರಮ್ಮಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ರೂಮು ಬೆಚ್ಚ್ಗಾಗಿದ್ದು.

ಮರುದಿನ ಒಂದು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯನ್ನು ತಗೊಂಡು ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್ ಸುತ್ತಿದ್ವಿ. ನೋಡಿದ ಸ್ಥಳಗಳು Coakers Walk, Pillar rock, Suicide point, Pine forest, Shanti view, Upperlake view, bryant park etc

ಒಂದು ದಿನದ ಇಂಡಿಕಾ ಬಾಡಿಗೆ 700+150 (ಸಿಟಿಯಿಂದ ನಾವಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಾಡಿಗೆ). ಸಂಜೆ ಕೊಡೈನಲ್ಲಿ ಮಳೆ, ಕಾಟೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಡೈ ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾಯಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದಾಗ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಉರಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಏಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ/ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕಿನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮರುದಿನ ಕೊಡೈನಿಂದ ೪೦ ಕಿ.ಮಿ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ Mannavanur Lake ಗೆ ಹೋಗಿ ಸಂಜೆ ವಾಪಾಸಾದೆವು. ಇಂಡಿಕಾ ಬಾಡಿಗೆ 1100. ಬರುವಾಗ ಕೊಡೈನಲ್ಲಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ಚಾಕ್ಲೇಟುಗಳನ್ನು ಖರಿದಿಸಿ ಕಾಟೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಲ್ಲ್ ಸೆಟ್ಟಲ್ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಕ.ರಾ.ರ.ಸಂ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದೆವು.

ಕಾಟೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದಿದ್ದು 2 ರಾತ್ರಿ+ 3 ಹಗಲು.
ಕಾಟೇಜಿನ ಬಿಲ್ಲ್ 6000+400 (ಊಟಕ್ಕೆ ೧೦೦)
ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ 850+1100 ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ 10K ಬೇಕು.

ನಿಮಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ "ಸ್ವಜ" ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಹುದು.

ಕಾರ್ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್

2007-09-04T02:26:00.000-07:00

ಬಹುದಿನಗಳಿಂದ ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ಮೊನ್ನೆ ಶುಕ್ರವಾರ ಮುಹೂರ್ತ ಬಂದಿತ್ತು. ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಲು ಗುರುವಾರ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬೇಗ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಮನೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬರೋಬ್ಬರಿ 30 ಕಿ.ಮಿ. ಮನೆ ವಿಜಯನಗರದಲ್ಲಾದರೆ, ಆಫೀಸು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿ. ಆಫೀಸಿನ ಹತ್ತಿರ ಮನೆ ಮಾಡು ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ರು. ಆದರೆ ನನಗೆ ವಿಜಯನಗರ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ 15 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆ ಏರಿಯಾ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇದ್ದಿದ್ರಿಂದ ನನಗೆ ಅದು ಒಂದು ರೀತಿ ತವರೂರಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆಫೀಸಿನ ಹತ್ರ ಮನೆ ಮಾಡೋ ಐಡಿಯಾ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಇದ್ದಿದ್ದು 2 ಆಪ್ಟನ್. ಒಂದು ಆಫೀಸ್ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು. ಆದರೆ ಬೆಳೆಗ್ಗೆ 5:30 ಕ್ಕೆ ಏದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಹೊರಡಬೇಕಿತ್ತು. ಬಸ್ ಏನಾದ್ರು ತಪ್ಪಿಹೋದ್ರೆ M.G.Road ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿ 10 ಘಂಟೆ ಶಟಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ಬೇಕು. ಸಂಜೆ 6:15ಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ರೆ ಮನೆಗೆ ಬರೋದ್ರಲ್ಲಿ 8:30 ಆಗಿರ್ತಿತ್ತು. ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ರೆ ಸಾಕಪ್ಪ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು. ಜಯಶ್ರೀ ದಿನಾ ಸಂಜೆ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಕಾಯ್ತಾಯಿದ್ರೆ ನನಗೆ ಮಲಗಿದ್ರೆ ಸಾಕಪ್ಪ ಅನ್ನಿಸ್ತಾಯಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ದಿನಾ ಅವಳು ಮಾತಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಾಗ ನಾನು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಿದ್ದು ಇದೆ. ಆಫೀಸ್ ಚೈಂಜ್ ಮಾಡೋದೇ ಒಳ್ಳೇದು ಅನ್ಸೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಮೊದಲೆರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋದೆ.

ಕೊನೆಗೆ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ಇನ್ನೊಂದು ಆಪ್ಟನ್. ಕಾರ್ ತಗೋಂಡು ಹೋಗೋದು ಅಂತ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಹೊಸೂರು ರೋಡಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ನಲ್ಲಿ ದಿನಾ ಕಾರ್ ಹೊಡೆಯೋದು ಒಂದು ಸಾಹಸನೇ ಸೈ. ಪ್ರತಿ ಸೆಕೆಂಡಿಗೊಮ್ಮೆ ಗೇರ್ ಚೈಂಜ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ಆಗ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಹೊಸದಾಗಿ ಆದ ನೈಸ್ ಕಾರಿಡಾರ್. ಮೈಸೂರು ರೋಡಿಂದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿಗೆ ಬರೊತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಸರಿ ಅದೇ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು ಅಂತೇನೋ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದೆ. ಆದ್ರೆ ದೊರ ಕೇವಲ 45 ಕಿ.ಮಿ(?) ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಕಾರ್ ಗೆ ಗ್ಯಾಸ ಹಾಕಿಸಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೂ 4500 ಮೇಲೆ ಖರ್ಚು ಬರತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚ್ನೆ ಪ್ರಾರಂಭ ಆಯ್ತು.ಕೊನೆಗೆ ೫ ಜನರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಎಲ್ಲ ಶೇರ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಅಂತ ಆಯ್ತು. ಸೋ..ಮಾರ್ಚಿನಿಂದ ದಿನಾ 86 ಕಿ.ಮಿ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ.

ದಿನಾ ಬೆಳೆಗ್ಗೆ 8ಕ್ಕೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ರೆ 9ಕ್ಕೆ ಆಫೀಸು ಸೇರ್ತಾಯಿದ್ವಿ. ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹೊರಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬರೋದ್ರಲ್ಲಿ 8 ಆಗ್ತಿತ್ತು. ದೂರ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ರೂ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿಯಿತ್ತು. ಹೈವೇನಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಇರೊಲ್ಲ. ಅರಾಮಾಗಿ 100+ ಕಿ.ಮಿ ಸ್ಪಿಡಿನಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದು. ಇದೇ ನಮ್ಮ ದಿನಚರಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್ ಗೆ ಹೊರಡೋ ತಯಾರಿಗೆ ಗುರುವಾರ ಬೇಗ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಅಂದು ರವಿ, ಪ್ರಶಾಂತ್, ಕಲಾ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಪಾವನ ಬಂದಿದ್ಲು. ಆಫೀಸನ್ನು 6:20ಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಮೈಸೂರು ರೋಡು ಸೇರಿದಾಗ 7:10 ಆಗಿತ್ತು. ಕೆಂಗೇರಿ ಹತ್ರ ಮುಂದಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಲಾರಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡದೇ ಬಿಟ್ಟ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಡೋರು ಜ್ಯಾಮೇಜ್ ಆಗಿತ್ತು. ಕಾರಿನ ಬಲಬಾಗದ ಟೈರಿನ ಮೇಲ್ಬಾಗ ಕಿತ್ತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಲೈಟ್ ಕಿತ್ತು ಹೋಗಿತ್ತು.
ಆತ ಬರೀ ಕಾರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಡ್ಯಾಮೇಜ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಕಾರಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಕ್ರಾಚ್ ಆದ್ರೂ ಬೇಸರ ಮಾಡ್ಕೋತ್ತಾಯಿದ್ದ ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅಳಿಯದ ಹಾಗೆ ದೊಡ್ದದಾದ ಗಾಯವಾಗಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ಭಾಸ್ಕರ ಮಾವನಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ಮಾವನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ 6-7 ಜನ ವ್ಯಾನ್ ನಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾರೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ನಂತ್ರ ಮಠಕ್ಕೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ಕ್ಷಣಾರ್ದದಲ್ಲಿ ವಿಷಯ ಗುರುಗಳಿಗೂ ತಲುಪಿತು. ನಿನಗೇನಾದ್ರು ಆಗಿದೆಯಾ ಅಂತ ಬಹಳ ಕರೆಗಳು ಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯ್ತು. ನನಗೆ ಎನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾವನ ಫ್ರೆಂಡಂತೂ ನಾನು ರೌಡಿಗಳನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ. ಅವ್ರು ನಿನಗೇನಾದ್ರು ಮಾಡಿದ್ರಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ದ. ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾರಾಡಿದ ಲಾರಿ ಡ್ರೈವರ್ ಅವರು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಸೈಲೆಂಟ್ ಆದ. ಇದಾದ ನಂತರ ಮಠದಿಂದ ಗಣಪತಿ ಚಿಕ್ಕಯ್ಯ ಮತ್ತು ಮಠದ ಕೆಲವರು ಬಂದ್ರು. ಗಣಪತಿ ಚಿಕ್ಕಯ್ಯ ಮಠದ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ. ಡೈವರ್ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಮಿ ಎಂದು ಕರೆಯೋಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಮಾಡಿದ. ಕೊನೆಗೆ ಮರುದಿನ ಅವರೆಲ್ಲ ಮಾರುತಿ ಶೋ ರೂಮ್ ಗೆ ಬರೋದು ಅಂತ ತಿರ್ಮಾನವಾಯ್ತು.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕಾದ್ರೆ ಅವ್ರು ನಾಪತ್ತೆ. ಸರಿ ಮಾಡೋಕೆ ಎಷ್ಟಾಗತ್ತೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ 20000 ಬೇಕು ಅಂದ್ರು.ಕೊನೆಗೆ ಲಾರಿಯ ವಾನರ(ಓನರ್)ಹುಡ್ಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಅದು ಬೇರೆಯವರ ಲಾರಿಯೆಂದು. ಮರುದಿನ ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರು. ನನಗೆ ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿದ್ರಿಂದ ಕಾರನ್ನು ಮಾವನ ಕೈಲಿ ಕೊಟ್ ಹೋದೆ. ಇಂದು ಬಂದಾಗ ಮಾವ ಹೇಳಿದ್ರು ಅವ್ರು 5 ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ರು. ಇನ್ನು ಇನ್ಯೂರೆನ್ಸ್ ಅಥವಾ ಬೇರೇ ಗ್ಯಾರೇಜಿಗೆ ಕೊಡೋದಾ ಅಂತ ನೋಡ್ಬೇಕು.

ಇವತ್ತು ಅದೇ ಕಾರನ್ನು ತಗೊಂಡು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದೆ. ಕಾರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಬೇಸರವಾಗತ್ತೆ.

ತಿರುಕನೋರ್ವನೂರ ಮುಂದೆ

2007-08-30T04:51:00.000-07:00

ಉಧ್ವವ.ಕಾಮ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು....

ತಿರುಕನ ಕನಸು
ಮುಪ್ಪಿನ ಷಡಕ್ಷರಿ

ತಿರುಕನೋರ್ವನೂರ ಮುಂದೆ
ಮುರುಕು ಧರ್ಮಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ
ಒರಗಿತ್ತಲೊಂದು ಕನಸ ಕಂಡನೆಂತೆನೆ
ಪುರದ ರಾಜ ಸತ್ತನವಗೆ
ವರಕುಮಾರರಿಲ್ಲದಿರಲು,
ಕರಿಯ ಕೈಗೆ ಕುಸುಮಮಾಲೆಯಿತ್ತು ಪುರದೊಳು

ನಡೆದು ಯಾರ ಕೊರಳಿನಲ್ಲಿ
ತೊಡರಿಸುವದೊ ಅವರ ಪಟ್ಟ
ಕೊಡೆಯರನ್ನು ಮಾಳ್ವೆವೆಂದು ಬಿಟ್ಟರಲ್ಲಿಯೆ
ಒಡನೆ ತನ್ನ ಕೊರಳಿನಲ್ಲಿ
ತೊಡರಿಸಲ್ಕೆ ಕಂಡು ತಿರುಕ
ಪೊಡವಿಯಾಣ್ಮನಾದೆನೆಂದು ಹಿಗ್ಗುತಿರ್ದನು

ಪಟ್ಟವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ನೃಪರು
ಕೊಟ್ಟರವಗೆ ಕನ್ಯೆಯರನು
ನೆಟ್ಟನವನು ರಾಜ್ಯವಾಳ್ದ ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೇ
ಭಟ್ಟಿನಿಗಳ ಕೂಡಿ ನಲ್ಲ
ನಿಷ್ಟಸುಖದೊಳಿರಲವಂಗೆ
ಹುಟ್ಟಿ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಾದುವಾಗಲೇ

ಓಲಗದಲಿರುತ್ತ ತೊಡೆಯ
ಮೇಲೆ ಮಕ್ಕಳಾಡಿತಿರಲು
ಲೀಲೆಯಿಂದ ಚಾತುರಂಗ ಬಲ ನೋಡುತ
ಲೋಲನಾಗಿ ನುಡಿದನಿನಿತು
ಕೇಳು ಮಂತ್ರಿ, ಸುತರುಗಳಿಗೆ
ಬಾಲೆಯರನು ನೋಡಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಲೆ

ನೋಡಿ ಬನ್ನಿರೆನಲು ಜೀಯ
ನೋಡಿ ಬಂದವೆನಲು ಬೇಗ
ಮಾಡು ಮದುವೆ ಮಂಟಪದೊಳು ಸಕಲ ಕಾರ್ಯವ
ಗಾಡವಾಗೆ ಸಂಭ್ರಮಗಳು
ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮದುವೆಗಳನು
ಕೂಡಿದಖಿಳ ರಾಯರೆಲ್ಲ ಮೆಚ್ಚುವಂದದಿ

ಧನದ ಮದವು ರಾಜ್ಯಮದವು
ತನುಜಮದವು ಯುವತಿಮದವು
ಜನಿತಮಾಗಿ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿಗ್ಗುತಿರ್ದನು
ಅನಿತರೊಳಗೆ ನೃಪರ ದಂಡು
ಮನೆಯ ಮುತ್ತಿದಂತೆಯಾಗೆ
ಕನಸ ಕಾಣುತಿರ್ದ ಹೆದರಿ ಕಣ್ಣ ತೆರೆದನು

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪಾಠ

2007-08-26T22:18:00.000-07:00

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪಾಠ...

ನೀವು ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ರೆ, ಒಮ್ಮೆ ನಿಮಗೆ ಶಾಲೆಯ ನೆನಪಾಗಬಹುದು.

ಒಂದು ಎರಡು ಬಾಳೆಲಿ ಹರಡು,
ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಅನ್ನ ಹಾಕು,
ಐದು ಆರು ಬೇಳೆ ಸಾರು,
ಏಳು ಎಂಟು ಪಲ್ಯಕೆ ದಂಟು,
ಒಂಬತ್ತು ಹತ್ತು ಎಲೆ ಮುದಿರೆತ್ತು
ಒಂದರಿಂದ ಹತ್ತು ಹೀಗಿತ್ತು
ಊಟದ ಆಟವು ಮುಗಿದಿತ್ತು.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ಈತ ಈಶ, ಈತ ಗಣಪ.
ಈಶನ ಮಗ ಗಣಪ

ಗ ಣ ಪ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ಈಗ ಊಟದ ಸಮಯ
ಕನಕ ನೀನು ಬಾ
ಕಮಲ ನೀನು ಬಾ

ಕನಕಳ ಲಂಗ ಜಳ ಜಳ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾರಣ (ದೇಹಕ್ಕೆ ಆದುದ್ದದ್ದಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದು) ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ. ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಿದ್ದಿ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ಗೆಳೆಯ ಸುಶ್ರುತ ದೊಡ್ಡೇರಿ ಹೇಳಿದ್ದು

ಅಣ್ಣನು ಮಾಡಿದ ಗಾಳಿಪಟ
ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆಯ ಗಾಳಿಪಟ
ನೀಲಿಯ ಬಾನಲಿ ತೇಲಲು ಸುಂದರ
ಬಾಲಂಗೋಚಿಯ ನನ್ನ ಪಟ

ಬಿದಿರಿನ ಕಡ್ಡಿಯ ಗಾಳಿಪಟ
ಬೆದರದ ಬೆಟ್ಟದ ಗಾಳಿಪಟ.....

ಮತ್ತೆ,

ನನ್ನಯ ಬುಗರಿ
ಬಣ್ಣದ ಬುಗರಿ
ಗಿರಿಗಿರಿ ಸದ್ದನು ಮಾಡುವ ಬುಗರಿ.....

......ಕಾಮನಬಿಲ್ಲನು ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಸಿ
ಗರಗರ ಸುತ್ತುವ ನನ್ನಯ ಬಗರಿ...

ಮುಂದೆ, ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಮರ್ತ್ ಹೋಗಿದೆ.. :(

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ಶ್ಯಾಮಾ ಹೇಳಿದ್ದು

ಧರಣಿಮಂಡಲ ಮಧ್ಯದೊಳಗೆ
ಮೆರೆಯುತಿಹ ಕರ್ನಾಟ ದೇಶದೊ
ಳಿರುವ ಕಾಳಿಂಗನೆಂಬ ಗೊಲ್ಲನ
ಪರಿಯನೆಂತು ಪೇಳ್ವೆನೊ

ಎಳೆಯ ಮಾವಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ
ಕೊಳಲನೂದುತ ಗೊಲ್ಲ ಗೌಡನು
ಬಳಸಿ ನಿಂದ ತುರುಗಳನ್ನು
ಬಳಿಗೆ ಕರೆದನು ಹರುಷದಿ

ಗಂಗೆ ಬಾರೆ ಗೌರಿ ಬಾರೆ
ತುಂಗಭದ್ರೆ ತಾಯಿ ಬಾರೆ
ಕಾಮಧೇನು ನೀನು ಬಾರೆಂದು
ಪ್ರೇಮದಲಿ ಗೊಲ್ಲ ಕರೆದನು

ಗೊಲ್ಲ ಕರೆದಾ ದನಿಯ ಕೇಳಿ
ಎಲ್ಲ ಹಸುಗಳು ಬಂದು ನಿಂದು
ಚೆಲ್ಲಿ ಸೂಸಿ ಹಾಲು ಕರೆಯಲು
ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತು ಬಿಂದಿಗೆ

ಹಬ್ಬಿದಾಮಲೆ ಮಧ್ಯದೊಳಗೆ
ಅರ್ಭುತಾನೆಂದೆಂಬ ವ್ಯಾಘ್ರನು
ಅಬ್ಬರಿಸಿ ಹಸಿಹಸಿದು ಬೆಟ್ಟದ
ಕಿಬ್ಬಿಯಾಳು ತಾನಿದ್ದನು

ಪುಣ್ಯ ಕೋಟಿ ಎಂಬ ಹಸುವು
ತನ್ನ ಕಂದನ ನೆನೆದು ಕೊಂಡು
ಮುನ್ನ ಹಾಲನು ಕೊಡುವೆನೆನುತಾ
ಚೆಂದದಿ ತಾ ಬರುತಿರೆ

ಇಂದೆನಗೆ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿತು
ಎಂದು ಬೇಗನೆ ದುಷ್ಟ ವ್ಯಾಘ್ರನು
ಬಂದು ಬಳಸಿ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ
ನಿಂದನಾ ಹುಲಿರಾಯನು

ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ನಿನ್ನನೀಗಲೆ
ಬೀಳಹೊಯ್ವೆನು ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯ
ಸೀಳಿಬಿಡುವೆನು ಎನುತ ಕೋಪದಿ
ಖೂಳವ್ಯಾಘ್ರನು ಕೂಗಲು

ಒಂದು ಬಿನ್ನಹ ಹುಲಿಯೆ ಕೇಳು
ಕಂದನಿರುವನು ದೊಡ್ಡಿಯಾಳಗೆ
ಒಂದು ನಿಮಿಷದಿ ಮೊಲೆಯ ಕೊಟ್ಟು
ಬಂದು ಸೇರುವೆನಿಲ್ಲಿಗೆ

ಹಸಿದವೇಳೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದೊಡವೆಯ
ವಶವ ಮಾಡದೆ ಬಿಡಲು ನೀನು
ನುಸುಳಿ ಹೋಗುವೆ ಮತ್ತೆ ಬರುವೆಯ
ಹುಸಿಯ ನುಡಿಯುವೆನೆಂದಿತು

ಸತ್ಯವೆ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ತಂದೆ
ಸತ್ಯವೆ ನಮ್ಮ ಬಂಧು ಬಳಗ
ಸತ್ಯವಾಕ್ಯಕೆ ತಪ್ಪಿ ನಡೆದರೆ
ಮೆಚ್ಚನಾ ಪರಮಾತ್ಮನು

ಕೊಂದು ತಿನ್ನುವೆನೆಂಬ ಹುಲಿಗೆ
ಚಂದದಿಂದ ಭಾಷೆಕೊಟ್ಟು
ಕಂದ ನಿನ್ನನು ನೋಡಿ ಪೋಗುವೆ
ನೆಂದು ಬಂದೆನು ದೊಡ್ಡಿಗೆ

ಅಮ್ಮ ನೀನು ಸಾಯಲೇಕೆ
ನಮ್ಮ ತಬ್ಬಲಿ ಮಾಡಲೇಕೆ
ಸುಮ್ಮನಿಲ್ಲಿಯೆ ನಿಲ್ಲು ಎಂದು
ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕರು ಹೇಳಿತು

ಆರ ಮೊಲೆಯನು ಕುಡಿಯಲಮ್ಮ
ಆರ ಬಳಿಯಲಿ ಮಲಗಲಮ್ಮ
ಆರ ಸೇರಿ ಬದುಕಲಮ್ಮ
ಆರು ನನಗೆ ಹಿತವರು

ಕೊಟ್ಟ ಭಾಷೆಯ ತಪ್ಪಲಾರೆನು
ಕೆಟ್ಟ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲಾರೆನು
ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದಲಿ ಪೋಪೆನಲ್ಲಿಗೆ
ಕಟ್ಟ ಕಡೆಗಿದು ಖಂಡಿತಾ

ಅಮ್ಮಗಳಿರ ಅಕ್ಕಗಳಿರ
ಎನ್ನ ತಾಯಾಡಹುಟ್ಟುಗಳಿರಾ
ಕಂದ ನಿಮ್ಮವನೆಂದು ಕಾಣಿರಿ
ತಬ್ಬಲಿಯನೀ ಕರುವನೂ

ಮುಂದೆ ಬಂದರೆ ಹಾಯಬೇಡಿ
ಹಿಂದೆ ಬಂದರೆ ವೊದೆಯಬೇಡಿ
ಕಂದ ನಿಮ್ಮವನೆಂದು ಕಾಣಿರಿ
ತಬ್ಬಲಿಯನೀ ಕರುವನೂ

ತಬ್ಬಲಿಯು ನೀನಾದೆ ಮಗನೆ
ಹೆಬ್ಬುಲಿಯ ಬಾಯನ್ನು ಹೊಗುವೆನು
ಇಬ್ಬರಾ ಋಣ ತೀರಿತೆಂದು
ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿತು ಕಂದನಾ

ಗೋವು ಕರುವನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು
ಸಾವಕಾಶವ ಮಾಡದಂತೆ
ಗವಿಯಬಾಗಿಲ ಸೇರಿ ನಿಂತು
ತವಕದಲಿ ಹುಲಿಗೆಂದಿತು

ಖಂಡವಿದೆಕೋ ಮಾಂಸವಿದೆಕೋ
ಗುಂಡಿಗೆಯ ಬಿಸಿರಕ್ತವಿದೆಕೋ
ಚಂಡವ್ಯಾಘ್ರನೆ ನೀನಿದೆಲ್ಲವ
ನುಂಡು ಸಂತಸದಿಂದಿರು

ಪುಣ್ಯಕೋಟಿಯ ಮಾತಕೇಳಿ
ಕಣ್ಣನೀರನು ಸುರಿಸಿ ನೊಂದೂ
ಕನ್ನೆಯಿವಳನು ಕೊಂದು ತಿಂದರೆ
ಮೆಚ್ಚನಾ ಪರಮಾತ್ಮನೂ

ಎನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಕ್ಕ ನೀನು
ನಿನ್ನ ಕೊಂದು ನಾನೇನಾ ಪಡೆವೆನು
ಎನ್ನುತಾ ಹುಲಿ ಹಾರಿ ನೆಗೆದು
ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವ ಬಿಟ್ಟಿತು

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ಪ್ರಭ ಹೇಳಿದ್ದು

ಆಮೆಯೊಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮನೆಯ ಮಾಡಿತು
ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸಿತು

ಹಕ್ಕಿ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಗ ಮಾಡಿ ಆಸೆ ತಿಳಿಸಿತು
ಹಕ್ಕಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಆಮೆ ಕೇಳಲೊಪ್ಪಿತು

ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಹಕ್ಕಿ ಎರಡು ಬಡಿಗೆ ಹಿಡಿದವು
ಆಮೆ ಅದಕೆ ಜೋತು ಬೀಳೆ ಹಾರಿ ಹೋದವು
.... ಆಮೆ ನೋಡಿ ಜನರು ನಕ್ಕರು
ನಕ್ಕ ಜನರ ಬೈಯಲೆಂದು ಆಮೆ ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಿತು
ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತು ಹೋಯಿತು

~~~~~~~~~~~~~~~~
ಒಂದು ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದೊಳಗೆ
ಎರಡು ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಮಲಗಿ
ಮೂರು ಕರಡಿಗಳಾಡುತಿದ್ದವು
ನಾಲ್ಕು ಮರಿಗಳ ಸೇರಿಸಿ

ಐದು ಜನರು ಬೇಟೆಗಾರರು
ಆರು ಬಲೆಗಳ ಎಳೆದು ತಂದು
ಏಳು ಕರಡಿಗಳಿಡಿಯಲೆಂದು
ಎಂಟು ಎಂದರು ಹರುಷದೀ

ಒಂಬತ್ತು ಎಂದನು ಅವರಲೊಬ್ಬ
ಹತ್ತು ಎಂದನು ಬೇರೆಯವನು
ಎಣಿಸಿ ನೋಡಿದರೇಳೇ ಏಳು
ಇಲ್ಲಿಗೀ ಕತೆ ಮುಗಿಯಿತು

ತಂತ್ರಜ್ಞರ ಸಮಾವೇಶ

2007-08-23T03:33:00.000-07:00

ವೃತ್ತಿ

2007-08-13T21:02:00.001-07:00

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ದನ ಕಾಯೋ ಮಂಜು ಬಗ್ಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಸ್ತರಿಸಿ "ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡ.ಕಾಮ್ ಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆ "ವೃತ್ತಿ" ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟೆ.

ಬಿಡುವಾದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ.

http://thatskannada.oneindia.in/sahitya/kathe/270707vrutti_yajnesh.html

ಕ್ರಿಷ್ಣ ಮತ್ತು ದೆವ್ವ

2007-08-13T03:59:00.000-07:00

ಅಮವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ 11:30, ಕ್ರಿಷ್ಣ ಮತ್ತು ಜುಟ್ಟು ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೇರಿ ಮನೆಗೆ ಹೊಂಟಿದ್ದ. ಆ ಸೈಕಲ್ ಅವನ ಅಪ್ಪ ಶೀನಣ್ಣ ಸಣ್ಣಕಿದ್ದಾಗ ತಗಂಡಿದ್ದಾಗಿತು. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಬ್ರೇಕು ಟೈರ್, ಪೆಡಲ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದುದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕ್ರಿಷ್ಣನ ಅಪ್ಪಂಗೆ ಆದಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು. ಮನೇಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಫಿಲ್ಮು ನೋಡಕೆ ಬಿಡ್ತ್ವಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ಕ್ರಿಷ್ಣ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದ. ಅವತ್ತು ಬ್ಯಾಟರಿ ತಗಂಡು ಹೋಗಕೆ ಮರ್ತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಫಿಲ್ಮ್ ಮುಗಿದ್ ತಕ್ಷಣ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಲಾಟೀನು ಕೊಡ್ತಿ ಅಂದ್ರು ತಗಳದೇ ಕಪ್ಪಲ್ಲೇ ಇಬ್ರು ಹೊಂಟಿದ್ದ. ದಿನಾ ಒಡಾಡೋ ದಾರಿಯಾಗಿದ್ರಿಂದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನೂ ಸುಮ್ನಾನಾದ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮನೆ ಹತ್ರ ರಸ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರು ಇದ್ದಿದ್ರಿಂದ ಸೈಕಲ್ ತಳ್ಕಿಂಡೇ ಹೋದ. ಚೂರು ಮುಂದೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಇಳಿ ಇತ್ತು.ಶುರುನಲ್ಲೇ ಸಣ್ಣ ಮುರಿ. ಅದು ಬೇರೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲು. ಕ್ರಿಷ್ಣಂಗೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಹೊರಡಕಿದ್ರೆ "ಇವತ್ತು ಅಮವಾಸ್ಯೆ, ನಿಧಾನ ಹೋಗಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದ್ರಿಕೆ ಆತು. ಜೊತೆಗೆ ಜುಟ್ಟು ಇದ್ದಿದ್ರಿಂದ ಧೈರ್ಯ ತಗಂಡ. ಮುರಿ ಹತ್ರ ಇಬ್ರೂ ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತಿ ಹೊಂಟ. ಕ್ರಿಷ್ಣ ಸೈಕಲ್ ಹೊಡಿತಾಯಿದ್ದ. ಹಿಂದೆ ಜುಟ್ಟು. ಮುರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿತಾಯಿದ್ದ ಹಂಗೆ ಸೈಕಲ್ ಬುಡ್ ಅಂತ ಎಂತಕೋ ಹೊಡತ್ತು. ಎಂತೋ ಒಡಿಹೋದ ಹಂಗೆ ಆತು. ಕ್ರಿಷ್ಣ "ಅಪ್ಪಯ್ಯಾ...ಅಪ್ಪಯ್ಯಾ" ಅಂತ ಸೈಕಲ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆ ಕಡೆ ಓಡಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದ. ಜುಟ್ಟು ಅವನ ಮನೆ ಕಡೆ ಓಡಿಹೋದ.

ಅಪ್ಪಯ್ಯಾ.. ಅಪ್ಪಯ್ಯಾ.. ಕೂಗಿದ್ದು ಇಡೀ ಊರಿಗೇ ಕೇಳ್ತು. ಮಲಗಿದ್ದ ಶೀನಣ್ಣ ಕನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಕೂಗಿದ ಅಂತ ಮಾಡ್ಕಿಂಡ. ಆದ್ರೆ ಕೂಗದು ಇನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳ್ತಾಯಿತ್ತು. ಕ್ರಿಷ್ಣ ಮನೇ ಕಡೆ ಓಡಿ ಬರ್ತಾಯಿದ್ದಿದ್ದ. ಇದು ತನ್ನ ಮಗಂದೇ ದ್ವನಿ ಅಂತ ಶೀನಣ್ಣಂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬ್ಯಾಟರಿನೂ ತಗಳದೇ ಎದ್ದು ರಸ್ತೆಕಡೆ ಓಡಿದ. ಕಪ್ಪು ಬೇರೆ. ಕ್ರಿಷ್ಣಂಗೆ ಯಾವುದರ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲೆ. ಓಡಿ ಬರ್ತಾಯಿದ್ದ ಅಪ್ಪಂಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಮತ್ತೆ ದೆವ್ವಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡಿದಿ ಅಂತ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಓಡಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಬಿದ್ದು ಸುದಾರಿಸ್ಕಿಂಡು ಮತ್ತೆ ಶೀನಣ್ಣ ಕ್ರಿಷ್ಣನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅಂತೂ ಅವನ ಹಿಡಿದು ಏಂತಾತು ಅಂತ ಕೇಳ್ದ. ಮುರಿ ಹತ್ರ ದೇವ್ವ ತಂಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡತ್ತು ಅಂತ ಕ್ರಿಷ್ಣ ಹೇಳಕಿದ್ರೆ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಾತು.

ಶೀನಣ್ಣಂಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸೈಕಲ್ ತರಕೆ ಹೆದ್ರಿಕೆ. ಕ್ರಿಷ್ಣನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರ್ಕಂಡು ಹೋದ.ಜುಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲು ಕಿತ್ತವ ಮನೆ ತನಕ ಒಂದೇ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕ್ಕಿಂಡು ಮಲಗಿದ್ದ. ಇತ್ಲಗೆ ಶೀನಣ್ಣಂಗೆ ಎಂತ ಮಾಡದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲೆ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊರಗಿದ್ದವೆಲ್ಲ ಎದ್ದು ಶೀನಣ್ಣನ ಮನೆ ಕಡೆ ಓಡಿ ಬಂದ. ಬರ್ತಾ ಗಣಪತಣ್ಣ ರಸ್ತೆ ಮದ್ಯೆ ಇದ್ದ ಸೈಕಲ್ ತಗಂಡು ಬಂದ. ಅವ್ರಿಗೆ ದೆವ್ವ ಕಾಣದೇ ಇದ್ದಿದ್ದು ಕ್ರಿಷ್ಣಂಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆತು. ಬಂದವೆಲ್ಲ ಎಂತಾತು ಅಂತ ಕೇಳ್ದ. ಶೀನಣ್ಣ ಅವಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಷ್ಣನ ಪುರಾಣ ಎಲ್ಲ ಹೇಳ್ದ. ಸೈಕಲ್ ಗೆ ದೆವ್ವ ಬಂದು ಹೊಡದ್ದು, ಕ್ರಿಷ್ಣ ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದು ಏಲ್ಲ ಕೇಳಿ ಬಂದವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದ್ರಿಕೆ ಆತು. ಆದ್ರೆ ಗಣಪತಣ್ಣ ಮಾತ್ರ ಜೋರಾಗಿ ನಗಾಡಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಎಂತಕೆ ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಕೇಳ್ದ. "ಅದು ದೆವ್ವನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂತೂ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮನೆ ದನಗಳು. ಮೇಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದ ದನಗಳು ಈಗ ಬಂದ. ಕೊಟ್ಟಿಗೆಲಿ ಕಟ್ಟ್ ಹಾಕಿಕ್ಕೆ ಬೈಂದಿ. ಒಂದು ದನದ ಕೋಡಗೆ ಸೈಕಲ್ ಸೀಟು ಸಿಗ್ತು. ಬರ್ತಾಯಿರಕಿದ್ರೆ ನಿಮ್ಮನೆ ಸೈಕಲ್ ಸಿಗ್ತು. ತಗಂಡ್ ಬಂದಿ" ಅಂದ. ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಷ್ಣಂಗೆ ಬೈತಾ ಮನೆಗೆ ಹೊಂಟ

ಬ್ಲಾಕ್.....

2007-07-24T21:09:00.000-07:00

ಬ್ಲಾಕ್.....
ಯಾವ ಬ್ಲಾಕ್ ಇರಬಹುದು ಎನಿಸಬಹುದು. ಜಯನಗರ ಫಸ್ಟ್ ಬ್ಲಾಕೇ, ಮುನೇಶ್ವರ ಬ್ಲಾಕೇ ಅಥವಾ ರೋಡ್ ಬ್ಲಾಕೇ...

ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ!!!

ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ "ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳೇ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು. 3 ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಅಭ್ಯಾಸಬಲದಂತೆ ಬ್ಲಾಗ್ ನೋಡೋಕೆ ಹೋದ್ರೆ..ಅದೇ ಬ್ಲಾಕ್!!! ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಯ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬರಿಯೋಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಮಾಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಇದ್ದಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿದ್ದು ಒಂದು ರೀತಿ ಆಘಾತವಾಗಿತ್ತು.

ಇವತ್ತು ಎನಾದ್ರು ಬರತ್ತಾ ಅಂತ ನೋಡಿದೆ. ಬ್ಲಾಗ್ ಬರ್ತಾಯಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಜುಲೈ 6

2007-07-06T03:51:00.000-07:00

ಜುಲೈ 6, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಓಂದು ಪ್ರಮುಖ ಘಟ್ಟ !!!

ಇಂದಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು 15 ವರ್ಷವಾಯ್ತು. ನಂಬೋಕೆ ಆಗ್ತಾಯಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಗಳು ಹೇಳೋದು ಸೆಕೆಂಡಿನಂತೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಗೆ ಇದೆ. ಪ್ರಪಂಚವೆಂದರೆ ಏನೂ ಅರಿಯದೇ ಇದ್ದ ನನಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಸೋದರಮಾವ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅಂದಾಗ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಅದನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು 5 ನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸೋದರತ್ತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. 7ನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಅರ್ದಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಮನೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಿವಿ ನೋವು ಅಂತ ಕಾರಣ ಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅಂದಾಗ, ಇವನು ನಾಲ್ಕು ದಿನಕ್ಕೆ ವಾಪಾಸ್ ಬರ್ತಾನೆ ಅಂತ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಭವಿಷ್ಯ ನುಡಿದಿದ್ದರು.

ಮಾವನ ಜೊತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಣ್ಣ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸ. ಆಗ ಮಾವನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಂದ ಒಂದು ವಾರ ಫುಲ್ ಖುಷಿ. ಏಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ಕಾರುಗಳು, ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಜನಗಳು, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ..ಒಂದೇ.. ಎರಡೇ....ಆಮೇಲೆ ಮನೆ ಕಡೆ ನೆನಪು ಕಾಡೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು . ಓದೋದು ಬೇಡ ಏನೂ ಬೇಡ ಅಂತ ಅನಿಸೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಊರಿಗೆ ಹೋದ್ರೆ ಏಲ್ಲ ನಗಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಭಯ ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋದನ್ನ ತಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಏನ್ ಮಾಡೋದು, ನಾನ್ಯಾಕೆ ಓದಬೇಕು, ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರೆ ಏನಾಗತ್ತೆ ಅಂತ ನನ್ನಲ್ಲೆ ದ್ವಂದ್ವ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಹೇಳೋಣ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರು ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಲ್ಲೂ ಹೇಳೋಕಾಗದೆ ಸುಮ್ನೆ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡ್ತಾಯಿದ್ದೆ . ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹತ್ರನೂ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಾಡ್ತಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಾದ್ಯವಾದಷ್ಟು ದಿನ ಇರೋದು ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಅವಾಗ ನನಗೆ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ನೆಕ್ಷ್ಟ್ ಯಾವಾಗ ಊರಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಅಂತ. ತಕ್ಷಣ ಮುಂದೆ ಯಾವ ಹಬ್ಬ ಬರತ್ತೆ ಅಂತ ನೋಡಿದೆ. ಚೌತಿ ಹತ್ತಿರವಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ದಿನವಿರಬಹುದು ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದೆ. ಇನ್ನು 50 ದಿನದಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಸಮಾದಾನ ತಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕೋದೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸ. ಅವಾಗ ಒಂದೊಂದು ದಿನಾನು ವರ್ಷಗಳಂತೆ(ಆದರೆ ಇಂದು ಅದಲು ಬದಲು). ಚೌತಿ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು. ಜೈಲಿನಿಂದ ಕೈದಿಯೊಬ್ಬ ಬಿಡುಗಡೆಯ ದಿನ ಕಾದ ಹಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಪರಿಸ್ತಿತಿ. ಆದರೆ ಮಾವ ಚೌತಿಗೆ ಹೋಗೋದೂ ಬೇಡ ಅಂದ್ಬಿಟ್ರು. ಕೊನೆಗೆ ಅತ್ತು ಕರೆದು ಚೌತಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ.ಕ್ರಮೇಣ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಮನೆ ನೆನಪು ಕಡಿಮೆಯಾಗ್ತಾ ಬಂತು. ಆದರೆ ಮನೆಯಿಂದ ವಾಪಾಸು ಬಂದ ಮೇಲೆ 10 ದಿನ ಬಾರಿ ಕಷ್ಟವಾಗ್ತಾಯಿತ್ತು.

ಮೊದಲು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಷ್ಟೋ ದೇವರುಗಳ ಹೆಸರು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಅಣ್ಣಮ್ಮ ಅಂತ ನಾನು ಮೊದಲು ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರದ್ದೋ ಹೆಸರಿರಬಹುದು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ದೇವರ ಹೆಸರು ಅಂತ. ಊರಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಊಟ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಾಗ ಅಮ್ಮ ಅನ್ನ ಹಾಕೋಕೆ ಬಂದ್ಲು. ನಾನು ತಿನ್ನಕತ್ತಿ ತಡಿ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಅದು ಎಂತದು ತಿನ್ಕತ್ತಿ, ಉಣ್ಕತ್ತಿ ಹೇಳು ಅಂದ್ಲು. ಊರಿನ ಎಷ್ಟೋ ಶಬ್ದಗಳು ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಸ್ಕೂಲು, ಕಾಲೇಜು, ಕೆಲಸ, ಆಮೇಲೆ ಮದುವೆ ಹೀಗೆ ದಿನ ಬೇಗ ಕಳೆದುಹೋಯ್ತು. ಓದೋವಾಗ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 2 ತಿಂಗಳು ಊರಲ್ಲಿ ಇರ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗೋದೆ ಅಪರೂಪ. ಹೋದರೂ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಇರೋದು. ಊರಿನ ಮಳೆಗಾಲ ನೋಡದೆ ಎಷ್ಟು ದಿನವಾಯ್ತು. ಈಗ ಊರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮಳೆಯಂತೆ. ನಿನ್ನೆ ಮನೆಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಕರೇಂಟಿಲ್ಲದೇ 15 ದಿನವಾಯ್ತಂತೆ. ಫೋನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸರಿ ಇರತ್ತಂತೆ. ಇಲ್ಲಿ 1 ನಿಮಿಷ ಕರೇಂಟಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಮಗೆ ಕಳೆಯೋದು ಕಷ್ಟ. ಅಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ 15 ದಿನ ಕರೇಂಟಿಲ್ಲ.

ಲಾಟಿನು, ಚಿಮಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯೋದೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಚಂದ. ಜೋರಾಗಿ ಹೊಯ್ಯುವ ಮಳೆಯ ಶಬ್ದ, ಸಂಜೆಯಾಗ್ತಾಯಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಜೀರುಂಡೆಯ ಶಬ್ದ ಕೇಳೋಕೆ ಖುಷಿ.....

ಹಾಂ....ಈ 15 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಾದಿಸಿದ್ದು ಎನು ಅಂತ ನನಗೇ ಗೋತ್ತಿಲ್ಲ.

ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ

2007-06-11T21:40:00.000-07:00

"ಒಂದು ಮುಂಜಾವಿನಲಿ ತುಂತುರಿನ ಸೋನೆ ಮಳೆ

ಸೋ! ಎಂದು ಶೃತಿ ಹಿಡಿದು ಸುರಿಯುತಿತ್ತು

ಅದಕೇ ಹಿಮ್ಮೇಳವನೆ ಸೂಸಿಪಹ ಸುಳಿಗಾಳಿ

ತೆಂಗು ಗರಿಗಳ ನಡುವೆ ನುಸುಳುತಿತ್ತು"

ಇದರ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ನೀವು ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಮಳೆಯನ್ನು ಏಷ್ಟು ಅದ್ಬುತವಾಗಿ ಚನ್ನವೀರ ಕಣವಿಯವರು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಅಂದವೇ ಬೇರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದೇ ಆದ ಸಂಗೀತ, ಲಯ, ವೇಗವಿರತ್ತೆ. ಈ ಕವನವನ್ನು ಓದುತ್ತಾಯಿದ್ದರೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯೋಣ ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ. ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೊಸಗನಸ ಕಾಣೋಣ ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ. ಕ್ರಿಕೇಟ್ ನಲ್ಲಿ ನೀವು ಮೆಕ್ಷಿಕನ್ ಅಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿರಬಹುದು. ಜನ ಹೋ ಏಂದು ಸರದಿಯ ಮೇಲೊಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಏದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದು. ಆದರೆ ಅದು ಮಳೆಯ ಜೊತೆ ಗಾಳಿಯು ಲೀನವಾದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಅಲೆಗೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಲ್ಲ. ಮಳೆಯ ಅಲೆ ನೋಡಲು ಬಹಳ ಸುಂದರ.

ಅಮ್ಮ ಏಳು,ಬೆಳಗಾಯ್ತು ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ಎದ್ದು ಸೀದಾ ಹೊರಗೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಕರೆದಾಗಲೇ ಎಚ್ಚರವಾಗ್ತಾಯಿದ್ದಿದ್ದು. ನಿದಾನ ಹೋಗು, ಸಂಕ ದಾಟೋವಾಗ ಹುಶಾರು, ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗೋವಾಗ ಹಾಳಿಯ ಮೇಲೇ ಹೋಗು, ನೀರಲ್ಲಿ ಆಟ ಆಡಬೇಡ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನಿಬೇಡ, ಜ್ವರ ಬರತ್ತೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋವಾಗ ಹೇಳ್ತಾಯಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ.

ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಶಾಲೆ ಸುಮಾರು 2 ಕಿ.ಮಿ ಆಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಹಾದು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಕಡೆ ನಾಟಿ ಮಾಡಿದ ಗದ್ದೆಗಳು. ಆ ಗದ್ದೆಯ ಹಾಳಿ ಹಾಳಾಗಬಾರದೆಂದು ಗದ್ದೆಯ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಏಲ್ಲೋ ನೋಡುತ್ತಾ ಒಣಗಿರದ ಹಾಳಿಯನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ, ಕಾಲು ಕೆಸರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕಾಲು ತೊಳಿಯಲಿಕ್ಕೆ ಹೊಳೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆಟ ಆಡಿ ಬರ್ತಾಯಿದ್ದೆ.

ಇನ್ನು ನಾಟಿ ಮಾಡಿರದ ಗದ್ದೆಯೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಎಲ್ಲರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಾಲಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ತಳ್ಳಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಅಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಕೆ ಹಾಕ್ತಾಯಿದ್ದೆವು. ಹಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿರೋರ ಹತಿರ ಹೋಗಿ, ಜೋರಾಗಿ ಗದ್ದೆಗೆ ಹಾರಿ, ಅವರ ಮೇಲೆ ನೀರು ಹಾರಿಸಿ ಓಡಿಹೋಗೋದನ್ನ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗಲೂ ನಗು ಬರತ್ತೆ.

ನಿನ್ನೆ ನೈಸ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಮಳೆ ಬರ್ತಾಯಿತ್ತು. ಕಾರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದೆ. ಆಗ ಮಳೇಲಿ ನೆನಿಬೇಡ, ಜ್ವರ ಬರತ್ತೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಹಾಗಾಯ್ತು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ, ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ನೆನಿಯೋಕೆ ಬಿಡ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ನೆನಪಾಗಿರಬೇಕು. ಕಾಲನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ನಾವೆಲ್ಲ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಿಕ್ಕುಆಗದು, ಇಲ್ಲಿ ಇರಲೂ ಆಗದು. ಒಂದು ರೀತಿ ತ್ರಿಶಂಕುವಿನ ರೀತಿಯಾಗಿದೆ. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ಪರರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನುವರೋ, ಊರಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ನಮಗಾರು ಗೌರವ ಕೊಡೊಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಏಂಬ ಅಳುಕು ಅನ್ನತ್ತೆ. ಈಗ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನ ರೀತಿಯಾಗಿದೆ. ಬಂದಿದ್ದಾಗಿದೆ, ಹೋಗಲು ತಿಳಿಯದು.

ಮನಸ್ಸು ಏಲ್ಲೋ ಹೋಗಿತ್ತು. ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಕಾರು ಹತ್ತಿ ಹೊರಟೆ.

ಒಂದು ಮುಂಜಾವಿನಲಿ ತುಂತುರಿನ ಸೋನೆ ಮಳೆ...

ನೀನು ಬೈರಪ್ಪ ಅವರ ಆವರಣ ಓದಿದ್ಯಾ?

2007-06-07T00:31:00.000-07:00

"ನೀನು ಬೈರಪ್ಪ ಅವರ ಆವರಣ ಓದಿದ್ಯಾ?" ಮಿಂಚಂತೆ ಬಂತು ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಒಮ್ಮೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಅವನ ನೋಡಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದೆ. ತಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಇವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಇಲ್ಲ. ಬರೀ ಸಗಣಿ ತುಂಬಿದೆ. ಇಂತಹ ಜನ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇರ್ತಾರೆ. ನಾನು ಎನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರ ಮೈಯೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ. ಅಂತವರು ಬಹಳ ಡೈಂಜರ್. ಅಂತವರ ಸುದ್ದಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಇರೋದೆ ವಾಸಿ.

ಅಂದು ನಾನು ಹೂಂ, ಓದಿದ್ದೇನೆ ಅಂದಿದ್ರೆ ಆತ ನನ್ನನ್ನು ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿ/ಬುದ್ದಿಜೀವಿ ಅಂತ ಕನ್ಸಿಡರ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದ ಅನ್ಸತ್ತೆ (?). ಎಲ್ಲಿ ನಾನು ಇನ್ನು ಓದಿಲ್ಲ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ, ನನ್ನ ಹತ್ರ ಇದೆ, ಕೊಡ್ತೀನಿ, ಓದು ಅಂತ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದ. ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ನಾನೂ ಪುಸ್ತಕ ಓದ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಬೈರಪ್ಪನವರ ಕಾದಂಬರಿ ಇಷ್ಟಆಗತ್ತೆ. ಆವರಣ ಇನ್ನು ಓದಿಲ್ಲ, ಓದಬೇಕು. ದಿನಾ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಕಾರ್ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋದೇ ಒಂದು ಸಾಹಸ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿದರೆ ಸಾಕು ಅಂತ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ನಾನು ಯಾವಾಗ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೆಂಡತಿ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ರ ನಿತ್ಗೊಂಡು ಕಾಯ್ತಾಯಿರ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಹತ್ರ ನಾಲ್ಕು ಮಾತಾಡಿ ಊಟ ಮಾಡೋದ್ರಲ್ಲಿ ಘಂಟೆ 11 ಆಗಿರತ್ತೆ. ವೀಕೆಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಓದ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳೋಣ ಅನಿಸ್ತು. ಹೇಳೋದು ಬೇಡ "ಕೋಣನ ಮುಂದೆ ಕಿನ್ನರಿ ಬಾರಿಸಿದ ಹಾಗೆ " ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಹೆಸರು...

2007-05-30T04:42:00.000-07:00

ಹೆಸರು...

ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸೋಕೆ ಅಂತ ಇಟ್ಟಿರೋದು ಅಂತಿರಾ?. ಹೀಗೆ ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲ್ದೇ ಇದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗೋರ್ತಾಯಿತ್ತು. ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಕರೆದ್ರು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಹೆಸರು ಕಂಡುಹಿಡಿದವರು ಯಾರೋ ಏನೋ !!! ಎಲ್ಲ ವಿಚಿತ್ರ !!!

ಎಷ್ಟೋ ಜನ ತಮ್ಮ ಹೆಸರು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನ್ನ ಬೈತಾರೆ. ಪಾಪ, ಅವ್ರೇನು ಮಾಡ್ತಾರೆ. ತಮಗಿಷ್ಟದ್ದನ್ನು ಇಟ್ಟಿರಬಹುದು. ಜಾತಕದ ಪ್ರಕಾರ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಿರಬಹುದು. ದೇವರ ಹೆಸರಿಟ್ಟ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತ್ಗೊಂಡು ಇಟ್ಟಿರಬಹುದು. ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರ ಹೆಸರು ನೆನಪಿರಲಿ ಅಂತ ಅಜ್ಜ ನ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಿರಬಹುದು (ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರು ಗಣೇಶ, ಮಗನ ಹೆಸರು ಗಣೇಶ !!!. ಆದರೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಹಾಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಹೆಸರನ್ನು ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದು ಕೇಳಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಏನಾದ್ರು ಗೊತ್ತೆ ?)

ಮೊದ್ಲೆಲ್ಲಾ ಉದ್ದ ಉದ್ದ ಹೆಸ್ರು ಇರ್ತಾಯಿತ್ತು. ಈಗೇ ಎರಡೇ ಅಕ್ಷರ ಇರೋ ಹೆಸ್ರು ಜಾಸ್ತಿ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಒಂದೇ ಅಕ್ಷರ ಬರಬಹುದು.

ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಬುದ್ದಿ (?) ಬಂದಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಹೆಸರು ಹೇಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲ ಆಗ್ಲಿ ಅಂತ ಶಾರ್ಟ್
ಮಾಡ್ಕೋತಾರೆ. ಕ್ರಿಷ್ಣಪ್ಪ ಅಂತ ಇದ್ದವರು ಶಾರ್ಟ್ ಆಗಿ ಕ್ರಿಸ್ ಅಂತನೋ ಇಟ್ಕೋತಾರೆ. ಇನ್ನು ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ದರಣೇಂದ್ರ ಮೂರ್ತಿ ತೈವಾನ್ ನಲ್ಲಿದಾನೆ. ಪಾಪ ಅಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ಇವನ ಹೆಸರು ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಮಾಡೋಕೆ ಒದ್ದಾಡ್ತಾಯಿದ್ರು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಈಗ ಡ್ಯಾನ್ ಅಂತ ಇಟ್ಕೊಂಡಿದಾನೆ. ಇರ್ಲಿ, ಅವರ ಮರ್ಜಿ ಅಲ್ವಾ?

ಈಗ ನನ್ನೆಸ್ರಿಗೆ ಬರೋಣ. ನನ್ನೆಸ್ರು ಒಂತರಾ ವಿಚಿತ್ರ. ಹುಡುಕಿದ್ರೆ ಏಲ್ಲೋ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಸಿಗಬಹುದು. ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಇಟ್ಟಿದ್ದು ಮಹೇಶ (ಈಗಲೂ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಯಜ್ಞೇಶ್ ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ, ಹಾಗೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದು ಮಹೇಶ್ ಅಂದ್ರೆ ಸೇಮ್ ರಿಪ್ಲೈ.) 2 ವರ್ಷ ಆದ್ಮೇಲೆ ಯಜ್ಞೇಶ್ವರನಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗೋಕೆ ಹೋಗಿ, ಹಿರಿಯವರು ಮಾಡಿದ ಅದೃಷ್ಟದ ಪಲವಾಗಿ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಬಂದ್ ಮೇಲೆ ಯಜ್ಞೇಶ್ ಅಂತ ಹೆಸ್ರಿಟ್ರು.

ಒಬ್ಬೊಬ್ರು ಒಂದು ರೀತಿ ಕರಿತಾರೆ. ಬಂಗಾಳಿ ಫ್ರೆಂಡ್ ಒಬ್ಬ ಜಗಣೇಸ್ ಅಂತ ಕರಿತಾಯಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಬಂಗಾಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಯ" ಬದ್ಲು "ಜ" ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಕರಿಬೇಡಪ್ಪ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಯಗ್ನೇಸ್ ಅಂತ ಕರಿಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದ. 100 ರಲ್ಲಿ 99 ಜನ ಯಗ್ನೇಸ್ ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ. "ಜ್ಞ" ಮತ್ತು "ಗ್ನ" ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋರು ಒಂದು ಕಡೆಯಾದ್ರೆ, ನಾಲಿಗೆ ಹೊರಳದೇ ಹೇಳೋರು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ."ಗ್ನ" ಅಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ, "ಯಜನೇಶ್" ಅಂತಾರೆ. ಇನ್ನು ಯಾವ್ದಾದ್ರು ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡಿನವರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ "may i speaking to ya ya ya.....ಅಂತ ಹೇಳಿ ಕೊನೆಗೆ narayana swamy (ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಹೆಸ್ರು)ಅಂತಾರೆ. ಅವ್ರು ಏಲ್ಲಿ ಯಾ..ಯಾ.. ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೋ..ತಕ್ಷಣ ನಾನೇ Yajnesh ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಹೆಸ್ರಲ್ಲೇನಿದೆ ಮಣ್ಣು ಅಂತಿರಾ??? ಜನ ನೆನಪಿಟ್ಕೊಳ್ಳೋದು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಿಂದ ಅಲ್ವಾ?

ನೀವು ಒಂದ್ಸಲ ನನ್ನ ಹೆಸ್ರು ಹೇಳೋಕೆ ನೋಡಿ.. ನೆನಪಿಡಿ "ಗ್ನ" ಅಲ್ಲ..."ಜ್ಞ"...

ಹುಚ್ಚು

2007-05-23T21:32:00.000-07:00

ನಿನ್ನೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚಿನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಲೇಖನ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದರ ಸಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಕೈ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಬರಿಯೋಣ ಅಂತ ಇದೀನಿ.

ಏನಿದು ಹುಚ್ಚು????

ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ "ಮನೋರೋಗ".

ಏ ಅವನಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಂದರೆ ಅವನನ್ನು ನಿಮ್ಯಾನ್ಸ್ ಅಥವಾ ಕಂಕನಾಡಿಗೆ ಸೇರಿಸ್ಬೇಕೇನೋ ಅನ್ನೋರು, ಏನಾದ್ರು ಎಡವಟ್ಟು ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ಹುಚ್ಚರ ರೀತಿ ಮಾತಾಡಬೇಡ ಅನ್ನೋರು, ಏನಾದರು ಜಾಸ್ತಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದರೆ, ಇವಳಿಗೆ/ಇವನಿಗೆ ಏನೋ ಆಗಿದೆ, ಹೀಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಯೋ ಚಾನ್ಸ್ ಇರತ್ತೆ ಅನ್ನೋರು, ಅವನಿಗೆ ಹುಡುಗಿ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಹುಚ್ಚರ ತರ ವರ್ತಿಸಿತಾಯಿದಾನೆ ಅನ್ನೋ ಜನಗಳು ಇರ್ತಾರೆ.
ಇವೆಲ್ಲ ಮನೋರೋಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂದಪಟ್ಟಿರೋದು.

ಏಲ್ಲ ಪರಿದಿಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಇತಿ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟಿದ ಅಂಟಿಗೂ ಹುಚ್ಚು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ರೀತಿಯ ಹುಚ್ಚರನ್ನೂ, ಹುಚ್ಚುತನಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು.ಹಣದ ಅತಿಯಾಸೆ ಇರೋರು, ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿಯಾದರೂ ಹಣ ಗಳಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಇರ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚು ಹಣಗಳಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಹೋಗೋರನ್ನು ನಾವು ಈಗ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣ್ತೇವೆ. ಅದು ಅತಿಯಾದರೆ ಅಡ್ಡಬಂದವರನ್ನು ಮುಗಿಸಿಯಾದರೂ ಹಣ ಗಳಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರತ್ತೆ. ಅಂತವರಿಗೆ ಏಷ್ಟು ಸಂಬಳ ಬಂದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಿರೋದಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ನನಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಬರತ್ತೆ. ನಾನು ಅವನಷ್ಟು ಸಂಬಳ ಪಡೀಬೇಕು ಅಂತ ವಾಮಮಾರ್ಗನ್ನಾದರು ಬಳಸಿ ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಓಡ ಹುಚ್ಚರನ್ನು ನಾವು ಕಾಣ್ತೇವೆ.

ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಇರ್ತಾರೆ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಪಡೆಯಲು ತಮ್ಮನ್ನು ಹೆತ್ತು, ಹೊತ್ತು ಬೆಳಿಸಿದ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾದರು ಸರಿ, ಅವಳನ್ನು/ಅವನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯಲೇ ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹುಚ್ಚುತನವನ್ನು ನಾವು ಕಾಣ್ತೇವೆ. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಯಾರ ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಬುದ್ದಿಮಾತುಗಳು ಅವರಿಗೆ ರುಚಿಸೋಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಗುರಿ ಅವಳನ್ನು/ಅವನನ್ನು ಪಡೆಯೋದು ಅಂತ ಇರತ್ತೆ. ಕೊನೆಗೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಿಗದೇ ಇದ್ದರೆ, ಜೀವವನ್ನಾದರು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಹುಚ್ಚತನವದು.

ತಾನು ದೊಡ್ದ ಮನುಷ್ಯನಾಗಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹುಚ್ಚು ಇರೋರಿಗೆ, ಇತರರನ್ನು ತುಳಿದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ಕೀರ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದಿರತ್ತೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯದ ಹುಚ್ಚು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಿನಿಮಾದ ಹುಚ್ಚು. ಸಿನಿಮಾ ನಟಿ/ನಟನ ಹುಚ್ಚು.ಕೆಲ ಲಫಂಗರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರ ಹುಚ್ಚು. ತಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಜನ ನೋಡಬೇಕು, ಕಮೆಂಟ್ಸ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹುಚ್ಚು. ಯಾರು ಕಮೆಂಟ್ಸ್ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ತಾವೆ Anonymous ನಿಂದ ಮಾಡೋ ಹುಚ್ಚು. ಇದು ಹುಚ್ಚತನಕೆ ಸೇರ್ಪಡೇಯಾದ ಹೊಸ ಹುಚ್ಚು. ಹುಚ್ಚಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಹನುಮಂತನ ಬಾಲದ ತರ ಆಗಬಹುದು.

ಯಾವುದೋ ಫಿಲ್ಮ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಹಾಡು ನೆನಪಾಗ್ತಾಯಿದೆ.

"ಹುಚ್ಚರ ಸಂತೆ, ಹುಚ್ಚರ ಸಂತೆ,
ಈ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಇರೋರೆಲ್ಲ ಹುಚ್ಚರು ಕಣೋ..."

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚಿನ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಮಗೆ ಹುಚ್ಚ ಎನ್ನಬಹುದು.

ನಾಳಿನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವಾಗಲು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಇರುವ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರದವನು ಎಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತನಾದರೇನು, ಏಷ್ಟು ಬುದ್ದಿವಂತನಾದರೇನು, ಅವನು ಹುಚ್ಚನೇ.

ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಸುದ್ದಿಗಳು (?)

2007-05-18T00:07:00.000-07:00

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದವನೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಪೇಪರ್ ಗೆ ತಡಕಾಡಿದೆ. ಇವತ್ತು ಎಂದಿನಂತೆ ಪೇಪರ್ ಲೇಟು. ತತ್. ಯಾವಾಗ್ಲು ಇವರ ಹಣೇಬರಹನೇ ಇಷ್ಟು ಅಂತ ಬೈಕೋತ್ತಾ ಪೇಪರಿಗಾಗಿ ಕಾದೆ. ಶಬರಿ ರಾಮನಿಗೆ ಕಾದಂತೆ. ಕೊನೆಗೂ ಪೇಪರಿನವನು ಬಂದ. ನನ್ನ ಕಂಡೊಡನೇ ಸೈಕಲ್ನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಪೇಪರ್ ಏಸೆದ. ಒಳ್ಳೇ ಬಾಣದ ತರ ನನ್ನತ್ತ ನುಗ್ಗಿ ಬಂತು. ಹೇಗೋ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಬೈಯೋಣ ಅಂತ ಬಾಯಿ ತೆರೆಯೋಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಅವನು ಮಂಗ ಮಾಯ. ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದ ಪೇಪರ್ರು, ಗೋಡೆಗೆ ಹೊಡೆದು ನ್ಯೂಟನ್ಸ್ ಥರ್ಡ ಲಾ ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೈತಾ ಹೋಗಿ ಪೇಪರ್ ತಂದೆ.

ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಏನ್ ಮಣ್ಣು ಇರಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ರು, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಪೇಪರ್ ಓದದೆ ಹೋದ್ರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನನೇ ಇರಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಅಂತೂ ಪೇಪರ್ ತಂದು ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡ್ದೆ. ಅದೇ ಹಳಸು ವಿಷಯಗಳು, ಉಳ್ಳಾಲ ಎಲೆಕ್ಷನ್ನು... ಅಬ್ಬಾ... ಅದರ ಮದ್ಯ ದೊಡ್ಡ ಪೋಸ್ಟರ್ರು.. ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣಿನ ಮಗ ದೇವೇಗೌಡರ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ. ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿ(?)ದೇವರುಗಳ ಹಾರೈಕೆ. ಯಪ್ಪೋ.. ಅಂತ ಬೇರೆ ಪುಟ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ತಿರುಗಿಸಿದರೆ ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಇದೇ ವಿಷಯ..."ಮಂಗ್ಯಾನ್ ಮಕ್ಳು ಎಲ್ಲ್ ನೋಡಿದ್ರೂ ಫೋಟೋ ಹಾಕ್ಕ್ಯಂತಾರ್ರೀ..." ಅಂತ ಕಾಳಣ್ಣ ಹಿಂದೆ ಬರೆದಿದ್ದ ನೆನಪಾಗಿ ನಕ್ಕೆ.

ದೇವೇಗೌಡ್ರು ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಹಳೇ ಕಂಪನಿಯ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಹಳೇ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರದ್ದೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ಆದ್ರೂ ರಿಸೆಪ್ಷನ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ತಾಯಿದ್ರು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಒಬ್ಬ ಫ್ರೆಶರ್ರು ಬಂದು ಈ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದ್ರು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಬೋರ್ಡಿನಲ್ಲಿದಾರಾ ಅಂದ. ಯಾಕಪ್ಪ ನಿನಗೆ ಆ ಡೌಟು ಬಂತು ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಅಲ್ಲಾ ಮೊನ್ನೆ ನಾನು ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಾಗ ರಿಸೆಪ್ಷನ್ ನಲ್ಲಿ "ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ಥ್ ಡೇ ದೇವೇಗೌಡ" ಅಂತ ಹಾಕಿದ್ರು ಅಂದ .. ಅವನ್ನ ಕೇಳ್ದೆ "ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಪದ್ಮಾವತಿನಾ". ಅವ್ನಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಿಲ್ಲ. ಪ್ಯಾಟೆನಲ್ಲಿ ಓದ್ದೋನು. ಅದೆಲ್ಲ ಏಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಆಗ್ಬೇಕು. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಕಂಡು ನಿಂತ. ಇಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ದೇವೇಗೌಡ್ರು ಇದಾರಪ್ಪ. ಅವರು ರಾಜಕಾರಣಿ ಅಲ್ಲ. ಸಿಸ್ಟಮ್ ಅಡ್ಮಿನ್ನು ಅಂದೆ. ಅವನು ಸೇರಿದ್ದ ದಿನ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಅಡ್ಮಿನ್ನು ದೇವೇಗೌಡ್ರ ಬರ್ಥ್ ಡೇ. ಪಾಪ ಹೊಸಬನಿಗೆ ಅದು ಏಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಗ್ಬೇಕು.

ಈಗ ವರ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಪೇಪರ್ರಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನು ಹೊಸ ವಿಷಯ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗೋಸ್ಕರ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಬೇಕಲ್ಲ. ಕಾರ್ ತಗಂಡು ಹೊರಟೆ. ಮದ್ಯ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡಿನ ಹತ್ರ ಇವತ್ತು ದೇವೇಗೌಡ್ರ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ಕಣೋ ಅಂದೆ.ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು "ಓ ನಮ್ಮ ನೆಲ್ಸನ್ ಮಂಡೇಲಾದಾ" ಅಂದ. ನಂಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಹೇಳ್ದ..

"ನೆಲ+ಸನ್+ಮಂಡೆ+ಇಲ್ಲ"

ವಿ.ಸೂಃ ಇದು ನನ್ನ ವಯಕ್ತಿಕ ಅನಿಸಿಕೆ ಅಲ್ಲ... ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನದು..

ಗೋ ಶಕೆ

2007-05-15T01:32:00.000-07:00

ವಿಶ್ವ ಗೋ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮುಗಿದಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತ ಶಕೆ ಮುಗಿದು ಗೋ ಶಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ ಅನ್ನಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಗೋ ಏನ್ನುವುದು ಬರೀ ಹಾಲು ಕೊಡುವ ಯಂತ್ರ ಎಂದರಿತಿದ್ದ ಆಧುನಿಕ ಸಮಾಜ(?) ಗೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಪಸಲ್ಪ ಅರಿತಿರುವುದು ಗೋ ಶಕೆಯ ಪ್ರಾರಂಭ ಅನ್ನಬಹುದು.ಹಾಲು ಕೊಡದ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕಸಾಯಿ ಖಾನೆಗೆ ಮಾರುವ ಮುನ್ನ ಜನ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.

ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಗೋ ಅಂದರೆ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯಿತ್ತು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಜನರಲ್ಲಿ ಅದು ಮರೆಯಾಯ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಗೋವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದಾದರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ "ಗೋ ಗ್ರಾಸ" ಕೊಡುವುದನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿರಬಹುದು. ಗಂಟೀ ಪೂಜೆ (ಗೋ ಪೂಜೆ) ಹಬ್ಬ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಕೆಲವು ಕಡೆ ದೀಪಾವಳಿಯ ದಿನ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಗೋವನ್ನು ತೊಳೆದು ಅವಕ್ಕೆ ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡಿ ಪೂಜಿಸಿ ಅವನ್ನು ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಇರುವ ಯುವಕರು ಗೋವಿನ ಸರವನ್ನು ಕೀಳುವ ಪದ್ದತಿ ಇದೆ. ಗೋವನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸರ (ಅಡಕೆ ಸರ, ಚೆಂಡು ಹೂವಿನ ಸರ...) ಕೀಳುತ್ತಾರೆ. ಸಿಗದೇ ಇದ್ದರೆ ಗೋ ಓಡುವಾಗ ಬಿದ್ದ ಸರವನ್ನು ಯಾರು ನೋಡದ ಹಾಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಾವೇ ಕಿತ್ತ ಹಾಗೆ ಬಂದು ಫೋಸು ಕೊಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಇದರ ಉಸಾಬರಿ ಬೇಡ, ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ ಹೊಸ(?) ಬಟ್ಟೆ ಹಾಳಾದೀತು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಕಾಲನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ಈಗ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳನ್ನು ಅರ್ಥರಹಿತವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರಿಗೂ ಹಬ್ಬದ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿಯಿರೋದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ದುಡ್ಡಿನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ತೊರೆದು ಪಟ್ಟಣಗಳತ್ತ ದಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಊರಲ್ಲೋ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಏನ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಕೆಲವು ಮಠಗಳು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಾಯಿವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೇಳಿ ಬರ್ತಾಯಿತರೋ ಹೆಸರು "ಶ್ರೀ ರಾಮಚಂದ್ರಪುರ ಮಠ". ಗೋವನ್ನು ಬರೀ ಧೈವಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡದೆ ವೈಜ್ಙಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ನೋಡಿ, ಗೋವಿನಿಂದ ಏನು ಉಪಯೋಗವಾಗ್ತಾಯಿದೆ ಅಂತ ಏಲ್ಲರಿಗೂ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ ಈ ಮಠ. ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿ.. ಗೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಪೇಟೆಂಟ್ ಪಡೆದಿರೋ ದೇಶ ಅಮೇರಿಕ.

ನಾವೀಗ ವೈಜ್ಙಾನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ವೆಬ್ ಸೈಟ್,ಈ-ಮೈಲ್, ಎಲ್ಲ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗ್ತಾಯಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಒಂದು ದಿನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ವಿಲ ವಿಲ ಒದ್ದಾಡ್ತಾಯಿರ್ತಾನೆ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನು ತನ್ನದೇ ಆದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಹೊಂದಿ ಅದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಏಲ್ಲಾ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೊಡೋ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ವಿಳಾಸ ಕೊಡ್ತೀರಾ, ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡ್ತೀರಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ನೋಡಿ ಅಂತ ಅನ್ನಬಹುದು.

ಏನಿದು ಗೋವಿಗೂ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಗೂ ಏನು ಸಂಭಂದ ಅನ್ನಬಹುದು. ಸಂಭಂದ ಇದೆ... ವಿಶ್ವ ಗೋ ಸಮ್ಮೇಳನದ ವಿಷಯವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅತಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಲುಪಿಸಲು ರಾಮಚಂದ್ರಪುರ ಮಠವೂ ಸಹ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಹೊಂದಿದೆ. ನನಗೆ ವಿಶ್ವ ಗೋ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿದರೂ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಕೊನೆಯ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಮಠಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಆಗದೇ ಇದ್ದರೂ ಎನಾದರು ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಆಗ ನನಗೆ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ವೆಬ್ ಸೈಟ್.

ತಕ್ಷಣ ಅದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುಗಿಸಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಬಿಡುವಾದಾಗ http://www.vishwagou.org ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ. ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮೈಂಟೈನ್ ಮಾಡೋದು ಕಷ್ಟವಾಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯೋದು ಎಲ್ಲ ಬಹಳ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಅದನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು "ಋಷಿ ಸಿಸ್ಟೆಂಮ್ಸ್ ". ನಾನು ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಅದನ್ನು ಮೈಂಟೈನ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿದಾರೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ತಾವು ತಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ, ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ, ಊರಿಗೆ ಎನಾದ್ರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಇರತ್ತೆ. ಆದರೆ ಅವಕಾಶ ಇರೊಲ್ಲ. ಅವಕಾಶವನ್ನು ನಾವು ಸೃಷ್ಠಿಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು. ನೀವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೋವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಸಾಕಿ ಅಂತ ಮಠ ಹೇಳ್ತಾಯಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಿ ಏನಾಗತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ ಅನ್ನತ್ತೆ. ನಿಮಗೆ ಏನಾದ್ರು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿದರೆ ನೀವು ಮಠವನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ. ಅದನ್ನು ಮಠಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಗತಕಾಲದ ಡೈರಿಯ ನೆನಪುಗಳು

2007-05-13T22:11:00.001-07:00

"ಈಗ ಕೃಷ್ಣ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು"

ಏನಿದು ಅಂತ ಅನಿಸಬಹುದು.. ಇದು ನಾನು ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಡೈರಿ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿ ಬರೆದಿದ್ದು. ಡೈರಿ ಹೇಗೆ ಬರೀಬೇಕು ಅಂಥ ಗೊತ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಿದೆ. "7 ಘಂಟೆಗೆ ಎದ್ದೆ, ತಿಂಡಿ ತಿಂದೆ" (ಇದು ಸುಳ್ಳು!!! ಅಮ್ಮ ಏಳು, ಬೆಳಗಾತು ಅಂತ ಸುಮಾರು ಸಲ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಎದ್ದಿದ್ದು. ಅದೂ 9 ಘಂಟೆಗೆ. ಡೈರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಬರೆದರೆ ನನ್ನ ಮರ್ಯಾದೆಗೆ(!) ಕುಂದಾಗತ್ತೆ ಅಂತ 7ಕ್ಕೆ ಏದ್ದೆ ಅಂದಿದ್ದೆ). ಆಮೇಲೆ ಬರೀಲಿಕ್ಕೆ ಏನೂ ವಿಷ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಡೈರಿ ಕಂಟಿನ್ಯೂ ಮಾಡಿದೆ, "ಈಗ ಕೃಷ್ಣ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು". ಬಹಳ ಅಮೂಲ್ಯಯವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು(?) ಯಾರಾದರು ಕದ್ದು ಓದಬಹುದೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಡೈರಿಯ ಮೊದಲು ಪುಟದಲ್ಲಿ "ಆತ್ಮೀಯ ಓದುಗ, ಅಪ್ಪಣೆಯಿಲ್ಲದೇ ಓದುವುದು ಮರ್ಯಾದಸ್ತರ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ" ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಮೊದಲ ಪುಟ ನೋಡದೇ ಅಥವಾ ನೋಡಿಯೂ ಡೈರಿಯನ್ನು ಓದಿದರೆ ಅಂತ "ಸೀಕ್ರೇಟ್ ಭಾಷೆಯನ್ನು" ಭಾವಯ್ಯನಿಂದ ಕಲಿತು ಡೈರಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ.ಈಗಲೂ ಆ "ಸೀಕ್ರೇಟ್ ಭಾಷೆ" ಅರ್ದಂರ್ದ ನೆನಪಿದೆ..

"ಅಕೌಕಘೌ ಘನಚ್ಸೈವ ಚಟೌತಪೌ ನಮಜ್ಜಡೇ...."

"ಅ" ಕಾರಕ್ಕೆ "ಕ" ಕಾರ... ಏನೋ ನೆನಪು..ಇದು ಕೆಲವು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಡೈರಿಯ ಸುದ್ದಿಗೇ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಮೇಲೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬೆಂದಕಾಳೂರಿಗೆ ಬಂದೆ. ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಮನೆಯ ನೆನಪು ಕಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಡೈರಿಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಿದೆ. ಆಗ ಅದು ಹಿಂದಿನಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಉತ್ತಮವಾಗಿತ್ತು ಅನ್ನಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿದೆ, ತಿಂಡಿ ತಿಂದೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿತಾಯಿದ್ದೆ. ಮುಂದೆ ಯಾವಾಗ ಊರಿಗೆ ಹೋಗೋದು, ಎಷ್ಟು ದಿನವಿದೆ ಎಂಬುದು ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಯಂ ಆಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ದೀಪಾವಳಿಗೆ ೪೫ ದಿನ ಇದೆ. ಮರುದಿನದ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ.. ೪೪ ದಿನವಿದೆ. ಆಗ ದಿನ ಏನ್ನೋದು ಶತಮಾನದ ರೀತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಓದಿದ್ರೆ ನಗು ಬರತ್ತೆ.

ಸೀಕ್ರೇಟ್ ಭಾಷೆ ಬರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾದ ಕಾರಣ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಬರೆಯಲು ಅಣಿಯಿಟ್ಟೆ. ಮುಂದೆ ಏಲ್ಲೋ ಒಂದು ದಿನ ಅದು ಅತ್ತೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಅದನ್ನು ಏಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಓದಿ, ಅವರ ಜೋತೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಡೈರಿಗೆ ತಿಲಾಂಜಲಿಯಿಟ್ಟೆ.

ಆಮೇಲೆ ಕಾಲೇಜು, ಡೈರಿ ಬರಿಲಿಲ್ಲ, ಕವನ ಬರೀಲಿಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಿದೆ. ಬರೆದಿದ್ದು ಕೆಲವೇ ಕವನಗಳಾದ್ರು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ನನಗೆ "ಅಂತರಕಾಲೇಜು ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆ"ಯಲ್ಲಿ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ತಂದುಕೊಡ್ತು. ಒಟ್ಟು 385 ಕಾಲೇಜಿನ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ 20 ಜನರ ಕವನಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಆ 20 ಜನರ ಕವನವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹೊರತಂದಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಕವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ "ಬೆಂಕಿ ನೀಲಿಯ ಹೂವು" ಏನ್ನುವುದನ್ನು ಆ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಬಿ.ಸಿ.ರಾಮಚಂದ್ರ ಶರ್ಮರಿಂದ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದಾಗ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು.

ನಂತರ ಕೆಲಸದ ಬೇಟೆ, ಅಮೇಲೆ ಕೆಲಸ....ಹಾಗಾಗಿ ಬರೆಯೋದೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿತ್ತು. ಏನಾದ್ರು ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಾಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಲ ಕೂಡಿಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.

7 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಜಸ್ಟ್ ಫಾರ್ ಎ ಚೈಂಜ್ ಅಂತ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಿಯೋಕೆ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಿದೀನಿ. ಜನ ಓದಲೀ, ಹೊಗಳಲಿ ಅನ್ನುವ ಆಸೆಯಿಲ್ಲ. ನನಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೀತೀನಿ.

ಈಗಲೂ ಕೆಲವು ಹಳೇ ಡೈರಿಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಏಲ್ಲೋ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಅದನ್ನ ಓದ್ತಾಯಿರ್ತಿನಿ. ಹಳೆಯ ನೆನಪು ನುಗ್ಗಿ ಬರತ್ತೆ.

ವಿಶ್ವ ಗೋ ಸಮ್ಮೇಳನ

2007-05-03T05:44:00.001-07:00

ಏತ್ತ ನೋಡಿದರತ್ತ ಜನ ಸಾಗರ, ಏಲ್ಲವೂ ಶಿಸ್ತುಮಯ, ಗಲಾಟೆ, ಗೌಜುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮುಂದೆ ಏನಿರಬಹುದೆಂಬ ಕುತೂಹಲ, ಬಾಯಾರಿಕೆಯ ತಣಿಯಲು ಮದ್ಯ ಮದ್ಯ ಇದ್ದ ಪಾನೀಯ ಕೌಂಟರ್ ಗಳು, ಅಮೃತಧಾರ ಗೋಲೋಕ, ಕಾಮಧೇನು ತುಲಾಭಾರ, ಮರುಜನ್ಮಪಡೆದ ಏಷ್ಟೋ ಹಸುಗಳು (ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದ ಹಸುಗಳು ಕಟುಕರಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಬಂದವು), ಸತತ ೨೪ ಘಂಟೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಭಜನೆ ಮತ್ತು ವೇಣು ನಿನಾದ, ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿರುವ ಭಕ್ತರ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಸುವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯ...ಒಂದೇ.. ಎರಡೇ.... ಇದು "ವಿಶ್ವ ಗೋ ಸಮ್ಮೇಳನದ" ಕೆಲವು ಅನುಭವಗಳು...

9 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 12-13 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಜನ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಹರಿದು ಬಂದಿದ್ದರು. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇಷ್ಟು ಜನ ಸೇರಿದ್ದು ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಮೊದಲು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಶಿಸ್ತು ಬದ್ದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರುಗಳ ದೊಡ್ಡ ದಂಡೇ ಅಲ್ಲಿತ್ತು.ಏಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಉತ್ಸಾಹ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಹಿಂದೊಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು. ಪ್ರತೀವರ್ಷ ರಾಮನವಮಿಗೆ ರಥೆ ಎಳೆಯಲ್ಲಿಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಕರೆಸ್ತಾಯಿದ್ರು. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಮಠ ಅಧೋಗತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಮಠದ ಚಿತ್ರಣವೇ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ಬರೀ ಹವ್ಯಕರ ಶ್ರದ್ಧಾಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಮಠ ಇಂದು ಜಾತಿಬೇದವಿಲ್ಲದೆ ಜನರನ್ನು ಸೆಳಿತಾಯಿದೆ. ಇದರ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಶೀ ರಾಘವೇಶ್ವರ ಭಾರತೀ ಮಹಸ್ವಾಮಿಗಳು. ತಮ್ಮ 19 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಏಪ್ರಿಲ್ 94 ರಂದು ಸಂನ್ಯಾಸ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಶ್ರೀಗಳವರು ಮಠದ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ.

ಈ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ನಾನೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಳಿಲು ಸೇವೆಯಾಗಿ http://vishwagou.org ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದೆ.

ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಭಾವ ತುಂಬಿರಬೇಕು....

2007-04-19T21:44:00.000-07:00

ಮುದ್ದು ಮಾತು ಕೇಳಿ,

ಓ ಮುದ್ದು ಮಕ್ಕಳೇ,

ಜಾಣರಾಗಿ ಬಾಳೀ ನನ್ನ ಹೊನ್ನ ಹೂಗಳೇ,

ಮಾತಲ್ಲೀ ಹಿತವಿರಲೇಬೇಕು,

ನಿಮ್ಮ ನಡೆಯಲ್ಲೀ ಹಿತವಿರಲೇಬೇಕು,

ನೀವು ಏಲ್ಲೇ ಇರಲೀ, ನಾಳೆ ಹೇಗೇ ಇರಲೀ,

ಜನ ಮೆಚ್ಚುವಂತೆ ನೀವಿರಬೇಕು.

ಬಹಳ ಸರಳ, ಅಷ್ಟೇ ಅರ್ಥಗರ್ಬಿತವಾಗಿದೆ.

ತನಗೊಂದು ಮಗುವಾಗತ್ತೇ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ತಕ್ಷಣ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಕನಸು ಕಾಣ್ಲಿಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಮಗ / ಮಗಳನ್ನು ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು, ಹೀಗೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಏನೇನೋ ಕನಸು ಕಂಡಿರ್ತಾರೆ. ತಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಸಾಧಿಸಬೇಕು, ತಮಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆ ಜೀವನ ನಡೆಸ್ಬೇಕು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಓಳ್ಳೆ ಗೌರವ ತಗೋಬೇಕು, ತಮ್ಮ ಇಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಆಸರೆಯಾಗಿರ್ತಾರೆ .... etc.

ಆದರೆ ಏಷ್ಟೋ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಕನಸು ಬರೀ ಕನಸಾಗೇ ಇರತ್ತೆ. ನನಸಾಗೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದ ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಹುಡುಕೋಕೆ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಹೆಂಡತಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಹೆತ್ತಪ್ಪ, ಹೆತ್ತಮ್ಮನ ಕಡೆಗಣಿಸೋರೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸು ಕಾಣ್ತಾಯಿರ್ತಾರೆ. ವಯಸ್ಸಾದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಸಹ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಆಗ್ತಾರೆ ಅಂತ ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾದಾಗ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವು ನೆನಪಾಗೊಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೋಪಯಿರತ್ತೆ. ಉಪ್ಪು ತಿಂದ ಮೇಲೆ ನೀರು ಕುಡಿಯಲೇಬೇಕು.

ಹೆತ್ತು, ಹೊತ್ತು, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಧಾರೆಯೆರೆದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಕೊನೆಗೆ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತಾವು ಹಳಿದುಕೊಳ್ತಾಯಿರ್ತಾರೆ.

ನಾನು ಕಾಲೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಓದೋವಾಗ ಒಂದು ಫೋಟೋಗ್ರಾಫಿ ಅಸೈನ್ಮೆಂಟ್ ಗೋಸ್ಕರ ಕಾಲೇಜ್ ಪಕ್ಕದ್ದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಜ್ಜಿಯ ಫೋಟೋ ತಗೋವಾಗ ಆ ಅಜ್ಜಿ, ವೃದ್ದಾಶ್ರಮ ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳೋನ ಹತ್ರ "ಏನಪ್ಪ,ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಯಾವಾಗ ಕೊಡ್ತೀಯಾ" ಅಂತ ಅಂದ್ಲು. ಆಗ ಸಮಯ 12:30 ದಾಟಿತ್ತು. ನನಗೆ ಅಪರಾದಿ ಭಾವನೆ ಕಾಡ್ತಾಯಿತ್ತು.

ನಾಳೆ ನಮಗೂ ವಯಸ್ಸಾಗತ್ತೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಬಹುದು... ಆವಾಗ ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡೋದಕ್ಕಿಂತ ಈಗಲೇ ಏಚ್ಚೆತ್ತು ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಓಳ್ಳೇದು ಅಲ್ವಾ?

ಹಾಗಾದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಇಲ್ವಾ ಅಂತ ಅನಿಸಬಹುದು. ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಭಾರತೀಯತೆ ಅಂದ್ರೆ ಏನು? ಏಲ್ಲವನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ ಇದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು ಅನ್ಸತ್ತೆ.

ಮೇಲಿನ ಹಾಡಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ವಾಕ್ಯ ಬರತ್ತೆ " ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಭಾವ ತುಂಬಿರಬೇಕು...."

ನಿವೃತ್ತಿ

2007-04-18T23:26:00.001-07:00

ಎಂ.ಪಿ. ಪ್ರಕಾಶ್ ನಿವೃತ್ತಿ ವಿಷಯ ಕೇಳಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಬೇಸರ ಹಾಗು ಆನಂದವಾಯ್ತು.
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಅಂದ್ರೆ ಜನರಿಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಭಾವನೆ ಬಂದಿದೆ. ಸಂಸತ್ತು,ವಿಧಾನಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆ ನೋಡಿದರೇ ಅಥವಾ ಕೇಳಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರ ಯೋಗ್ಯತೆ ಬಗ್ಗೆ. ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಹುಳುಕನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲು ವಿರೋದ ಪಕ್ಷದವರು ಹಗಲಿರುಳು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೇ, ಅದನ್ನು ತೇಪೆ ಹಾಕಲು ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಪಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ್ರು ಇದೇ ಗತಿ. ಹೀಗೆ ಅಗ್ತಾ ಇದ್ರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಏಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯತ್ತೆ. ತಮಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ದುಡ್ದು ಪೋಲು ಮಾಡೋದು, ಜಾತಿ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡೋದು...ಅಬ್ಬ..ಒಂದೇ... ಏರಡೇ.. ಯಾರದ್ದೋ ದುಡ್ಡು... ಏಲ್ಲಮ್ಮನ ಜಾತ್ರೆ

ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಆದಾರದ ಮೇಲೆ ಸಚಿವ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ, ಜಾತಿವಾರು ಆಧಾರದ ಮೇಲಿದೆ.ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ್ರೂ ಜನ ಅವರನ್ನ ಕೇಳೋಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಅವರ ಉಸಾಬರಿ ಅಂತ ಸುಮ್ನೆ ಇರ್ತಾರೆ. ತಾವಾಯ್ತು, ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಯ್ತು. ಇದರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲೋ ಒಂದೆರಡು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಸಮರ್ಥರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹರಲ್ಲಿ ಏಂ.ಪಿ.ಪ್ರಕಾಶ್ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರು. ನಾನೇನು ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಕನಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಂದ, ಹಾಗು ಅವರ ನಡ ನುಡಿಯಿಂದ ನನಗನಿಸಿದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಅವರು ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾಗೋದು ಬೇಸರದ ವಿಷಯ.

ಇನ್ನು ಸಂತೋಷ ಯಾಕೇ ಅಂತ ಕೇಳಬಹುದು. ಅವರು ಬರೀ ರಾಜಕಾರಣಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರೊಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕವಿಯಿದ್ದ. ಅವರಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವಿತ್ತು. ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಅವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಒಳಿತಲ್ಲವೇ.

ಇವೆರಡನ್ನು ತುಲನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವರು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೇದು ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಲ್ವೇ? ಹೊಲಸೆದ್ದ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಏಂ.ಪಿ.ಪ್ರಕಾಶ್ ಅಂತವರು ಬೇಕು.

ಬಿಡು ಗೆಳೆಯ

2007-04-16T00:08:00.000-07:00

ಬಿಡು ಗೆಳೆಯ ನನ್ನನ್ನು
ಬಾಂದಳದ ಬಿಳಿ ಮೋಡದಂತೆ
ಒಂಟಿಯಾಗಲು ಬಿಡು ನನ್ನ
ನಿಂತೆ ನಿಂತಿರುವ ಬಾಹುಬಲಿಯಂತೆ

ಮಾನಸವೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದೆ
ನಿಂತ ಜೀವದ ತುಂಬ
ನಕ್ಷತ್ರ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿದೆ
ಕಡಲ ನಾಭಿಯ ತುಂಬ

ಏನು ಮಾಡಲಿ ಹೇಳು ಗೆಳೆಯ
ಚಿಲ್ಲರೆಯಾಡುವ ಮಾತಿಗೆ
ಕಾಯುತಿದೆ ಇರುಳು ಅರಳುವ ಗ್ರಹಣ
ಬೆಂಕಿ ನೀಲಿಯ ಹೂವಿಗೆ

ನಂಬುವುದು ಹೇಗೆ
ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಮಾಗಿಗೆ
ನಂಬದಿರುವುದು ಹೇಗೆ
ಮರದ ಮೇಲಿನ ಕಾಯಿಗೆ

1999ನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ "ಅಂತರ ಕಾಲೇಜ್ ಕವನ ಸ್ಪರ್ದೆ"ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಗಳಿಸಿದ ಕವನ

ಏಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯ ಅಲ್ವಾ ಈ ಜಗತ್ತು !!!

2007-03-27T06:01:00.000-07:00

ಏಂದಿನಂತೆ ತಿಂಡಿಗೆಂದು ಹೋಟೆಲ್ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಹೋಗೋವಾಗ ಆತ ಕಾಣಿಸ್ತಾನಾ ಅಂತ ನೋಡಿದೆ. ಆತ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಓಂದು ವಾರದಿಂದ ಆತ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಮರುಕವುಂಟಾಯ್ತು.ಆತ ಏಲ್ಲಿರಬಹುದು ? ಎನ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿರಬಹುದು? ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲವುಂಟಾಯ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆಳೆಯನ ಹತ್ರ ಕೇಳ್ದೆ ಆತ ಏಲ್ಲಿರಬಹುದು ಅಂತ. ಅದ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೋತೀಯಾ, ಸತ್ತು ಹೋಗಿರಬೇಕು ಅಂದ. ಯಾಕೋ ಬೇಜಾರಯ್ತು. ದಿನಾ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನೋವಾಗ ಆತ ಅಲ್ಲೇ ಹೋಟೆಲ್ ಪಕ್ಕ ಇರ್ತಾಯಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರೋರ್ ಹತ್ರ ಬಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ಬಂದ ದುಡ್ದಿಂದ ಟೀ ಕುಡಿತಾಯಿದ್ದ. ಬಹುಶಃ ಅದೇ ಅವನ ತಿಂಡಿಯಿರಬಹುದು!

ಆದರೆ ಅವನ ಓಂದು ಗುಣ ನನಗೇ ಬಹಳ ಹಿಡಿಸ್ತು. ಆತ ಬಿಕ್ಷೆ ನೀಡದಿದ್ದರೆ ಏನೂ ಹೇಳದೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾರೋ ಅರ್ದ ಕುಡಿದುಬಿಟ್ಟ ಕಾಫಿ/ಟೀ ಕುಡಿತಾಯಿದ್ದ. ಚೀ!!! ಅಂತ ನಿಮಗನಿಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಏಂಜಲಿಗಿಂತ ಓಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಆಹಾರ ಮುಖ್ಯ. ನಾವು ಹೋಟೆಲ್ ಗಳಿಗೆ ಹೋಗ್ತೇವೆ. ಏಷ್ಟೋ ಕಡೆ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೀಲಿಕ್ಕ ಇರೋದು ೨ ಬಕೇಟ್ಟುಗಳು. ಅದನ್ನೇ ನಾವು ಕ್ಲೀನ್ ಅಂತ ತಿಳಿದು ತಿನ್ನ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯ. "ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ" ಅಲ್ವಾ?....

ಏಷ್ಟೋ ಸಲ ಅವನ ಮಾತಾಡಿಸಬೇಕು, ನಿಂದು ಯಾವೂರು, ನಿನ್ನವರು ಯಾರು ಇಲ್ವಾ, ನೀನ್ಯಾಕೆ ಬಿಕ್ಷೆ ಬೇಡ್ತೀಯ ಅಂತ. ಆದರೆ ಆತ ಅಂಟಿಕೊಂಡರೆ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಭಯ. ಸುಮಾರು ೧ ವರ್ಷದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಗಮನಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಹಳ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದ. ಮೊದಲಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜೀವನದ ಸಂದ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದ. ಕೋಲು ಹಿಡಿದು ನಡೆದಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಅಲ್ಲೇ ಹೋಟೆಲ್ ಪಕ್ಕ ಮಲಗ್ತಾ ಇದ್ದ. ಅದೇ ಅವನ ಅರಮನೆ. ಒಂದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಆತ ಮಲಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಈಗ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಈ ಲೋಕ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರಬೇಕು. ಅವನು ಹೋದಾಗ ಯಾರೂ ಅಳಲಿಲ್ಲ.

ಏಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯ ಅಲ್ವಾ ಈ ಜಗತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಏನಾಗತ್ತೆ ಅಂತ ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನಾಳೆ ನಮಗೆ ಆತನಿಗಾದ ಹಾಗೆ ಆಗಬಹುದು.

ಏನು ಜೀವನಾರ್ಥ? ಏನು ಪ್ರಪಂಚಾರ್ಥ?
ಏನು ಜೀವ ಪ್ರಪಂಚಗಳ ಸಂಬಂಧ?
ಕಾಣದಿಲ್ಲಿರ್ಪುದು ಏನಾನುಮುಂಟೆ? ಅದೇನು?
ಜ್ಞಾನ ಪ್ರಮಾಣವೇಂ? - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ

ಹುಡುಕಾಟನೋ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಾಟನೋ

2007-03-21T04:43:00.000-07:00

ಏನ್ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಹುಡುಕ್ತಾ ಇದೀನಿ.

ಹುಡುಕಾಟನೋ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಾಟನೋ ಅಂತ ಕೇಳ್ಬೇಡಿ.

ನಮ್ಮ ಜೀವನವೇ ಓಂದು ರೀತಿ ಹುಡುಕಾಟ ಅಲ್ವಾ? ಕೆಲವರಿಗೆ ಗುರಿ ಇರತ್ತೆ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಇರಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೇ ಹುಡುಕ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಯಾರಾದ್ರು ಬಂದು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಗುರಿ ಎನು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಯಾರ ಹತ್ರನೂ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಇರಲ್ಲ.

ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ದನಕಾಯೋ ಮಂಜು ಅಂತ ಓಬ್ಬ ಇದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ದಿನ ಬೆಳಗಾದ್ರೆ ಏಲ್ಲರ ಮನೆ ದನ ಹೊಡೇದುಕೊಂಡು ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದ. ಹೋಗೋವಾಗ ಮದ್ಯಾನ್ನಕ್ಕೆ ಬುತ್ತಿ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದ. ನಾವು ಅವಾಗ ಸಣ್ಣವರು. ಅಲ್ಲಿ ಮಂಜು ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ರ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ದನ ಕಾಯ್ತಾನೆ ಅಂದಿದ್ಲು. ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಓದದೆ ಹೋದ್ರೆ ನೀನು ದನಕಾಯೋಕೆ ಹೋಗು ಅಂತಿದ್ಲು. ದನ ಕಾಯೋದು ಅಂದ್ರೆ ಜನ ನಗ್ತಾರೆ ಅಂತ ಆಗ ನನಗನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು.

ಈಗ e-ಕೆಲಸ, ಈ ಡೆಡ್ ಲೈನು, ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು ಏಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ್ರೆ ದನ ಕಾಯೋದೇ ವಾಸಿ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದನ ಮೇಯಸ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು, ಕಥೆ, ಕವನ, ಪ್ರಕೃತಿ ಏಲ್ಲಾ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಇರೋದೇ ವಾಸಿ ಅಲ್ವಾ?ಇಲ್ಲಿ ಕತ್ತೆ ದುಡಿದ ಹಾಗೆ ದುಡಿದು, ತಿಂಗಳ ಕೊನೇ ಯಾವಾಗ ಬರತ್ತೆ ಅಂತ ಕಾದು, ಬಂದ ದುಡ್ದನ್ನು ಮೂರೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಿ ಮತ್ತೆ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಗೇ ಕಾಯ್ಬೇಕು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡೋದು ಯಾಕೆ? ಹೊಟ್ಟೆಗಾಗೀ ಗೇಣು ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಅಲ್ವಾ?

ಸುಖ, ಸಂತೋಷ, ನೆಮ್ಮದಿ ಏಲ್ಲಾ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇರತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ ?

ಕಾಲನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ಈಗ ದನಕಾಯೋ ಕೆಲಸನೂ ಮಾಯವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದನ ಸಾಕೋದು ಕಷ್ಟ, ಅದರ ನಿರ್ವಹಣೆ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಏಲ್ಲಾ ಸಬೂಬು ಕೊಟ್ಟು ಜನ ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದ ಬಂದ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಏತ್ತಂಗಡಿ ಮಾಡಿದಾರೆ. ಈಗ ದನಕಾಯೋ ಮಂಜುನೂ ಇಲ್ಲ, ದನಕಾಯೋ ಕೆಲ್ಸನೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಸತ್ತ ಕೆಲವು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಂಜಿಯೂ ಅವನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದ್ಲು. ರಸ್ತೆ ಬದಿ ಅವನ ಮುರಕಲು ಗುಡಿಸಲು, ಅರ್ದಬಿದ್ದ ಗೋಡೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾವದೂ ಶಾಶ್ವತ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಅಣಕಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ.

ಮೊದ್ಲು ಏನ್ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಬರೀತಾ ಹೋದ ಹಾಗೆ ವಿಷಯಗಳು ನೆನಪಾಗ್ತಾ ಬಂತು.

ಮಾಮರವೆಲ್ಲೋ ಕೋಗಿಲೆ ಎಲ್ಲೋ

2007-03-15T21:52:00.000-07:00

ಸೂರ್ಯನು ಎಲ್ಲೋ ತಾವರೆ ಎಲ್ಲೋ
ಕಾಣಲು ಕಾತರ ಕಾರಣವೇನೋ
ಚಂದಿರನೆಲ್ಲೋ ನೈದಿಲೆ ಎಲ್ಲೋ
ನೋಡಲು ಅರಳುವ ಸಡಗರವೇನೋ
ಎಲ್ಲೇ ಇರಲೀ ಹೇಗೇ ಇರಲೀ
ಕಾಣುವ ಆಸೆ ಏತಕೋ ಏನೋ....

ಮಾಮರವೆಲ್ಲೋ ಕೋಗಿಲೆ ಎಲ್ಲೋ
ಏನೀ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧ
ಎಲ್ಲಿಯದೋ ಈ ಅನುಬಂಧ..

ಏಷ್ಟು ಅದ್ಬುತವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಲ್ವಾ? ಇನ್ನು ಇನ್ನು ಕೇಳೋಣ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ.ಬಹುಶಃ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳಿಗೇನಾದರೂ ಜ್ಙಾನಪೀಠ ಕೊಡೋದಿದ್ರೆ ಚಿ.ಉದಯಶಂಕರ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾಗಿತ್ತು.ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಾಯಿದೆ. ಏಲ್ಲೋ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಓಂದೆರಡು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅದೇನಾದ್ರು ಹಿಟ್ ಆದ್ರೆ ಅದರ ಹಾಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳಿರುವ ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಹಾಡುಗಳು ಬರತ್ವೆ. "ಸರ್ವಂ ಕಾಪಿಮಯ"

ಏಲ್ಲಿಗೇ ಪಯಣಾ.....ಯಾವುದೋ ದಾರಿ ...ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ ...

2007-03-15T01:51:00.000-07:00

ಇದು ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ನಾವಿಕನಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜನ ಚಿತೆಗೆ ಅಗ್ನಿಸ್ಪರ್ಷ ಮಾಡಿದಾಗ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು. ಈಗ ಅಜ್ಜ ಏಲ್ಲಿರಬಹುದು,ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿರಬಹುದು ಏಂಬೆಲ್ಲಾ ತರ್ಕಗಳು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬಂತು. ಮನುಷ್ಯ ವಿಜ್ಙಾನದಲ್ಲಿ ಏಷ್ಟೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೂ ಇದುವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೂ ಹುಟ್ಟು ಸಾವುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ, ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯ ಏಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ? ಹುಟ್ಟೊಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಏಲ್ಲಿದ್ದ ಏನ್ನುವುದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಮಷಾನ ಮೌನ. ಅಜ್ಜನ ದೇಹ ಚಾವಡಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅರ್ದ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಬರೀ ಮೂಳೆಗಳ ದೇಹ, ಅರ್ದ ತೆರೆದ ಬಾಯಿ, ಜೀವನದ ದಾರಿ ದಿಕ್ಕಾಗಿದ್ದ ಗಂಡನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ,ಅತ್ತೂ ಅತ್ತೂ ಇನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಅಜ್ಜನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ(ಅಜ್ಜಿ)..ಇದೆಲ್ಲ ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತೆ. ನಂತರ ಅಜ್ಜನ ದೇಹವನ್ನು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿಟ್ಟು, ಕೆಲವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯ ನಂತರ ದೇಹವನ್ನು ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ರಿಯಗಳು.ಅಜ್ಜನ ಸುತ್ತ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗ ಓಮ್ಮೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯ್ತು. ಅದರ ಅರ್ಥ ತಿಳಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಏಲ್ಲೊ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ಮುಂದಿನ ಪಯಣವು ಸುಖಕರವಾಗಿರಲಿ, ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲಿ ಏಂದು. ಅಜ್ಜನ ಚಿತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉರಿದು ಹೋಗುವ ತನಕ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ. ಚಿತೆ ಉರಿದ ಹಾಗೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ಸಹ ಶೂನ್ಯದತ್ತ ಹೊಯ್ತು. ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ ವೇದನೆ. ಅಜ್ಜ ಇನ್ನೂ ಇದ್ದಾನೇ ಅಂತ ಏಲ್ಲೊ ಹೇಳುವ ಓಳಮನಸ್ಸು...

ಏಲ್ಲಿಗೇ ಪಯಣಾ.....ಯಾವುದೋ ದಾರಿ ...ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಚಾರಿ ...